Χάγη: Απόφαση κατά της Κίνας για τη Νότια Σινική Θάλασσα

23
Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν υπάρχει καμιά νομική βάση ώστε η Κίνα να διεκδικεί ιστορικά δικαιώματα επί των πόρων στις θαλάσσιες ζώνες εντός της περίφημης «γραμμής με τις 9 παύλες» (Nine Dash Line).
Απόφαση με την οποία αρνείται ότι οι διεκδικήσεις της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα έχουν νομική βάση εξέδωσε το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, οι διάφορες ενέργειες της Κίνας στην περιοχή των νησίδων Spratly, μια διαφιλονικούμενη περιοχή από το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες, το Μπουρνέι, τη Μαλαισία και την Ταιβάν, έχουν παραβιάσει την εθνική κυριαρχία των Φιλιππίνων, ενώ προκάλεσαν και ανεπανόρθωτη ζημιά στο οικοσύστημα και τους κοραλλιογενείς υφάλους. Σημειώνεται ότι στην απόφαση του Δικαστηρίου αποδίδεται ο χαρακτηρισμός των «βράχων» στις τεχνητές νησίδες Spratly, τα οποία δεν μπορούν να συντηρήσουν τη δική τους οικονομική ζωή και συνεπακόλουθα δεν έχουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Ήδη η Κίνα πριν την απόφαση του Δικαστηρίου κατέστησε σαφές ότι δεν θα λάβει υπόψη μια απόφαση που μπορεί να διακυβεύσει τις αξιώσεις κυριαρχίας της στη θάλασσα αυτή, διαμηνύοντας εδώ και μήνες ότι το δικαστήριο αυτό δεν έχει αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση. Από την πλευρά του ο υπουργός Εξωτερικών των Φιλιππίνων, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Ιουνίου, δήλωσε ότι οι εμπλεκόμενες πλευρές θα πρέπει να επιδείξουν νηφαλιότητα και αυτοσυγκράτηση.

freedoms-010716
Κατασκευή κινεζικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην διαφιλονικούμενη περιοχή των νησίδων Spratly.

Η προσφυγή της Μανίλας στη Χάγη έγινε το 2013, μετά από 17 χρόνια άκαρπων διαπραγματεύσεων. Τα διαφιλονικούμενα νερά της Νότιας Σινικής είναι αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στην Κίνα, τις Φιλιππίνες και τέσσερις ακόμα χώρες, και αποτελούν σταθερή πηγή έντασης στην Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό. Το υπέδαφος της Νότιας Σινικής είναι πλούσιο σε κοιτάσματα υδρογονανθράκων ενώ συνιστά και τεράστιο κόμβο εμπορίου, με 5 τρισεκατομμύρια δολάρια σε εμπορεύματα να περνούν κάθε χρόνο από την περιοχή.

  • Alexandros

    Το μαθημα που πρεπει να παρουμε ειναι οτι ακομα και να μας δικαιωσει πληρως το διεθνες δικαστηριο της Χαγης αν δεν μπορεσουμε να υπερασπιστουμε μονοι μας τα δικαιωματα μας θα παραμεινουμε βιλαετι του Ερντογαν για μακρο χρονικο διαστημα

  • Οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Κίνα θα αρχίσει τις…. απεγκαταστάσεις των υφάλων που έχει βραχο-τσιμεντώσει….?
    Αλλη μια δορυφορική από ύφαλο (πρώην) της περιοχής.

    • Cynaegeirus

      η north living area και η south living area δοκιμάστηκαν απο την Ιαπωνία στον ΒΠΠ με τα γνωστά αποτελέσματα. ίσως η κίνα τεστάρει τον ωκεάνιο τρόπο ζωής αλα waterworld χαχαχα

    • Caspian

      Noμίζω πως υπάρχει ήδη δεδικασμένο όπου η εκ των υστέρων δημιουργία υποδομών, και η «τεχνητή» δημιουργία οικονομικής δραστηριότητας σε προηγουμένως ακατοίκητες νησίδες δε συνεπάγεται ότι το νησί θα έχει πλήρη ΑΟΖ. Υποθέτω ότι το αυτό θα ισχύσει πολύ περισσότερο σε «τεχνητά» νησιά. Οπότε ό,τι και να κάνουν οι Κινέζοι σε αυτά, ή σε άλλα νησιά προκειμένου να «εκβιάσουν» μελλοντική απόφαση του δικαστηρίου, μάλλον δε θα πετύχει.

      Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχύει για το Καστελόριζο και άλλα ελληνικά νησιά (ανεξαρτήτως μεγέθους) που κατοικούνται για αιώνες (χιλιετίες;). Αλλά νησίδες σαν τη Ρω νομίζω δεν έχουν πιθανότητες να δικαιούνται πλήρη ΑΟΖ.

  • Οδυσσέας

    Το πρόβλημα για εμάς είναι ότι το Διεθνές Δικαστήριο έκρινε πως τα συγκεκριμένα νησάκια δεν δικαιούνται ΑΟΖ επειδή δε μπορούν να συντηρήσουν οικονομική δραστηριότητα.

    • Πάτε καλά;

      Τα νησιά αυτά όμως είναι αισθητά μικρότερα (το μεγαλύτερο 0.46km2) από το Καστελόριζο (11.987 km2). Για να έχουμε μια εικόνα της τάξης μεγέθους, το μικρότερο από αυτά τα νησιά έχει το ίδιο μέγεθος με τα ‘Ιμια. Προφανώς και τα ‘Ιμια (και τα όποια ‘Ιμια) ή η νήσος Ρω (που έχει τη διπλάσια έκταση από το μεγαλύτερο Spratly island, Taiping Island/Itu Aba Island) από μόνη της, δεν μπορεί να συντηρήσει οικονομική δραστηριότητα. Το Καστελλόριζο όμως, εξ ορισμού μπορεί να συντηρήσει οικονομική δραστηριότητα αφού έχει μόνιμο πληθυσμό, αεροδρόμιο, τουριστικές υποδομές κοκ. Ωστόσο, θα συμφωνήσω πως φαίνεται ουσιώδης σημασίας η αύξηση του πληθυσμού του νησιού (και κατά συνέπεια της οικονομικής του ζωής).
      Τόσους άστεγους έχουμε σε αυτή τη χώρα, ας στείλουμε τους μισούς να ζουν στο Καστελόριζο μέσα σε παρατημένα σπίτια.

      • Γεράκι

        Σε παρόμοιες συζητήσεις στο παρελθόν είχα αναφερθεί στην προσπάθεια πολλών κρατών να καταργηθεί η προβληματική διατύπωση – πρόβλεψη του άρθρου 121(3) της UNCLOS. Πάρα πολλά κράτη που έχουν απομακρυσμένα νησιωτικά χαρακτηριστικά (όχι ακριβώς νησιά, περισσότερο ατόλλες ή στην καλύτερη βραχονησίδες δλδ βράχοι) έχουν συμφέρον να καταργηθεί ο συγκεκριμένος περιορισμός. Κυριότερα είναι είτε ωκεάνια, αρχιπελαγικά κράτη, είτε κράτη που έχουν τέτοιες κτήσεις όπως οι ΗΠΑ, Ολλανδία, Ην.Βασίλειο, Γαλλία κλπ. Τα τελευταία χρόνια η πίεση εκφράστηκε με την σύναψη διμερών συμφωνιών μεταξύ τέτοιων κρατών όπου αναγνώριζε το ένα στο άλλο πλήρη δικαιώματα σε τέτοια νησιωτικά χαρακτηριστικά ξεπερνώντας το σκόπελο του διεθνούς δικαστηρίου και της εφαρμογής του 121(3). Φάνηκε στις τελευταίες δικαστικές αποφάσεις πως αυτό λήφθηκε υπόψη και σε κάποιες περιπτώσεις δεν εξετάστηκε καν εάν ένα νησί, είναι «νησί» ή «βράχος» (βλ. νησί Φιδιών που θυμάμαι πρόχειρα) παρά μόνο κατά πόσο άδικα ή όχι επηρεάζει την οριοθέτηση των ηπειρωτικών ακτών.

        Συνεπώς δεν δικαιολογείται να εκπλήσσεται κανείς από την απόφαση, καθώς μιλάμε για ατόλλες. Ήταν αναμενόμενο πως δεν θα τους αναγνωρίζονταν δικαίωμα θαλασσίων ζωνών παρά μόνο χωρικής θάλασσας.

        Στην περίπτωσή μας στο μόνο σημείο όπου μπορεί κανείς να μεταφέρει αναλογικά την απόφαση και το σκεπτικό της είναι η Στρογγύλη. Μας ενδιαφέρει στο βαθμό που θέλουμε να έχουμε κοινά όρια θαλάσσιων ζωνών με την Κύπρο. Το μεγάλο μας όμως πρόβλημα και μειονέκτημα δεν είναι ακριβώς για το εάν έχει μόνιμο πληθυσμό, αν μπορεί να τον συντηρήσει αυτόν ή οικονομική δραστηριότητα, αλλά η θέση του και το βαθμό που επηρεάζει την οριοθέτηση.

