Το αδιέξοδο της Τουρκίας στην βόρεια Συρία οδηγεί σε νέα εισβολή;

8
Στιγμιότυπο από προπαγανδιστικό βίντεο που αναρτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2017 και απεικονίζει στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών της Hay'at Tahrir al-Sham (HTS) στην Λαττάκεια της Συρίας.

Στις 23 Ιουλίου 2017, η οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham ή HTS (πρώην Μέτωπο Al-Nusra, μέρος του δικτύου της Al-Qaeda) κατέλαβε την πόλη Idlib, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη ΒΔ Συρία, εκδιώχνοντας την άλλοτε σύμμαχό της, Ahrar al-Sham, η οποία υποστηρίζεται ενεργά από την Τουρκία και το Κατάρ.

Στις 22 Αυγούστου 2017, η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα Yeni Safak προειδοποιούσε για τον κίνδυνο ανάληψης στρατιωτικής επιχείρησης από τις ΗΠΑ, Γαλλία και Ρωσία στην Idlib, αναφέροντας συγκεκριμένα πως «η Δύση θα χρησιμοποιήσει ως νομιμοποιητική βάση την προέλευση της HTS από το Μέτωπο Al-Nusra για να εξαπολύσει επίθεση, βάζοντας σε κίνδυνο της Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη». Το δημοσίευμα άφηνε να εννοηθεί ότι η Άγκυρα ζήτησε από την HTS να αυτοδιαλυθεί και τα μέλη της να ενταχθούν σε άλλες οργανώσεις. Στις 25 Αυγούστου 2017, ο διοικητής της HTS, Hashem al-Shikh Abu Jaber, δήλωσε μετά την προσευχή της Παρασκευής ότι η οργάνωση είναι έτοιμη να αυτοδιαλυθεί εφόσον το ίδιο πράξουν και οι υπόλοιπες οργανώσεις που δρουν στην Idlib και ταυτόχρονα επιτέθηκε κατά των ΗΠΑ και της Ρωσίας, λέγοντας πως θέλουν να εξαλείψουν «την συριακή αντιπολίτευση».

Η Άγκυρα θεωρεί πως η επίθεση κατά των ισλαμιστικών οργανώσεων στην Idlib είναι απλά θέμα χρόνου καθώς το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) υποχωρεί σε όλα τα μέτωπα στην Συρία και το Ιράκ, αποδεσμεύοντας τις εμπλεκόμενες δυνάμεις. Στο κατεστημένο της Τουρκίας εμπεδώνεται η αντίληψη ότι παρά τις διαφορές μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή, υπάρχει σιωπηρή συμφωνία για την ενίσχυση των Κούρδων και συναντίληψη για το ρόλο τους την επόμενη μέρα στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό κορυφώνονται οι διπλωματικές προσπάθειες της Τουρκίας για την αποτροπή παρεμβάσεων τρίτων στην Idlib, γεγονός που ενδεχομένως θα ανοίξει τον δρόμο για την επέκταση των περιοχών που ελέγχονται από το κουρδικό κίνημα προς τα παράλια της Ανατολικής Μεσογείου. Σε περίπτωση μιας στρατιωτικής επιχείρησης από την Ρωσία, τις κυβερνητικές συριακές δυνάμεις και τις υποστηριζόμενες από το Ιράν ένοπλες ομάδες, η Idlib θα επανέλθει στα χέρια του προέδρου Bashar al-Assad, χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μεταβίβασης ή διεκδίκησης εδαφών από τους Κούρδους στο πλαίσιο μεταπολεμικών διευθετήσεων. H σχετική προειδοποίηση της Ουάσιγκτον για αυτό το ενδεχόμενο ήταν άλλωστε κάτι παραπάνω από σαφής. Στις 2 Αυγούστου 2017, ο υπεύθυνος του State Department για την Συρία, Michael Ratney έκανε λόγο για σοβαρές συνέπειες σε περίπτωση που η Al-Qaeda κυριαρχήσει στην Idlib, συμπληρώνοντας πως «θα είναι πολύ δύσκολο να μη ληφθούν οι απαραίτητες στρατιωτικές ενέργειες».