        Πιο απλά, ακόμα κι αν στο μέλλον καταργηθεί ή αλλάξει διατύπωση του 121(3) ικανοποιώντας πολλά και ισχυρά κράτη καθώς και τη διαμορφούμενη κρατική πρακτική, τότε και πάλι εμείς δεν ευνοούμαστε καθώς θα παραμένει το γεγονός πως η απόδοση πλήρους εύρους θαλασσίων ζωνών στη Στρογγύλη παράγει δυσανάλογο αποτέλεσμα στην οριοθέτηση. Αυτό ακριβώς είναι το δικό μας πρόβλημα, όλα τα άλλα είναι για να πουλάνε βιβλία κι εκπομπές και να μαζεύουν ψηφαλάκια.

      • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

        Θα μπορούσαν πάντως νησιά σαν την Ρω να αποκτήσουν οικονομική ζωή και δραστηριότητα με μόνιμο πληθυσμό, αν υπήρχε συνεπές κρατικό σχέδιο. Δηλαδή, παραχώρηση προς τουριστική εκμετάλλευση, πχ με πολυτελές ξενοδοχείο σε «απομονωμένο» νησάκι, εγκαταστάσεις θαλάσσιου τουρισμού (πχ καταδυτικό κέντρο για υποβρύχιο ψάρεμα και scuba) με στενή σύνδεση κι επικοινωνία με το Καστελόριζο ή το ανά περίπτωση πλησιέστερο νησί με μόνιμους κατοίκους, αλιευτικές εγκαταστάσεις με ελάχιστους μόνιμους και περισσότερους ημιμόνιμους κατοίκους, real estate για πολύ πλούσιους (με δυνατότητα ανοικοδόμησης ιδιόκτητης βίλας με ελικοδρόμιο και μώλο).

        Σε άλλες νησίδες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν περιοδικές ή μικρότερης κλίμακας οικονομικές δραστηριότητες, όπως κτηνοτροφία, μελισσοκομία, φωτοβολταϊκά, ανεμογενήτριες, κυματική ενέργεια κλπ, που δεν μπορούν να συντηρήσουν η κάθεμία από μόνη της μονιμο πληθυσμό, αλλά δημιουργούν ένα πυκνό οικονομικό πλέγμα που θα συνδυαζόταν με τα παραπάνω κατοικημένα μικρονήσια και θα βρισκόταν σε αδιάσπαστη οικονομική ενότητα μαζί τους.

        Σε ένα τέτοιο πυκνό πλέγμα αφενός μικρονήσων με μόνιμους κατοίκους, αφετέρου με κάποιες συμπληρωματικές ή υποστηρικτικές οικονομικές δραστηριότητες, το οποίο θα μπορούσε να αριθμεί 500 μικρονήσους για την 1η κατηγορία και 1.000 για την άλλη, να προστεθεί αριθμός μικρονήσων με έντονη εποχιακή δραστηριότητα περαιτέρω υποστηρικτικής φύσης: πχ σε μία θαλάσια περιοχή που απέχει 10 μίλια από την Χ νήσο υπάρχουν 4 κατοικημένες μικρονήσοι σε απόσταση 1 έως 4 μιλίων μεταξύ τους (1 ξενοδοχείο, ένα κέντρο θαλάσσιου τουρισμού με επιπλέον αλιευτικές εγκαταστάσεις και 2 μικρά με βίλες) και 5-6 με λειτουργίες συμπληρωματικής φύσης (κτηνοτροφία, ανεμογεννήτριες, φάρος κλπ). Είναι πυκνή η ιστιοπλοία και η ναυσιπλοία με ιδιωτικά μέσα, από κρις κραφτ και ιστιοφόρα μέχρι windserfing και τρεχαντήρια της γραμμής. Στο μέσο της απόστασης τους από την νήσο Χ μια άλλη μικρονήσος λειτουργεί σαν ενδιάμεσος σταθμός ανεφοδιασμού για σκάφη κι εγκαταστάσεις.
        Η πύκνωση και αλληλοσύνδεση των δραστηριοτήτων δημιουργεί περαιτέρω δραστηριότητες και δίνει την δυνατότητα να διατυπωθεί ισχυρισμός ότι ακόμα και τα νησιά που δεν έχουν αυτοδύναμη οικονομική ζωή, συμπληρώνουν ενεργά την οικονομική ζωή και δραστηριότητες άλλων σε αδιάσπαστο σύνολο. Δεν πρόκειται απλά για ακατοίκητους βράχους. Ένα τέτοιο σχέδιο θα άλλαζε τα δεδομένα στον υπολογισμό της ΑΟΖ.

        Υπάρχουν σε άλλες χώρες (Καναδάς, Φινλανδία) μικρότερης έκτασης κι αποστάσεων τέτοια λιμνιαία συστήματα με εκατοντάδες νησάκια και μικρονήσια, που συντηρούν ως σύνολο ζωηρή οικονομική ζωή και δραστηριότητα. Βέβαια, πρόκειται για τέτοιες χώρες (Καναδάς, Φινλανδία), όχι για το ανίκανο ελληνικό κράτος και το ακόμα πιο ανίκανο πολιτικό του προσωπικό. Εδώ δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο.

        • Γεράκι

          Τέτοιο περίπου πρόγραμμα αξιοποίησης του πλήθους, της πυκνότητας και της εγγύτητας βραχονησίδων είχε τεθεί σε εφαρμογή το 1994 από τον τότε ΥΦΕΘΑ Μπετενιώτη με την υποστήριξη του τότε ΥΕΘΑ Αρσένη και την έγκριση του Παπανδρέου. Η περίοδος δεν είναι τυχαία με την παγκόσμια ισχύ της UNCLOS III (τέλη 1994), την επικύρωσή της από την ελληνική βουλή (μέσα 1995) και τη ρητή επιφύλαξη άσκησης του δικαιώματος επέκτασης της χωρικής θάλασσας στα 12νμ και την ευρεία, διεθνή δημοσιότητα που έλαβε το πρόγραμμα Μπετενιώτη με την ενεργό συμμετοχή του ΠΝ σε σχέση με την εξουσιοδότηση της τουρκικής βουλής (μέσα 1995) που επέτρεπε τη λήψη μέτρων ακόμα και στρατιωτικών, για την υπεράσπιση των ζωτικών τους συμφερόντων σε περίπτωση που η Ελλάδα επέκτεινε τη χωρική θάλασσα πέραν των 6νμ.

          Οι προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες κατέληξαν στο γνωστό φιάσκο των Ιμίων, αλλά το κρίσιμο ερώτημα πάνω στο θέμα που θίγεις είναι αν πράγματι το πρόγραμμα εκείνο ενίσχυε τη διπλωματική μας θέση ως προς το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. Διότι ναι μεν αφορούσε την τουριστική – οικονομική ανάπτυξη βραχονησίδων, αλλά όπως ομολογήθηκε κατόπιν από τους πρωταγωνιστές αφορούσε και την ενίσχυση των δικαιωμάτων ως προς τις θαλάσσιες ζώνες που παρήγαγε η UNCLOS III. Δεν είναι τυχαίο πως ξεκίνησε αρχικά ως πρόγραμμα τοποθέτησης σημαίας και υποτυπώδους ενίσχυσης κάποιων φυλακίων και για αυτό είχε πρωταγωνιστικό ρόλο το ΠΝ και η εθελοντική δράση. Θεωρώ δεδομένο πως το πρόγραμμα εξελίχθηκε και εμπλουτίστηκε στη μορφή που έλαβε τελικά έχοντας κατά νου ακριβώς το άρθρο 121(3) ώστε να ενισχυθεί η θέση μας.

          Το ίδιο έχουν κάνει κι άλλα κράτη (πρόχειρα θυμάμαι Βενεζουέλα) στέλνοντας στη μέση του πουθενά πάνω σε βράχους στρατιώτες για να υπάρχει ανθρώπινη παρουσία και να επικαλεστεί δικαίωμα θαλασσίων ζωνών. Παρομοίως ωκεάνια κράτη στη μέση του Ειρηνικού με υποτυπώδη υποδομή και τουριστική αξιοποίηση κατάφεραν να οριοθετήσουν μεταξύ τους θαλάσσιες ζώνες λαμβάνοντας υπόψη ατόλλες στο πουθενά.