Χάρτης της περιοχής Idlib στη βορειοδυτική Συρία. Με πράσινο χρώμα οι δυνάμεις της σαλαφιστικής οργάνωσης Hayat Tahrir al-Sham (HTS), διαδόχου σχήματος του Μετώπου Al-Nusra και συνδεδεμένης με το τρομοκρατικό δίκτυο της Al-Qaeda.

Περάν αυτών, η επικείμενη ολοκλήρωση της επιχείρησης στη Raqqa από τις εμπειροπόλεμες και ισχυροποιημένες Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF/YPG) σε συνδυασμό με το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Κουρδικής Περιφερειακής Διοίκησης (KRG) του βορείου Ιράκ στις 25 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνει την εικόνα του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η Τουρκία. Ο βάσιμος φόβος της Άγκυρας πως η δημιουργία του λεγόμενου «κουρδικού διαδρόμου» θα καταστεί μη αναστρέψιμη μεγιστοποιεί τις πιθανότητες μιας νέας τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στη βόρεια Συρία με στόχο το κουρδικό καντόνι του Afrin, το οποίο αποκόπτει την Idlib από τα εδάφη που κατελήφθησαν στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη». Η επίσκεψη του αρχηγού των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγού Valery Gerasimov, τις επόμενες ημέρες στην Άγκυρα θα αποτελέσει βαρόμετρο για τα μελλοντικά βήματα της Τουρκίας, η οποία πάντως στερείται εναλλακτικών επιλογών.

  • M.K.E

    Απο την στιγμη που επισημως ρεουν εφοδια και οπλα στους Κουρδους με αμερικανικο εθνοσημο,τα πραγματα οδευουν ανεπιστρεπτι στην δημιουργια κουρδικου διαδρομου-κρατους,τοποτηρητη-διοδιων.
    Και αυτο γιατι η ενεργος εμπλοκη της Ρωσιας τοσο στην Συριακη κριση οσο και στην παρεμποδιση του κουρδικης οντοτητας,συναντα την λυσσαλεα αντιδραση αμερικανων-Ισραηλινων.
    Η τουρκια επεσε θυμα της ιδιας της απαραλλακτης πολιτικης της αιωνες τωρα,συνεπικουρουμενης της μεγαλομανιας ενος νοθου πολιτισμικα και εθνολογικα κυβερνητη-γενιτσαρου που θελοντας να αποδειξει την γνησιοτητα του ξεκινησε σαν φανατικος ισλαμιστης,ενταχθηκε στις πιο ακραιες σεκτες του Ισλαμ και θελησε να επαναφερει την παλαια αιγλη της Οθωμανικης Αυτοκρατοριας,προσπαθωντας να ξεπλυνει το στιγμα που τον ακολουθουσε.
    Ακομη λοιπον μια «εισβολη» σε μια κατεστραμμενη χωρα,χωρις αντισταση απο τον στρατο,αλλα με τους σκληροτραχηλους κουρδους να τον περιμενουν,ακομη μια επιχειρηση με απωλειες τοσο σε τακτικο επιπεδο αλλα πολυ παραπανω σε πολιτικο και διεθνες.ΕΙναι παγια αρχη οτι οσο εναντιωνεσαι σε κατι,δημιουργεις μεγαλυτερο κυμα υποστηριξης και αποφασιστικοτητας και φυσικα εναντιωση στα θεληματα του παλιου αφεντικου σημαινει οδυνηροτατες συνεπειες.
    Που ειναι οι δικοι μας κονδυλοφοροι που εκθειαζαν τον μεγα σουλτανο για τις πολιτικες του και την εξυπναδα του;η οι ειδικοι ασχετολογοι του χωρου που εχοντας παπαγαλισει την στρατηγικη της καφετεριας μιλουσαν για την υπεροπλια της τουρκιας και την ικανοτητα για διεξαγωγη δυομιση πολεμων ταυτοχρονα;
    Οι κουρδοι,που ειναι σε αυτην κατασταση,δεν υπολογιζουν τους βαλλιστικους πυραυλους της γειτονος,τα σοφιστικε προιοντα της στρατιωτικης βιομηχανιας τους ουτε τα F-35 και επιβαλλουν αργα και σταθερα τη δικη τους παρουσια στον χωρο την ωρα που εμεις τρεμουμε τη σκια μας και αναλωνομαστε για το ποτε θα βαλουμε AESA η θαυμαζουμε την οπλισμενα drones τους.
    Ισως θα ηταν προτιμοτερο μια ομφαλοσκοπηση,και ενα «quo vadis» ελληνα;

    • Παλιουρας

      Σωστοτατες οι παρατηρησεις….

      Οι Κουρδοι ομως, εχουν κατι που δεν εχουμε εμεις !! Μελλον !!
      Οι γεννησεις ανα γυναικα πρεπει να ξεπερνανε τα 4 παιδια, ξεπερνουν μεσα στην Τουρκια τους Τουρκους σε ρυθμο γεννησεων.
      Εμεις? Ποιος θα «επενδυσει» στην ολοενα και συρρικνουμενη Ελληνικη φυλη ? (η οποια εχει παψει και να μαχεται?).

      • M.K.E

        Εχουμε περασει και χειροτερα,μην σε ανησυχει.Το θεμα ειναι να περασει αυτη η ιδεολογικη λαιλαπα και πανουκλα.

  • Γεράκι

    Κάποιες λεπτομέρειες δεν μπορεί να στέκουν και τόσο. Πχ

    (1) «Το δημοσίευμα άφηνε να εννοηθεί ότι η Άγκυρα ζήτησε από την HTS να αυτοδιαλυθεί και τα μέλη της να ενταχθούν σε άλλες οργανώσεις.»

    Να «αυτοδιαλυθεί» η HTS;;;; Να υποχωρήσει από τα εδάφη που κατέλαβε με πολύ αίμα θα μπορούσε θεωρητικά να γίνει εφόσον όμως η ίδια η HTS έκρινε πως δεν θα είχε άλλη επιλογή. Θα ήταν στρατηγική επιλογή επιβίωσης και συνέχισης της τζιχάντ σε άλλα μέτωπα. Η αυτοδιάλυση όμως δεν είναι στρατηγική επιλογή εφόσον μιλάμε για την HTS, δηλαδή κυρίως αυτό που είναι γνωστό ως Μέτωπο Nusra (al-Nusra, Jabhat al Nusra, Jabhat Fatah al-Sham). Όταν αναφέρεται λοιπόν στο HTS (Hayat Tahrir al-Sham) σημαίνει πως αναφέρεται ουσιαστικά στη γνωστή al-Nusra ενισχυμένη με άλλες ομάδες που έχουν συγκροτήσει κοινό μέτωπο. Εκ του αποτελέσματος το μέτωπο αυτό βρίσκεται σε δυναμική τέτοια που δεν μπορεί να …αυτοδιαλυθεί. Για να ενσωματωθεί …που;

    Αναγκαία παρένθεση για να κατανοηθεί η τουρκική ανοησία περί αιτήματος – επιθυμίας αυτοδιάλυσης:

    H Jabhat al Nusra όταν εμφανίστηκε ήταν τυπικά η πιο ακραία ιδεολογικά ομάδα μαχητών με ρίζες την al Qaeda στο Ιράκ και αποφασισμένων μαχητών που μετέφεραν την τακτική των βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας από το Ιράκ στη Συρία. Με τη σκληρή τακτική και ρητορική προσέλκυσε ένα μέρος παρόμοια ακραίων στοιχείων από άλλες ομάδες χωρίς όμως να καταφέρει να γιγαντωθεί αριθμητικά όπως οι υπόλοιπες. Η αιτία ήταν η χρηματοδότηση και η δυτική – αμερικανική πίεση. Το αποτέλεσμα ήταν οι υπόλοιπες ηγετικές ομάδες, όπως και τα μέτωπα που συγκροτούσαν, να θεωρούνται τυπικά λιγότερο ακραία, να μη χαρακτηρίζονται «τρομοκράτες», και να απολαμβάνουν την εξωτερική ενίσχυση και υποστήριξη. Στο πεδίο της μάχης όμως αποδεικνυόταν συνεχώς πως ήταν αδύνατον να μην συνεργάζονται με ακραίες ομάδες διότι αφενός οι ακραίοι εν τέλει στρέφονταν εναντίων τους για οπλισμό, απαγωγές και εδαφικό έλεγχο (=> χρήμα) κι αφετέρου ήταν αποτελεσματικότεροι λόγω εμπειρίας, αποφασιστικότητας και βομβιστικών πρακτικών. Πολλές μικρότερες σε δύναμη και φήμη ομάδες από τη Nusra παρόλο που είχαν το ίδιο ή και περισσότερο ακραία ιδεολογία επέλεξαν να μην ενταχθούν στο μέτωπό της και είτε συνέχισαν αυτόνομα, είτε υπό άλλα ευρύτερα και διεθνώς υποστηριζόμενα μέτωπα. Το φαινόμενο του «Ισλαμικού Κράτους» όπως λέγεται, ISIS, ISIL παλαιότερα και IS τελευταία πέτυχε σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό που επιδιώκε η Nusra. Και το IS με ρίζες την AQ έγινε η ομάδα που συσπείρωσε ακραία στοιχεία εκκινώντας δυνητικά έναν εσωτερικό ανταγωνισμό επικράτησης ακραίων.