          Προσωπικά θεωρώ και επαναλαμβάνω παγίως, πως τέτοιες σκέψεις δεν μπορεί να αξιοποιηθούν από εμάς λόγω αντικειμενικής γεωγραφικής πραγματικότητας και διεθνούς δικαίου. Πολύ απλά, το διεθνές δίκαιο δεν δικαιώνει τέτοιες ερμηνείες και πρακτικές, φάνηκε και στο θέμα των ατολλών που συζητάμε, αλλά και στο γεγονός πως όσες φορές αποδόθηκαν πλήρη δικαιώματα σε αντίστοιχα νησιωτικά χαρακτηριστικά, πάντα μα πάντα ήταν μέσω διμερούς συμφωνίας που εξυπηρετούσε αμοιβαία κρατικά συμφέροντα. Εμείς έχουμε λοιπόν βραχονησίδες («βράχους»), οι Τούρκοι όμως δεν έχουν ώστε να πατσίσουμε αμοιβαία κέρδη και χασούρες. Αυτό είναι το ένα πρόβλημα, το άλλο ότι το διεθνές δίκαιο όπως ήταν και είναι μέχρι στιγμής δεν αναγνωρίζει ακόμα ταρζανιές που μετατρέπουν ακατοίκητους βράχους και υφάλους σε κάτι άλλο από ότι ήταν.

          Καλό λοιπόν το όραμα, καλύτερος όμως και ο ρεαλισμός.

          Υ.Γ. Στο θέμα του άρθρου ένα από τα κύρια ζητήματα που κράτησα ήταν η αντιμετώπιση του ισχυρισμού περί «ιστορικών δικαιωμάτων». Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει τέτοια δικαιώματα μόνο σε ύδατα «ιστορικών κόλπων» οι οποίοι με τη σειρά τους έχουν απορροφηθεί υπό την έννοια των νομικών κόλπων που δύναται να χαραχθούν ευθείες γραμμές βάσης κι ως εκ τούτου οι λεγόμενοι «ιστορικοί κόλποι» και τα λεγόμενα «ιστορικά ύδατα» έχουν απορροφηθεί από την έννοια των νομικών κόλπων (κόλποι με συγκεκριμένα γεωγραφικά κριτήρια εύρους-βάθους) και των Εσωτερικών Υδάτων αντίστοιχα. Μόνη εξαίρεση αποτελεί η διμερής και μόνο πάλι συμφωνία αναγνώρισης «ιστορικότητας» που καταλήγει σε αμοιβαία συμφέρουσα λύση συνεκμετάλλευσης (πρόχειρα θυμάμαι Ιταλίας-Λιβύης και Αυστραλίας-Νέας Γουινέας). Όπως και στη διμερή συμφωνία οριοθέτησης δικαιωμάτων ατολλών η επίλυση κινείται στο νόμιμο πλαίσιο εξυπηρέτησης αμοιβαίων συμφερόντων (όπως προτρέπουν εξάλλου τα άρθρα οριοθέτησης) ξεπερνώντας την αυστηρή ερμηνεία κάποιων άλλων διατάξεων της UNCLOS. Τη λεπτομέρεια περί «ιστορικών δικαιωμάτων» και πως άδειασε την κινεζική πλευρά την υπογραμμίζω σε σχέση με αντίστοιχους αλβανικούς ισχυρισμούς περί ιστορικότητας των κόλπων και των υδάτων που δεν λήφθηκαν υπόψη στην οριοθέτηση με μας.

          • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

            Δεν μπορώ να καταλάβω που το βλέπεις το «τέτοιο πρόγραμμα αξιοποίησης». Δεν μίλησα για στρατιωτικά φυλάκια και ταρζανιές. Μίλησα για ξενοδοχειακές μονάδες, βίλες (όπως στον Σκορπιό), καταδυτικά κέντρα/κέντρα θαλάσσιου τουρισμού, κάτι που θα μπορούσε να γίνει πχ στη Ρω. Οι λοιπές δραστηριότητες που αναφέρω (ανεμογενήτριες, φωτοβολταικά, κτηνοτροφία, αλιευτικοί και ανεφοδιαστικοί σταθμοί) είναι για την συμπλήρωση κι εξυπηρέτηση των πρώτων, για την πύκνωση του δικτύου οικονομικής δραστηριότητας σε μια πιο συμπαγή κι ενιαία δομή.

            Απώτερος στόχος επιχείρημα σε οικονομική, διοικητική και ιστορική ενότητα του χώρου τόσο ως πέλαγος όσο και σε σχέση με τον ηπειρωτικό κορμό της χωρας αλλά και σε αρχιπελαγική δομή.

            Δεν υπάρχουν ομοιότητες με το Serpent Island η τα λοιπά αρχιπελάγη μη αρχιπελαγικών κρατών, διότι εδώ έχουν ένα αρχιπέλαγος (για την ακρίβεια το Αρχιπέλαγος που ονοματοδότησε τα υπόλοιπα) με πολύ μεγάλο αριθμό μεγάλων νησιών και ακόμη μεγαλύτερο αριθμό κατοικημένων (περί τα 600) τα οποία καλύπτουν σημαντικό σε μέγεθος μέρος της έκτασης της χώρας και στα οποία κατοικεί σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της, δηλαδή δεν πρόκειται για ακατοίκητες ατόλες και βράχους στη μέση του πουθενά. Η πύκνωση του δικτύου κατοίκησης θα ενδυνάμωνε το επιχείρημα και ενδεχομένως θα μας έδινε το κάτι παραπάνω σε Ρω και Στρογγύλη.

            Όσο για την αναλογία με το Serpent Island ως προς την αναγνώριση ΑΟΖ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το νησία αυτό βρίσκεται στα όρια μιας πολύ εκτεταμένης ΑΟΖ του κράτους στο οποίο ανήκει, ενώ αν Καστελοριζο και τα λοιπά μικρονήσια (αν κατοικηθούν) υποστούν σημαντική μείωση της ΑΟΖ που τους δημιουργείται από την επηρεια των ακτών, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε θύλακες εντός ΑΟΖ αλλου κράτους με μηδενικές δυνατότητες ανάπτυξης θαλάσιων οικονομικών δραστηριοτήτων (και άρα επιβίωσης), ενώ θα αποκοπούν διοικητικά και οικονομικά από το Κράτος στο οποίο ανήκκουν και το οποίο έχει παρεπιπτόνωε στην ευθύνη του το FIR άνωθεν της αντίστοιχης θαλάσσιας περιοχής.

          • Γεράκι

            Το πρόγραμμα αξιοποίησης όπως εξελίχθηκε περιλάμβανε εμπλουτισμό χλωρίδας και πανίδας κι άλλες παρεμβάσεις με σκοπό μιας μορφής αγροτουρισμού ακόμα και μόνιμης εγκατάστασης ενδιαφερομένων που δήλωναν συμμετοχή. Ήταν καλή ιδέα αν δεν την έκαιγαν στα κανάλια και στα διεθνή μέσα, θα μπορούσε να γίνει ή και έγινε αν θες σε κάποιο βαθμό κρατώντας χαμηλούς τόνους.

            Τα υπόλοιπα που λες τα διαβάζω εδώ και χρόνια από το Λυγερό, αλλά δεν έχουν αξία αν δεν διαβάσεις και τι ισχύει στην πραγματικότητα κι όχι μόνο αυτά που αρέσουν. Τηλεγραφικά σου απαντώ πως
            (1) Η Ελλάδα δεν είναι, ούτε μπορεί να αναγνωριστεί επίσημα ως νομικά αρχιπελαγικό κράτος με τις προβλέψεις της UNCLOS III, τέτοια αναγνωρίζονται μόνο αμιγώς νησιωτικά κράτη στους ωκεανούς και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Τα υπόλοιπα είναι μπούρδες.
            (2) Το νησί των Φιδιών το ανέφερα ως προς την διεθνή πίεση επί του άρθρου 121(3) και τη στάση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου δεν εξέτασε καν αν είναι νομικά νησί ή βράχος, παρά μόνο τη θέση του και την επήρειά του στο αποτέλεσμα. Μην περιμένεις να στο επισημάνει κανείς Λυγερός.
            (3) Το κάτι παραπάνω που ανέφερα αφορά σε επήρεια Στρογγύλης (βλέπε επαφή με κυπριακό όριο) και Ζουράφας (βλέπε μη τουρκική επέκταση εντός Αιγαίου). Η Ρω που αναφέρεις δεν προσθέτει κάτι παραπάνω αξιομνημόνευτο. Στρογγύλη και Ζουράφα λοιπόν ανέφερα πως είναι η μεν πρώτη «βράχος» (νομικά) και η δεύτερη ξέρα (Λαδοξέρα, πλέον μόνο ο φάρος είναι πάνω από την επιφάνεια). Η απόφαση του ΔΔΧ στην υπόθεση της νότιας σινικής θάλασσας αποδεικνύει το απλό που ανέφερα εδώ και χρόνια σε συζητήσεις και υποβαθμίζουν – αποκρύπτουν οι κάθε λογής ειδικοί. «Βράχοι», ακατοίκητα δλδ νησιά και ξέρες δεν δικαιούνται και δεν τους αποδίδονται θαλάσσιες ζώνες (Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ). Στα πρώτα μόνο χωρική θάλασσα. Καμία έκπληξη λοιπόν για την απόφαση των Spartly παρά μόνο σε όσους αρέσκονται να γνωρίζουν μόνο όσα τους αρέσουν.
            (4) Περί κινδύνου μετατροπής νησιών μας σε θύλακες εντός ΑΟΖ άλλου κράτους κι άρα διοικητικής – οικονομικής αποκοπής είναι μεν ένα θέμα που μπορεί να τεθεί, ένα θέμα που μας απασχολεί, αλλά κι ένα θέμα που δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στις δικαστικές αποφάσεις. Η προσπάθειά μας να υπολογιστεί το σύμπλεγμα Καστελορίζου ως αδιαίρετο μέρος των υπολοίπων νησιών κι ως εκ τούτου να υπολογιστεί συνολικά δεν έχει ελπίδες να σταθεί σε δικαστική απόφαση λόγω γεωγραφικής πραγματικότητας. Γεωγραφικά είναι αποκομμένο και δεν τίθεται κατά το διεθνές δίκαιο κίνδυνος να μετατραπεί σε θύλακα σε ΑΟΖ άλλου κράτους. Αυτή είναι η διεθνής δικαστική και διακρατική πρακτική, για αυτό υφίσταται η έννοια του θύλακα που προστατεύει μόνο το πλήρες δικαίωμα χωρικής θάλασσας που υπερτερεί του δικαιώματος άλλου κράτους θαλασσίων ζωνών (Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ) και οι δεύτερες υποχωρούν πάντα έναντι της πρώτης.
            (5) Όπως τα παραπάνω δεν θα τα ακούσεις και διαβάσεις από κανέναν ειδικό, ούτε από κανένα Λυγερό, έτσι δεν θα διαβάσεις και κανέναν προβληματισμό περί FIR στα δυτικά όπου πολύ μεγάλη έκταση οριοθετημένης ελληνικής Υφαλοκρηπίδας (με Ιταλία) και δυνητικής θαλάσσιας ζώνης βρίσκεται πέραν του Δ-ΝΔ και Ν ορίου FIR ATHENS. Εκεί δεν έχουμε πρόβλημα και δεν μας νοιάζει ε; Ε λοιπόν όπως δεν τίθεται στα σοβαρά ζήτημα στα Δ-ΝΔ-Ν με το FIR έτσι δεν πρέπει να τίθεται και στα ΝΑ.

          • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

            Θα σε παρακαλούσα να είσαι πιο ευγενής και να μη μιλάς για μπούρδες, γιατί θα σου πω κι εγώ ότι συμπεριφέρεσαι σαν ξερόλας. Θεωρείς ότι επειδή έχεις μελετήσει πολύ τη νομολογία της Χάγης ότι αντιλαμβάνεσαι και τις νομικές έννοιες των αποφάσεών της και τους νομικούς συσχετισμούς, ενώ απ’ ότι φαίνεται δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε τι σου λέει ο συνομιλιτής σου.

            1. Είπα πουθενά ότι η Ελλάδα είναι αρχιπελαγικό κράτος σύμφωνα με τις προβλέψεις της UNCLOS IIIκαι ότι θα πρέπει να διεκδικήσουμε να αναγνωρισθεί ως τέτοιο; Ανέφερα κάπου τον Λυγερό; Θες με το ζόρι να βάλεις στο στόμα μου συγκεκριμένα λόγια. Αυτό που λέω είναι μεταφορά, δηλαδή αναλογική εφαρμογή των διατάξεων περί αρχιπελαγικών κρατών στην περίπτωση του Αιγαίου λόγω ειδικών γεωγραφικών και γεωοικονομικών συνθηκών. Μιλώ για αναλογική εφαρμογή, κάτι πολύ συνηθισμένο στο Δίκαιο, αν ήσουν νομικός θα το ήξερες. Ασχέτως αν το δεχθεί τελικά η Χάγη, νομικά είναι υποστηρίξιμο με αξιοπρέπεια και το να προκαταλαμβάνουμε αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου, με βάση αποφάσεις σε περιπτώσεις με κάποια όμοια, αλλά και πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά, δεν είναι σύνεση αλλά προκατάληψη.

            Το δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει εξαιρέσεις από τις διατάξεις του, όταν υπάρχουν ειδικές συνθήκες, το ξέρεις αυτό. Σε αυτές τις ειδικές συνθήκες αναφέρομαι. Και αυτό που λέω είναι ότι το Αιγαίο αποτελεί πολύ διαφορετική περίπτωση από τα υπόλοιπα αρχιπελάγη ηπειρωτικών κρατών με τα οποία έχει κατά καιρούς ασχοληθεί η Χάγη. Κάποτε είχες μιλησει για μια διένεξη μεταξύ Σομαλίας και Υεμένης, αν θυμάμαι καλά. Αν πραγματικά πιστεύεις ότι το επίμαχο αρχιπέλαγος παρουσιάζει γεωγραφικά, πληθυσμιακά και οικονομικά χαρακτηριστικά, τόσο από μόνο του όσο και σε σχέση με το ηπειρωτικό κράτος στο οποίο ανήκει, τότε αδυνατείς όχι μόνο να κάνεις νομική υπαγωγή (απολύτως φυσικό αφου δεν είσαι νομικός) αλλά και να αντιληφθείς τη γεωγραφία.

            2. Γνωρίζω την αποφαση για το νησί των Φιδιών. Αναφέρομαι στο αν αποτελεί ανάλογη περίπτωση με τη Ρω αναφορικά με την επήρεια των ακτών. Και λέω, ότι η γεωγραφική πραγματικότητα έπαιξε ρόλο. Και η γεωγραφική πραγματικότητα δεν λέει μόνο ότι η επηρεια των ακτών απέναντι από τις βουλγαρικές θα ήταν δυσανάλογη. Λέει και ότι στο βορά του νησιού η επήρεια είναι ελεύθερη και υπάρχει πρόσβαση σε μία πολύ εκτεταμένη θαλάσσια περιοχή. Αυτό το τελευταίο δεν θα συμβαίνει στο Καστελόριζο και στη Ρω, αν περιορίσεις σημαντικά την επήρεια των νότιων ακτών τους. Σημαντικός περιορισμός σημαίνει ότι τα νησιά αυτά (αν κατοικηθεί με μόνιμους κάτοικους η Ρω) δεν θα μπορούν να αναπτύξουν θαλάσσιες οικονομικές δραστηριότητες, όπως αλιεία, θαλάσσιος τουρισμός, ενάλια αρχαιολογία κλπ.

            3. Μίλησα πουθενά για τη Ζουράφα βρε χριστιανέ μου; Που;;; Πάλι θελεις με το ζορι να μου βάλεις λογια στο στόμα. Μια και την ανέφερες πάντως, φυσικά και δεν αποτελεί νησί αλλά ύφαλο. Επειδή πάντως κάποτε αποτελούσε βραχονησίδα και καταποντίζεται λόγω θαλάσσιας διάβρωσης, έχουμε το δικαίωμα με τεχνητές παρεμβάσεις να την ξανακάνουμε βραχονησίδα. Βέβαια νησί δεν θα γίνει ούτε και τότε.

            Η Ρω έχει έκταση 1,6 τ.χλμ και η Στρογγύλη 1 τ.χλμ. Προφανώς έτσι όπως είναι δεν μπορούν να συντηρήσουν μόνιμους κατοίκους. Ένα πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα στην 1η, καταδυτικό κέντρο, αλιευτικός σταθμός με λυόμενες οικίες κι αποθήκες και μώλο στη 2η (ή βίλα σαν τον Σκορπιό) μπορούν να δικαιολογήσουν μόνιμη κατοίκηση και να θεμελειώσουν αξιώσεις για ΑΟΖ.

            4. Το Διεθνές δικαστήριο δεν έχει ασχοληθεί με περιπτώσεις διοικητικής-οικονομικής αποκοπής ανάλογης με τη δική μας. Όπως είπες, με κάτι ατόλες στη μέση του πουθενά ή με βραχονησίδες που φιλοξενούν στρατιωτική μόνο παρουσία. Εκεί, η διοικητική και οικονομική ενότητα των βραχονησίδων με τον ηπειρωτικό κορμό είναι άνευ ουσίας. Είναι όμως διαφορετικό το πράγμα όταν πρόκειται για κατοικημένα νησιά ή συγκρότημα νησιών, στην περίπτωση αυτή το επιχείρημα διοικητικής-οικονομικής αποκοπής έχει βάση και είναι πολυ ισχυρότερο κι έχει βάση. Δεν λέω ότι θα γίνει οπωσδήποτε δεκτό, λέω ότι από νομικής άποψης αυτό είναι περισσότερο πιθανό. Εξάλλου, το κέντρο βάρους είναι να θεωρηθεί ότι το Αιγαίο λόγω ειδικών γεωγραφικών συνθηκών δικαιολογεί την αναλογική εφαρμογή των διατάξεων περί αρχιπελαγικών κρατών και να ορισθεί γραμμή βάσης από Κάρπαθο-Κάσο-Κρήτη, θα διευκολύνει πολύ και την σύνδεση και τον ισχυρισμό περί αποφυγής διοικητικής-οικονομικής αποκοπής.

            5. Το επιχείρημα ενότητας του χώρου με το FIR σχετίζεται με το αμέσως προηγούμενο. Η παρουσία συγκροτήματος νήσωνΝΑ (Καστελόριζο) σημαίνει ότι υπάρχει άλλη πυκνότητα κι ένταση των υποχρεώσεων έρευνας και διάσωσης, οπότε η παρεμβολή μιας εκτεταμένης ΑΟΖ τρίτου με τις σχετικές υποχρεωσεις στη θαλασσια διάσωση δημιουργεί πραγματικά πολλά προβλήματα στην ενότητα του χώρου και των σχετικών υποχρεώσεων κι ενεργειών. Τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχουν πέραν του Δ-ΝΔ-Ν ορίου FIR ATHENS, οπότε το αν υπαρχει ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ δυτικά αυτού: α) δεν τίθεται ζήτημα παρεμβολής ελληνικής ΑΟΖ μεταξύ ιταλικής επικράτειας (συγκροτήματος νήσων πχ) και δυτικών ιταλικών ακτών και β) Πρακτικά, τα περιστατικά και οι ασκήσεις έρευνας και διάσωσης και θαλάσσιας επιτήρησης επί του τμήματος του FIR ATHENS που υπέρκειται της δυνητικής ιταλικης ΑΟΖ είναι ελάχιστα (αφού δεν υπάρχουν κατοικημένα νησιά στην περιοχή) και είναι φυσικό να μην τίθεται στα σοβαρά ζήτημα.

          • Γεράκι

            Περί αξιοποιήσης κι επικοισμού βραχονησίδων ήταν και το πρόγραμμα που είχα αναφέρει, το ίδιο πράγμα λες.

            Για να προσγειωθούμε όμως πάλι στην πραγματικότητα, το ΔΔΧ στην υπόθεση των Spartly λέει ξεκάθαρα πως τα νησιωτικά χαρακτηριστικά εξετάζονται στη φυσική τους μορφή. Αλήθεια εσύ που δεν είσαι ξερόλας, αντιλαμβάνεσαι καλύτερα και είσαι και νομικός πως το ερμηνεύεις;

            Η διαφωνία μας είναι πως έσυ θεωρείς πως έτσι μπορείς να αξιώσεις ΑΟΖ
            (προτιμώ τον όρο «θαλάσσιες ζώνες»), ενώ θεωρώ πως το πρόβλημά
            μας δεν είναι ακριβώς αν θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε τους νομικά βράχους σε νομικά
            νησιά, αλλά η θέση τους άρα και το αποτέλεσμα που παράγουν στην
            οριοθέτηση (επήρεια).

            Με απλά λόγια, όσες βίλες και να χτίσεις πάνω στη Στρογγύλη το πιθανότεο είναι να εξεταστεί στη φυσική του μορφή όπως στα Spartly. Όμως δεν τόνισα αυτό, μπορεί να το κατοικήσεις τώρα και να οριοθετήσεις μετά από μερικούς αιώνες ώστε να επικαλεστείς πως είναι και νομικά νησί. Αυτό που υπογράμμισα εξαρχής είναι πως το δικό μας πρόβλημα δεν είναι απλώς και μόνο αυτό, αλλά ακόμα χειρότερα η δυσανάλογη επήρεια τους στο αποτέλεσμα. Νομίζω ότι πιο απλά και κατανοητά δεν μπορώ να το διατυπώσω.

          • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

            Ρε συ γέρακα, δεν είναι το ίδιο τα Spartly ή μια ατόλη στη μεση του πουθενά σε σύγκριση με μικρονήσια των 15-20 κατοίκων στο Αιγαίο. Ούτε μια φρουρά το ίδιο με ένα ξενοδοχείο (με καταστήματα και μπαρ), με τον Σκορπιό (θα αμφισβητούσε κανείς με επιτυχία ότι είναι νησί;) ή με έναν αλιευτικό σταθμό με οικήματα λυόμενα ή έστω σαν τις παράγκες στον Εβρο. Στα Spartly οι Κινέζοι τσιμέντωσαν τις ατολες και σχεδόν διπλασίασαν την έκτασή τους, ενώ της ψήλωσαν κιόλας (απο το φόβο ότι ο συνδυασμό παλίροιας, χειμεριου κύματος, διάβρωσης και ανόδου της στάθμης της θάλασσας λόγω υπερθέρμανσης θα τις μετατρέψουν σε ύφαλο), ενώ μετέτρεψαν υφάλους σε νησίδες. Δεν χρειάζεται τέτοιες παρεμβάσεις πχ η Στρογγύλη, το νησί θα διατηρησει την έκταση και τα φυσικά χαρακτηριστικά του, απλά οι υποδομές (μώλος, καταδυτικό κέντρο, βίλα ή αλιευτικός σταθμός, ελικοδρόμιο) του θα του δώσουν τη δυνατότητα να φιλοξενήσει και συντηρήσει κερδοφόρες ιδιωτικές δραστηριότητες και 10-15 μόνιμους κατοίκους.

            Επίσης, αναφέρομαι στις συνέπειες που δημιουργεί η πυκνότητα του δικτύου. 10 νησίδες σε μία περιοχή 10 x 10 ναυτικά μίλια έχουν λόγω της αλληλεπίδρασης και της δυναμική τους (μεταξύ τους αλλά και με τα πλησιέστερα γειτονικά μικρά/μεσαία νησιά) διαφορετικό χαρακτήρα από ένα σύμπλεγμα με ατόλες. Ιδίως αν είναι μια εικόνα που δεν αφορά μόνο το σύμπλεγμα της Μεγίστης και μία μικρή περιοχή στα Δωδεκάνησα, αλλά μια εικόνα που επαναλαμβάνεται παντού στο Αιγαίο. Τι θα πει η Χάγη εκεί; Ξηλώστε τα ξενοδοχεία, τις κατοικίες, τους μώλους, τους αλιευτικούς σταθμούς-αποθήκες-καταδυτικά κέντρα γιατί το νησί αυτό μόνο του δεν συντηρεί οικονομική δραστηριότητα; Μα αν το δούμε έτσι αυστηρά ούτε η Φολέγανδρος ή η Σύμη συντηρούν! Ούτε ο Αγ. Ευστράτιος!

            Το ξέρω το ζήτημα της επήρειας. Το πρόβλημα βασικά δημιουργείται στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Όμως αν πετύχουμε αναλογική εφαρμογή διατάξεων αρχιπελαγικών κρατών για το Αιγαίο και σε συνδυασμό με ένα τέτοιο πρόγραμμα (οπότε δημιουργείται μια γραμμή βάσης Κρήτη-Κάρπαθος-Ρόδος), ενισχύουμε όσο να είναι τις θέσεις μας. Αν δεν καταφέρουμε να πετύχουμε τη σύνδεση με το υπόλοιπο Αιγαίο (για διοικητικούς, οικονομικούς και ιστορικούς λόγους) και να αποφύγουμε τη μείωση της επήρειας των ακτών του συμπλέγματος (μαξιμαλιστική θεμιτή επιδίωξη), τουλάχιστον θα πετύχουμε η μείωση αυτή να είναι πιο περιορισμένη και όχι να τους αποδοθούν πχ ζώνες 24 μιλίων, πράγμα τελείως καταστροφικό για την οικονομία του συμπλέγματος και την γενικότερη παρουσία μας στην περιοχή.

          • Γεράκι

            Χρησιμοποίησα το «στη μέση του πουθενά» τόσο για τα spartly που το ΔΔΧ δεν τους αναγνώρισε δικαίωμα, όσο και για τις ατόλλες εκείνες που αμοιβαία τους αποδόθηκε από διακρατική συμφωνία όμως για να υπογραμμίσω πως σε κάθε περίπτωση δεν υπήρχε αλληλοεπικάλυψη με ηπειρωτική ξηρά. Κάποιοι γραφικοί πανηγυρίζουν και μιλάνε για ελληνική νίκη και τουρκική ήττα παρ όλα αυτά. Αυτά φίλε μου είναι μπούρδες. ΜΠΟΥΡΔΕΣ με κεφαλαία όπως και τα περισσότερα που λένε οι γνωστοί ειδικοί μπουρδολόγοι. Αυτό έγραψα και εννοούσα και παρεξηγήθηκες. Το ότι δεν είμαι ειδικός και νομικός δεν αναιρεί το γεγονός πως λένε μπούρδες.

            Περί καταστροφής δεν συμφωνώ και η κάθε Σύμη με χιλιάδες χρόνια κατοίκους δεν το λες και βράχο.

          • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

            Τα περί ελληνικής νίκης και τουρκικής ήττας είναι πράγματι ανοησίες, εκτός κι αν κρατησουμε ως θετικό οτι το ΔΔ, με τις όποιες πολύ μεγαλες ατέλειές του (ατολμία, ευθυνοφοβία, μετακίνηση νομολογίας, στενοκεφαλιά πχ υπόθεση Ισλανδίας-Ην. Βασιλείου) δεν αναγνωρίζει τετελεσμένα τέτοιας νοοτροπίας, πολύ συμβατής με την τουρκία γενικότερα. Το μεσοπολεμικό ΔΔΔ ήταν πολύ πιο τολμηρό, καίριο και δίκαιο στις αποφάσεις του.