    Οι τρεις μεγαλύτερες – γνωστότερες ακραίες ομάδες που επιτάχυναν τις νίκες των αντικαθεστωτικών ήταν η Ahrar al Sham, η Nusra και το IS με τις τελευταίες δύο να μην επιθυμούν να συμμαχήσουν υπό κοινή διοίκηση με κανέναν, αλλά και να μην τους θέλει κανείς λόγω εξωτερικής πίεσης. Η εκτόξευση της φήμης του IS που δεν δίσταζε να επιτίθεται σε άλλες ομάδες και να καταλαμβάνει με ταχύ ρυθμό εδάφη, μαχητές και όπλα έφερε την εσωτερική σύγκρουση με τη Nusra και κυρίως με όλες τις υπόλοιπες. Οι νεκροί από την εσωτερική σύγκρουση τζιχαντιστών συναγωνίζεται τον αριθμό των νεκρών από το συριακό στρατό. Στην εσωτερική σύγκρουση οι τελευταίοι που κρατούσαν ουδετερότητα και δεν επιθυμούσαν κλιμάκωση ήταν η Ahrar al Sham και η Nusra (από τις γνωστές) μέχρι που έπεσαν κι αυτές θύματα της πρακτικής του IS, δηλαδή ταχεία επέμβαση σε εδάφη που έλεγχαν, δολοφονία τοπικών ηγετών και κατάληψη εδαφών, οπλισμού και μαχητών. Όσοι δεν επιθυμούσαν να ενταχθούν στις τάξεις του τους εκτελούσαν. Πολλές μικρότερες ακραίες ομάδες πόνταραν στο νικητή δηλώνοντας πίστη στο IS στερώντας έτσι πηγή μαχητών από Nusra και Ahrar al Sham. Αυτές οι δύο είχαν ισχυρή παρουσία (έδρα υπό μία έννοια) τα ΒΔ εδάφη, δηλαδή την ευρύτερη έκταση από Ιντλίμπ και Χαλέπι. Νοτιότερα και βορειότερα είχαν ισχυρότερη παρουσία άλλα μέτωπα και ανατολικότερα κυριαρχούσε το IS. Αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός πως η κύρια οδός υποστήριξης ήταν τα ΒΔ σύνορα με την Τουρκία, τα Β και ΒΑ τα έλεγχαν οι Κούρδοι και τα νότια ήταν ανέκαθεν προβληματικά τόσο λόγω μη ανάλογης υποστήριξης όπως της Τουρκίας, όσο και λόγω της ισχυρής καθεστωτικής παρουσίας που συμπίεζε τις επιλογές. Σε αυτό το ΒΔ κομμάτι ο έλεγχος των εδαφών από τους «αντικαθεστωτικούς» δεν ήταν ποτέ σταθερός, συνεχής και ενιαίος. Υπήρχε μια άτυπη συνεργασία – ανοχή με κάποιες συνεργαζόμενες ομάδες να έχουν τον κύριο έλεγχο αλλά και την παρουσία αντιπροσώπων που φρόντιζαν την ελευθερία χρήσης των οδών. Η εσωτερική σύγκρουση μεταφράστηκε και σε σύγκρουση ελέγχου των οδών αυτών αποκόπτοντας τις εχθρικές ομάδες.