            Κοίτα, τα spartly και οι ατόλες είναι ακατοίκητες. Εντελώς. Από τις νησίδες του Αιγαίου πολλές ήταν κατοικημένες πριν έναν αιώνα και επίσης πολλά ακόμη παλιότερα. Επισης, υπάρχει ήδη ένα δίκτυο από κατοικημένα νησιά διαφόρων μεγεθών και πληθυσμού. Είναι άλλο η πύκνωση δικτύου από την εξαρχής δημιουργία του. Επίσης, είναι άλλο το δίκτυο να στηρίζεται σε κρατική ενέργεια και πρωτοβουλία, όπως τα κινέζικα τσιμεντώματα, και άλλο σε ιδιωτική πρωτοβουλία, έστω διευκολυνόμενη από το κράτος (πχ φορολογικές ατέλειες, αφορολόγητη κτήση μικρών σκαφών και πετρελαίου), συντηρούμενη όμως από την ελεύθερη αγορά. Ποιος θα αρνιόταν ΑΟΖ στον Σκορπιό; Ή σε ένα Sunny Beach επί «ημιαπομονωμένης» νησίδας, απευθυνόμενο σε πολύ-πολύ πλούσιους; Αλλά γιατί μονο σε πλούσιους; Στο Φολέγανδρο νοικιάζονται σπιτάκια σε μία παραλία όπου πηγαίνεις μόνο με καΐκι ή 40 λεπτά πεζοπορία. Χωρίς ρεύμα, με κεριά και μια γεννήτρια και το ψυγείο. Για την ατμόσφαιρα, για την εμπειρία, για φυσιολάτρες, για φανατικούς πεζοπόρους, για φοιτητές.

            Θέλω να πω ότι οι δικαιολογίες στο Αιγαίο για να αποκτήσουν μόνιμους κάτοικους (και με ικανή να τις συντηρήσει οικονομική δραστηριότητα) νησίδες μεγέθους 1 έως 5 τ.χλμ. είναι πάρα πολλές, ενώ πολλά μπορούμε να ποντάρουμε στην αλληλεπίδραση του δικτύου. Ας σκεφτούμε ότι οι κάτοικοι θα έχουν το rib ή το ταχύπλο όπως εμείς το αυτοκινητο, αν τους δωσουμε την ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Αν τα μεγάλα νησιά αποκτήσουν πλήρως επανδρωμένα νοσοκομεία με ΕΜΘ και θερμοκοιτιδες και γιατρούς και νοσηλεύτές όλων των ειδικοτήτων, αν επιδοτηθούν συστήματα συλλογής και διαχείρισης βρόχινου νερού και αφαλάτωσης κλπ. Θεωρώ ότι η διαφορά με το παλαιότερο σχέδιο έγκειται στα ποιοτικά του στοιχεία.

            Το σύμπλεγμα της Μεγίστης στηρίζεται οικονομικά στον τουρισμό και στην αλιεία (που τροφοδοτεί και τον πρώτο, δεν πας Καστελόριζο για να φας καταψυγμένο ψάρι), που σημαίνει θαλάσσιες δραστηριότητες, ιστιοπλοΐα, καταδυτικός τουρισμός κλπ. Θα είναι πραγματική καταστροφή αοζ 24 μιλίων, δεδομένου και ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια μόνο προς νότο. Εκεί είναι η δύσκολη μάχη. Νομίζω θα πρέπει ν ξεχάσουμε τα περί αγωγού φ.α. Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα, που είναι και ακριβός και δύσκολος στην κατασκευή και θέλει τεράστιο κεφάλαιο φ.α. δεσμευσμένο για την πλήρωσή του και πιθανότατα θα οδηγήσει την ενεργειακή πολιτική ολονών μας σε τουρκική ομηρεία. Η καλύτερη λύση είναι σταθμός υγροποίησης στη Κύπρο, δυστυχώς ούτε η κυπριακή κυβέρνηση το έχει καταλάβει (ανεγκέφαλος κασουλίδης) ούτε η ελληνική που είναι θετική για υγροποίηση στην Αίγυπτο.

            Η ζουράφα φυσικά και είναι μόνο βράχος, για την ακριβεια ύφαλος πλέον. Μπορούμε να αποκαταστήσουμε τις συνέπειες της διάβρωσης για να ξαναγίνει βράχος, όμως κατοικημένο νησί δεν μπορεί να γίνει. Τέτοιες όμως παρεμβάσεις, αν εξυπηρετούν το δίκτυο των κατοικημένων νησίδων, ενισχύουν και την αυτονομια τους και το στάτους τους ως κατοικημένων.

          • Γεράκι

            Φίλε Πρόμαχε γράφεις,

            εκτός κι αν κρατησουμε ως θετικό οτι το ΔΔ, […] δεν αναγνωρίζει τετελεσμένα τέτοιας νοοτροπίας, πολύ συμβατής με την τουρκία γενικότερα.

            Κανένα ΔΔ δεν μπορεί και δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει τα τετελεσμένα που αναφέρεσαι. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση το ΔΔΧ κλήθηκε από τις Φιλιππίνες, όχι για να αποφανθεί σχετικά με την εθνική κυριαρχία των νησιωτικών χαρακτηριστικών, ούτε για να οριοθετήσει θαλάσσιες ζώνες. Του ζητήθηκε να εξετάσει εάν τα νησιωτικά χαρακτηριστικά είναι νομικά νησιά ή βράχοι και ως εκ τούτου εάν είναι νόμιμη η συμπεριφορά της Κίνας με το να ασκεί δικαιοδοσία στην ευρύτερη θαλάσσια έκταση είτε δήθεν βάσει πως τα νησιά διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες, είτε δήθεν βάσει «ιστορικών δικαιωμάτων». Όπως εξήγησα σε προηγούμενα σχόλια, η αρνητική για την Κίνα απόφαση ήταν απολύτως αναμενόμενη βάσει της UNCLOS. Τα νησιωτικά χαρακτηριστικά είναι νομικά βράχοι, εξετάζονται στη φυσική τους μορφή και δεν αναγνωρίζονται «ιστορικά δικαιώματα» δια ροπάλου αν αυτά δεν είναι ουσιαστικά Εσωτερικά Ύδατα, ή σε σπάνιες και πολύ ειδικές περιπτώσεις αν δεν υπάρχει συναίνεση, δλδ αναγνώριση λόγω παγιωμένης ιστορικά πρακτικής συνεκμετάλλευσης (βλ αλιείας) του άλλου κράτους που έχει επικαλυπτόμενα δικαιώματα. Συνεπώς ήταν δεδομένο πως δεν θα αναγνωρίζονταν τετελεσμένα που ήταν αντίθετα στο διεθνές δίκαιο.

            Άλλο τόσο δεδομένο θεωρώ πως σε δικαστική απόφαση (χωρίς να κατευθύνεται από συνυποσχετικό) νησιά όπως η Στρογγύλη θα αντιμετωπιστούν ως νομικά βράχοι ότι και να τους κάνεις. Θα επαναλάβω όμως πάλι πως στη δική μας περίπτωση και σε περιπτώσεις τύπου Στρογγύλης το ζήτητημα δεν είναι μόνο εάν είναι βράχοι ή όχι (έπειτα από παρεμβάσεις), αλλά η θέση τους σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα που παράγουν, έναντι ηπειρωτικής ξηράς μάλιστα. Το τελευταίο (ηπειρωτική vs νησιωτική ξηρά) ναι μεν δεν διαχωρίζεται στο διεθνές δίκαιο αλλά, είναι αδιαμφισβήτητο πως σε όλες τις περιπτώσεις που υπάρχει δυσανάλογο αποτέλεσμα, προφανώς από νησιωτική ακτή, πάντα αποδίδεται μειωμένο ή και μηδενικό δικαίωμα. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε όχι για νησιωτική ακτή ακριβώς, αλλά «βράχου» που γίνεται προσπάθεια να ληφθεί υπόψη ως νησί. Ακόμα λοιπόν και να κατοικηθεί και να αναπτυχθεί (εξαιρετικά δύσκολο), ακόμα κι αν περάσουν δεκαετίες και αιώνες, το πρόβλημα της δυσανάλογης επήρειας παραμένει. Ενώ από τον κάθε Σκορπιό δεν προκύπτει μεμονωμένα τέτοιο ζήτημα.

            Γράφεις επίσης,

            Το σύμπλεγμα της Μεγίστης στηρίζεται οικονομικά στον τουρισμό και στην
            αλιεία (που τροφοδοτεί και τον πρώτο, δεν πας Καστελόριζο για να φας
            καταψυγμένο ψάρι), που σημαίνει θαλάσσιες δραστηριότητες, ιστιοπλοΐα,
            καταδυτικός τουρισμός κλπ. Θα είναι πραγματική καταστροφή αοζ 24 μιλίων, δεδομένου και ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια μόνο προς νότο.

            Τέτοιου είδους επιχειρηματολογία δεν μπορεί στα σοβαρά να σταθεί σε κανένα ΔΔ. Ο τουρισμός δεν έχει καμία σχέση με το εάν έχει ΑΟΖ, πλήρη, μειωμένη ή μηδενική κάποιο νησί ή στην προκειμένη το σύμπλεγμα Καστελορίζου. Το συνδέεις πονηρά με την αλιεία αλλά δεν έχει σχέση. Εκτός αν πιστεύεις ότι μπορείς να πείσεις το ΔΔ ότι η Κουτσομούρα, ο Σαργός και ο Ορφός όπως λέμε εδώ το Ροφό αλιεύεται δεκάδες ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές στα 6000 μέτρα βάθος. Ο κάθε δικαστής θα σου απαντήσει το εξής απλό. 1ον ο συντριπτικός όγκος αλιευμάτων μικρού μεγέθους εντοπίζεται πολύ κοντά στις ακτές κι όχι στην άβυσσο, 2ον το μεγαλύτερο μέρος των αλιευμάτων μεγάλου μεγέθους ξιφία, τόνου κλπ είτε δεν προέρχεται ακριβώς από τα νότια του συμπλέγματος από ντόπιους επαγγελματίες (τα αλιεύουν και αλλού), είτε εισάγεται στο νησί από επαγγελματίες άλλων νησιών, 3ον μένει να αποδείξεις με στοιχεία πως αφενός τα αλιεύματα προέρχονται αποκλειστικά από επαγγελματίες του νησιού κι αποκλειστικά από την υπο εξέταση θαλάσσια έκταση κι αν αυτό επιτευχθεί μπορεί να βρεθεί συμβιβαστική λύση ως προς αυτό και μόνο (ποσόστωση αλιείας). Να είσαι σίγουρος πως η Τουρκία μπροστά στο ενδεχόμενο να αποτρέψει να καρπωθείς εις βάρος της τεράστια θαλάσσια ζώνη Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ δεν θα διστάσει να σου κάνει τη χάρη να ψαρεύουν με ποσόστωση οι επαγγελματίες του συμπλέγματος και μόνο, ξιφίες και τόνους, κι αυτή να καρπωθεί την αποκλειστική εκμετάλλευση των Υ/Α (μαζί βεβαίως με το υπόλοιπο -μεγαλύτερο- ποσοστό δικαιωμάτων αλιείας κλπ της ΑΟΖ.

            Παρομοίως και πολύ χειρότερα ως προς τις θαλάσσιες δραστηριότητες, ιστιοπλοΐα, καταδυτικός τουρισμός κλπ που αναφέρεις. Είναι προφανές ότι αυτά αφορούν σε πολύ περιορισμένο εύρος κι όχι σε δεκάδες ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές.

            Αναφέρθηκες επίσης σε ΑΟΖ 24νμ, μόνο που δεν υπάρχει στο διεθνές δίκαιο τέτοιο πράγμα. Είναι δεδομένο κι αδιαμφισβήτητο πως το ελάχιστο δικαίωμα που μπορεί να αποδοθεί στο σύμπλεγμα Καστελορίζου είναι το πλήρες εύρος Χωρικής Θάλασσας 12νμ και εάν το διεκδικήσουμε και Συνορεύουσα Ζώνη επιπλέον 12νμ. Αυτά τα συνολικά 24νμ δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστούν ως ΑΟΖ όπως το έγραψες.

            Επειδή μας έχουν πρήξει με την ΑΟΖ και της έχουν αλλάξει τα φώτα, να μου επιτρέψεις να διευκρινίσω πως στην προκειμένη περίπτωση, από τα 24νμ που συνολικά μπορείς να έχεις ελάχιστο εύρος δικαιοδοσίας,

            (α) στα πρώτα 12νμ το καθεστώς (της Χωρικής Θάλασσας) διαφέρει από της ΑΟΖ καθώς η ΑΟΖ εκτός του ότι υπολογίζεται πέραν της ΧΘ, έχει περιορισμένο εύρος κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν εμπεριέχει την έννοια της Αβλαβούς Διέλευσης και φυσικά δεν πάει πακέτο με τον υπερκείμενο εναέριο χώρο όπως συμβαίνει στη ΧΘ

            (β) στα υπόλοιπα 12νμ (της Συνορεύουσας Ζώνης) το καθεστώς της δικαιοδοσίας και πάλι διαφέρει από της ΑΟΖ καθώς η δικαιοδοσία της ΣΖ περιορίζεται και εξαντλείται στο δικαίωμα τελωνειακών, δημοσιονομικών, μεταναστευτικών ή υγειονομικών ελέγχων και δεν επεκτείνεται βεβαίως όπως στην «ΑΟΖ» σε δικαιοδοσία εκμετάλλευσης της υδάτινης στήλης και του υπεδάφους του.

            Ας μη συγχέουμε τον γενικό όρο «αποκλειστικές ή οικονομικές ζώνες» με αυτόν της ΑΟΖ και μόνο, διότι αναφέρεται κυρίως στο δίδυμο της Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ που είναι Θαλάσσιες Ζώνες αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης, σε αντίθεση με τις άλλες (Χωρικής Θάλασσας, Συνορεύουσας Ζώνης) που δεν είναι κι έχουν άλλου είδους δικαιοδοσίες.

            Συμπερασματικά, στο θέμα του συμπλέγματος Καστελορίζου, οι βράχοι ακόμα κι αν στο μέλλον γίνουν νησιά, σε αντίθεση με το κάθε Σκορπιό, θα παραμείνει το πρόβλημα που μας καίει και αφορά στη δυσανάλογη επήρεια. Θέματα τουρισμού και αλιείας δεν μπορεί να αναμένουμε ότι θα ληφθούν υπόψη στα σοβαρά. Στο θέμα του ελάχιστου εύρους Θαλασσίων Ζωνών που αδιαμφισβήτητα δικαιούνται είναι 12νμ Χωρικής Θάλασσας και επιπλέον 12νμ Συνορεύουσας Ζώνης που συνολικά δεν κάνουν σε καμία περίπτωση 24νμ «ΑΟΖ». Η ΑΟΖ είναι άλλο πράγμα.

          • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

            Όπως είπα παραπάνω, η Ρω έχει έκταση 1,6 τ.χλμ και η Στρογγύλη 1 τ.χλμ. Δηλαδή 1.600 στρέμματα η μία και 1.000 η άλλη. Σχηματικά θα μπορούσαν να έχουν διατάσεις 1,6 χλμ x 1,6 χλμ η πρώτη και 1×1 η δεύτερη. Δεν υπάρχουν βράχοι με τέτοιες διαστάσεις. Ακόμα και τους μονόλιθους των Μετεώρων τους λες υψώματα. Σε σύγκριση, η Δυτική Ίμια έχει έκταση 25 στρεμμάτων και η Ανατολική 14. Το Βατικανό επίσης είναι 1 τ.χλμ. Είναι προφανές ότι Ρω και Στρογγύλη αποτελούν άλλη κατηγορία από τα Ίμια. Δεν τις λες βράχους/βραχονησίδες αλλά ακατοίκητες νησίδες/μικρά νησιά, που αν κατοικηθούν θα είναι κατοικημένες. Ούτε ύφαλοι είναι ούτε ατόλες ούτε σκόπελοι ούτε σημαντικό τμήμα του καλύπτεται από την παλίρροια ή το χειμέριο κύμα ή τον συνδυασμό τους ή και τα δύο σε συνδυασμό. Πιο απλά δεν μπορώ να στο πω. Στα ανοικτά της Χαλκίδας, της Κέρκυρας και αλλού στην Ελλάδα υπάρχουν κατοικημένα νησιά με μικρότερη έκταση από τη Στρογγύλη.

            Αναφέρθηκα σε ΑΟΖ 24 χλμ όχι ως τέτοια προβλεπόμενη από το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά ότι τέτοια θα όριζε πιθανώς στο συγκρότημα της Μεγίστης το ΔΔ. Οπότε η αναλυσή σου επ’ αυτού είναι άστοχη. Αν διάβαζες προσεκτικότερα τι γράφει ο συνομιλητής σου θα το καταλάβαινες. Βιάζεσαι, πιέζεσαι να βρεις λάθη.

            Σε όλες τις περιπτώσεις που το ΔΔ έχει κρίνει για δυσανάλογο αποτέλεσμα της ακτογραμμής μικρών νήσων έχει να κάνει με θαλάσσια έκταση ευρισκόμενη μεταξύ της νήσου και των ηπειρωτικών ακτών του άλλου κράτους. Εδώ δεν έχουμε τέτοια περίπτωση, αμφότεροι οι διεκδικητές «κοιτάζουν» νότια και μόνο νότια, δεν έχουν αλλού διέξοδο αν τους κοπεί η πρόσβαση. Γι αυτό το ΔΔ περιόρισε τόσο πρόθυμα ή αναγνώρισε μηδενική επήρεια της ακτής τέτοιων νήσων, έχοντας υπ’ όψιν ότι έχουν αλλού διέξοδο, δεν στραγγαλίζονται. Το γεγονός αυτό αποτελεί εύλογο νομικό επιχείρημα και το ΔΔ πρέπει να το λάβει υπ’ όψιν.