    Δούρειος ίππος του IS κυρίως όπως και των άλλων ακραίων όπως της Ahrar al Sham και Nusra ήταν οι μικρότερες ομάδες που λειτουργούσαν και ως αντιπρόσωποι. Το ίδιο συνέβη από διαφορετικές μεριές πολλές φορές στο παρελθόν, το ίδιο συνέβη και στην Ιντλίμπ, όπως παλαιότερα έτσι και τώρα μια όχι και τόσο γνωστή ομάδα, η Jund al Aqsa είχε τον ηγετικό ρόλο στον έλεγχο της επαρχίας, υπό μία έννοια εκ μέρους της Nusra, ενώ στην ίδια περιοχή είχε ορμητήριο και η Ahrar al Sham. H al Aqsa λειτουργούσε ως ειρηνοποιός – διαμεσολαβητής μεταξύ Nusra και IS, όπως η Ahrar μεταξύ Nusra και υπολοίπων μετώπων. Όταν ο ανταγωνισμός κλιμακώθηκε σε στρατιωτική σύγκρουση η al Aqsa πήρε το μέρος του IS, η δε Ahrar όταν δολοφονήθηκαν τα ηγετικά της στελέχη από το IS, υπό τη νέα διοίκηση του Abu Jaber, πήρε το μέρος της Nusra όπου και συμμάχησαν έναντι του IS και συγκεκριμένα επί της Ιντλίμπ έναντι της al Aqsa. Η συμμαχία με τη Nusra έναντι του IS και υπό την πίεση των εξωτερικών παραγόντων λειτούργησε διασπαστικά για την Ahrar. Ο Abu Jaber ως θρησκευτικός ηγέτης και ηγετική φυσιογνωμία μαζί με άλλα στελέχη αποσκίρτησαν τελικά από την Ahrar al Sham συμμετέχοντας στο νέο μέτωπο της Nusra, το HTS. Τους τελευταίους μήνες το HTS με την εμβληματική παρουσία του Abu Jaber σε ρόλο θρησκευτικού ηγέτη (συνιδρυτής της Ahrar από τις πλέον γνωστές ομάδες, πρώην διοικητής της, και από τους τελευταίους εν ζωή εμβληματικούς ηγέτες από το ξεκίνημα της σύγκρουσης) μαζί με τον Abu Mohammad al-Julani (Golani), ιδρυτή της Nusra, κι αυτός από τους τελευταίους εν ζωή εμβληματικούς ηγέτες σε ρόλο στρατιωτικού διοικητή της HTS κατανίκησαν την al Aqsa και την εκτόπισαν από την Ιντλίμπ με τους διασωθέντες να διαφεύγουν στη Ράκκα.

    Βάσει των ανωτέρω που είναι χονδρικά η προϊστορία και η παρούσα κατάσταση στην περιοχή πως μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι η HTS, η al Nusra δηλαδή, ισχυρότερη από ποτέ θα μπορούσε να …αυτοδιαλυθεί; Τώρα που η Ahrar απαξιώθηκε από ηγετικές φυσιογνωμίες, τώρα που το IS δείχνει εικόνα διάλυσης και βρίσκεται στο ναδίρ, τώρα που άλλες εμβληματικές ομάδες δεκάδων χιλιάδων μαχητών βρίσκονται υπό διάλυση κυρίως λόγω της ρωσικής παρέμβασης αλλά και τελευταία λόγω της αμερικανικής συγκράτησης στην υποστήριξη και τις αρνητικές συνέπειες από τη σύγκρουση Κατάρ -Σ.Αραβίας με την τελευταία να επικεντρώνεται στα της Υεμένης.

    (2) «[…] η Δύση θα χρησιμοποιήσει ως νομιμοποιητική βάση την προέλευση της HTS από το Μέτωπο Al-Nusra για να εξαπολύσει επίθεση, βάζοντας σε κίνδυνο της Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη.»

    Η Ιντλίμπ είτε υπό την Ahrar al Sham, είτε υπό τη Nusra, είτε υπό την al Aqsa και τέλος υπό την HTS είχε παρόμοιο σκληρό καθεστώς ελέγχου επί του πληθυσμού, η διαφορά είναι πως ειδικά φέτος η σύγκρουση των τριών και ειδικά μεταξύ Nusra και al Aqsa μεταφράστηκε σε σφοδρές συγκρούσεις και αντίποινα με το ανάλογο αντίκτυπο στον τοπικό πληθυσμό υποτίθεται υπάρχουν συμφωνίες εκεχειρίας. Αυτό που ίσως φοβάται η Τουρκία είναι η αποδυνάμωση της Ahrar al Sham και η ανατροπή του καθεστώτος, άρα και του όποιου δικτύου είχε εδραιωθεί στην περιοχή που αποτελεί στρατηγικό σημείο των «αντικαθεστωτικών» διαύλου μεταξύ ΒΔ, δυτικού και κεντρικού μετώπου.

    Τα εδάφη της τουρκικής επιχείρησης, Β από Χαλέπι, εντοπίζονται αρκετά μακριά και δεν συνορεύουν με Ιντλίμπ, συνεπώς πως θα βάλει σε κίνδυνο μια δυτική παρέμβαση στην Ιντλίμπ; Και γιατί σώνει και ντε να είναι δυτική; Ο τουρκικός φόβος πιθανώς να αφορά στη δυτική ανοχή απελευθέρωσης της Ιντλίμπ από τις καθεστωτικές δυνάμεις που θα έχει ως αποτέλεσμα η Τουρκία να χάσει οριστικά το στρατηγικό σημείο συνόρων όπου υποστηρίζονται οι «αντικαθεστωτικοί» σε ΒΔ και Κεντρικό μέτωπο και ταυτόχρονα αποκόπτεται η περιοχή των τουρκοσυριακών συνόρων προς Λατάκια. Για τον Άσαντ και τον Πούτιν στο Β-Ν άξονα, Δαμασκός, Χομς, Χάμα, Χαλέπι έχει στρατηγική σημασία η επαρχία Ιντλίμπ, είναι αναπόφευκτο να επιχειρήσουν εκεί. Ο Τούρκος όμως δεν λέει αυτό, αναφέρει τη Δύση η οποία αποκλείεται να διεξάγει χερσαίες επιχειρήσεις στην καρδιά των επιχειρήσεων. Μόνη επιλογή είναι να ενισχυθούν και να χρησιμοποιηθούν οι … Κούρδοι από το Αφρίν όπου σε αυτή την περίπτωση πράγματι οι ενισχυμένοι και υποστηριζόμενοι Κούρδοι πλέον του Αφρίν δεν θα μπορεί να απειληθούν από τον τουρκικό θύλακα ελέγχου. Πόσο πιθανό όμως είναι να χρησιμοποιηθούν οι Κούρδοι έναντι του HTS;

    (3) Περί μεταβίβασης ή διεκδίκησης των εδαφών της Ιντλιμπ από Άσαντ σε Κούρδους και προοπτικής επέκτασης κουρδικού ελέγχου στη Μεσόγειο. Ας καταφέρουν να κρατήσουν το θύλακα του Αφρίν πρώτα και μετά να ονειρεύονται Μεσόγειο. Στην Τουρκία επιτράπηκε να δημιουργήσει θύλακα βόρεια του Χαλεπιού διότι δεν υπήρχε έντονο κουρδικό στοιχείο, αν υπήρχε δεν θα μιλούσαμε για κουρδικό θύλακα Αφρίν και ως τέτοιος δεν προσφέρει προοπτική νότιας, νοτιοδυτικής και δυτικής τετραπλάσιας – πενταπλάσιας επέκτασης για να βγει Μεσόγειο εις βάρος μουσουλμανικών, αλεβίτικων και αλαουτικών εδαφών.

    • Μεθοδεύεται η δημιουργία πολιτικού συμβουλίου για τη διακυβέρνηση της Idlib, στο οποίο θα εκλεγούν μέλη της HTS και λοιπών οργανώσεων αφού αυτοδιαλυθούν. Ολόκληρο το τουρκικό δημοσίευμα: http://www.yenisafak.com/en/world/turkeys-plan-to-save-syrias-idlib-from-occupation-2783425

      • Γεράκι

        Στις αρχές του έτους εκλέχθηκε δημόσια διοίκηση για να απαλλαγούν από την παλαιότερη πρακτική να την ελέγχουν οι ένοπλες ομάδες. Στην πρωτεύουσα κάποια στιγμή υπήρχε και έντονη παρουσία ομάδων του λεγόμενου FSA. Στην πραγματικότητα στην επαρχία ειδικά υπήρχε καθεστώς Σαρίας από Nusra που είχε σκοπό να μετατρέψει τη περιοχή σε κέντρο όπως η Ράκκα για το IS. Η Ahrar επίσης είχε έντονη παρουσία από τις γνωστές με την Aqsa να κινείται κάπου ανάμεσα σε αυτές και IS. Η εσωτερική σύγκρουση που περιέγραψα παραπάνω είχε ως αποτέλεσμα η Nusra, έστω η HTS, να εκτοπίσει όλες τις υπόλοιπες.

        Η ιδεολογική, όχι πολιτική, ατζέντα αυτών των ομάδων δεν χαμπαριάζει από εκλογές και δημοκρατικές διαδικασίες, για αυτές είναι διαβολικά πράγματα. Η μόνη δίκαιη λύση για αυτές είναι η Σαρία. Δεν πρόκειται να παραιτηθούν από τον ιερό σκοπό τους και δεν πρόκειται να αυτοδιαλυθούν ή να προσπαθήσουν να ακολουθήσουν «αμαρτωλές» διαδικασίες. Οι διαδικασίες πρέπει να συμφωνούν με το μόνο νόμο που αναγνωρίζουν, κι αν αυτές δεν συμφωνούν κακό δικό τους, θα τους επιβληθεί.

    • ΕΥΤΟΠΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

      Στην Ιντλίμπ και στη Λαοδικεία υπάρχουν κουρδικές περιοχές που είναι υπό τον έλεγχο των ισλαμιστών , τα σύνορα της Ροζάβα της δείχνουν καθαρά , ο τουρκικός στρατός κατοχής συμφωνήθηκε με Άσαντ , Ρωσία , ΉΠΑ , όχι γιατί δεν υπήρχε Κουρδικό στοιχείο αλλά λόγω μεγαλύτερων γεωστρατηγικών βλέψεων όλων . Η Αφρίν είναι μια πολύ σκληραγωγημένη περιοχή , με αρκετά βουνά και την αρτιότερη πολεμική μηχανή των Κούρδων της Συρίας σε επίπεδο οργάνωσης και εκπαίδευσης από βετεράνους του ΠΚΚ και δεν είναι τυχαίο ότι η στρατιωτική τους ακαδημία θεωρείται η δεύτερη μετά αυτής του Καντίλ (υστερούν σε οπλισμό λόγω του ότι δεν ήλθε βοήθεια από έξω και είναι απομονωμένοι αλλά έχουν αναπτύξει εξαιρετικές άμυνες και καλό επίπεδο ειδικών δυνάμεων που προσπαθούν να έχουν γρήγορη ενημέρωση ώστε με ενέδρες να εξολοθρεύουν τον κίνδυνο πριν εκδηλωθεί , όπως πχ η εξουδετέρωση 30-50 μαχητών της HTS πλέον στο βουνό Συμεών ) . Δεν είναι τυχαίο ότι η Αφρίν δεν έχασε εδάφη παρά μόνο κέρδισε σε τόσα χρόνια πολέμου ενώ είναι πολιορκημένη από παντού . Βασιζόμενοι στα κουρδικά χωριά και περιοχές φθάνουν κοντά στα σύνορα της Λαοδικείας και τη Τζισρ Αλ Σουγκούρ , όπου και εκεί υπάρχουν λιγότερα όμως κουρδικά χωριά (βέβαια εκεί τα περισσότερα είναι ισλαμιστικά ) . Ο χρόνος θα δείξει και η κατανομή δυνάμεων στο πεδίο της μάχης και όχι μόνο .

      • Γεράκι

        Αν τα σύνορα περιλαμβάνουν Λατάκια τότε γιατί όχι και Αντιόχεια και Αλεξανδρέττα;