            Δίπλα σε αυτό κολλάνε και οι θαλάσσιες οικονομικές δραστηριότητες, που δεν είναι δεδομένο ότι είναι πάντα κοντά στις ακτές, πχ η αλίευση γαρίδων γίνεται και σε μεγαλύτερα βάθη, οι ιστιοδρομίες ακόμα και με windserfing και η ιστιοπλοΐα ανοίγονται και περισσότερο και υπάρχει και το ζήτημα της διοικητικής σύνδεσης μεταξύ δύο κατοικημένων νησιωτικών περιοχών του ίδιου κράτους. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε ότι οι ΑΟΖ θεσπίστηκαν πρωτίστως για να προστατευτούν αλιευτικά δικαιώματα. Τα ιστορικα δικαιώματα υπό την έννοια που λες δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν, νομίζω όμως ότι λαμβάνεται υπ’ όψιν αν οι κάτοικοι του Καστελόριζου δραστηριοποιούνται αποκλειστικά επί αιώνες σε μια θαλάσσια περιοχή και οι απέναντι όχι. Αν δεν λαμβάνεται είναι λάθος, σαν τα λάθη που το ΔΔ έχει κάνει στο παρελθόν, και πρέπει να διορθωθεί.

            Δεν μπορώ να προκαταλάβω την απόφασή του, ξέρω όμως ότι υπάρχουν ισχυρά νομικά επιχειρήματα. Όταν οι Βρετανοί θέριζαν την αλιεία γύρω από την Ισλανδία το ΔΔ σφύριζε. Απειλήθηκε σύρραξη, παρενέβησαν οι ΗΠΑ που φοβουνταν ότι θα αποκτήσουν στο βορρά άλλη μία Κούβα και κάπου εκεί άρχισαν οι συζητήσεις περί ΑΟΖ και τελικά η θέσπισή της. Δεν εμπιστεύομαι το ΔΔ, αλλά μην πέρνουμε ως ευαγγέλιο κάθε θέση του από τη στιγμή που ακόμη και στην χάραξη ζωνών αλλάζει. Κάποτε θεωρούσε τη μέση γραμμή ως μία από τις μεθόδους, τώρα ξεκινά με την εφαρμογή της και μόνο αν δεν παράγεται δίκαιο αποτέλεσμα εξετάζει ειδικές περιστάσεις.

          • Γεράκι

            Αδερφέ μην εκνευρίζεσαι μαζί μου αλλά με το διεθνές δίκαιο το οποίο δεν αντιμετωπίζει τους όρους με τη γεωγραφική τους έννοια ώστε να τα διαχωρίζει σε ακατοίκητα νησάκια, νησίδες και βράχους και κατοικημένα νησιά. Τα ακατοίκητα νησάκια, νησίδες (βραχονησίδες που λέμε εμείς) με το 121 τα ορίζει ως «βράχους» και ξεμπερδεύει. Τώρα αν τη κάθε βραχονησίδα του 1km² εσύ τη θεωρείς εν δυνάμει νησί (αν κατοικηθεί) είναι άλλο θέμα. Το πρόβλημα επήρειάς του όμως παραμένει ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που γίνει εν τέλει η βραχονησίδα …νησί και γίνει και αποδεκτό.

            Γράφεις ότι ανέλυσα άστοχα, ότι και πάλι δεν διαβάζω προσεκτικά και ότι βιάζομαι και πιέζομαι να βρω λάθος. Μάλιστα. Μπορείς να μου εξηγήσεις λοιπόν πως «θα όριζε πιθανώς στο συγκρότημα της Μεγίστης το ΔΔ» … 24νμ ΑΟΖ ενώ παραδέχεσαι ότι δεν υπάρχει «τέτοια προβλεπόμενη από το Δίκαιο της Θάλασσας»;;;

            Περί στραγγαλισμού και διεξόδου να σου επαναλάβω πως η έννοια του θύλακα Χωρικής Θάλασσας νησιών που …στραγγαλίζονται, καθώς και η προστασία του δικαιώματος ΧΘ που υπερτερεί έναντι των Θαλασσίων Ζωνών με αποτέλεσμα αυτές να υποχωρούν έναντι της ΧΘ υπάρχει ακριβώς για να μην …στραγγαλίζονται. Δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις. Στις περιπτώσεις δε που υπονοείς περί διεξόδου οι πρόχειρες που μου έρχονται στο μυαλό αφορούν αφενός σε νησιωτικά κράτη κι όχι σε νησιά μεμονωμένα κι αφετέρου σε νησιά που ήταν σε πολύ μεγάλη απόσταση και ο θύλακας εντός της ΘΖ του άλλου κράτους ήταν αποτέλεσμα της προβολής του. Εδώ ακόμα και μια τέτοια λύση, λωρίδα στα νότια από την προβολή των τουρκικών ακτών σαφώς και δεν εξυπηρετεί την πολυπόθητη επαφή με την κυπριακή ΘΖ (αυτό δεν είναι το ζητούμενο που κάνουμε τις βραχονησίδες νησιά;). Λωρίδα λοιπόν της Στρογγύλης εύρους 0,5km με ΝΔ κατεύθυνση μάλλον δεν είναι το ζητούμενο. Τέλος για τα περί «στραγγαλισμού» ως επιχείρημα θέλει μεγάλη προσοχή γιατί αυτό ακριβώς το επιχείρημα χρησιμοποιεί παγίως η Τουρκία για όλη την ακτογραμμή της… Με τέτοια επιχειρηματολογία θα πας για λωριδίτσες και windsurfing στη …μέση της Μεσογείου και θα χάσεις όχι μόνο τις ΘΖ στη Μεσόγειο αλλά και σε όλο το Αιγαίο.

            Ναι αμέ, η Μεγίστη ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη την αρχαιότητα και όπως και να έχει στο ζήτημα αλιείας μπορούμε να πιέσουμε για κάτι. Αυτό δεν σημαίνει πως θα σου δώσουν απαραίτητα και την Υφαλοκρηπίδα όμως. Το να πάρεις ποσόστωση αλιείας αν πιέσουν οι Τούρκοι ότι τους ….στραγγαλίζουμε όλα τα μικρασιατικά παράλια από Έβρο μέχρι Καστελόριζο και πάλι δεν είναι το ζητούμενό μας, αλλά η βραχονησίδα Στρογγύλη να πάρει το 100% (ούτε το 98% δεν αρκεί) του δικαιώματος για τον αγωγό, την Κύπρο κλπ κλπ κλπ.

            Για τους μπακαλιάρους προφανώς και το ΔΔ σφύριζε γιατί αφενός δεν του ζητήθηκε να λύσει καμιά διαφορά κι αφετέρου ακόμα τότε υπήρχε υπό διαμόρφωση το εθιμικό δίκαιο αλιευτικής ζώνης 200νμ. Δεν καταλαβαίνω γιατί το αναφέρεις, όπως δεν καταλαβαίνω που στηρίζεις τον ισχυρισμό ότι το ΔΔ ακόμα και στη χάραξη ζωνών αλλάζει;

            Από που συμπεραίνεις ότι κάποτε θεωρούσε τη μέση γραμμή ως μία από τις μεθόδους, τώρα ξεκινά με την εφαρμογή της και μόνο αν δεν παράγεται δίκαιο αποτέλεσμα εξετάζει ειδικές περιστάσεις.;

            Μία από τις μεθόδους; Από όσο γνωρίζω ποτέ δεν υπήρχαν συγκεκριμένοι μέθοδοι και μία από αυτή να ήταν η μέση γραμμή – σκέτο-. Παραδοσιακά, πριν την UNCLOS III, η μέθοδος οριοθέτησης ΘΖ, Υφαλοκρηπίδας και Αλιευτικής Ζώνης 200νμ (εθιμικού δικαίου) που πέρασε στο συμβατικό ως την ΑΟΖ που ξέρουμε (λέμε τώρα) ήταν ο κανόνας ισαπόστασης/ειδικών περιστάσεων (συμβατικού δικαίου) και ο κανόνας δίκαιων αρχών/συναφών περιστάσεων (εθιμικού δικαίου), οι οποίοι και ταυτίζονταν στο αποτέλεσμα (νομολογία 1993 Δανίας-Νορβηγίας, νησία Jan Mayen). Οι δικαστές τότε απλώς επανέλαβαν ότι οι συνάδελφοί τους το 1985 για τη Μάλτα, το 1977 για Γαλλία-Ην.Βασίλειο και όλες οι σχετικές αναφορές μέχρι σήμερα πηγάζουν από το 1969 στην υπόθεση Βόρειας Θάλασσας που βάσει και παλαιότερης νομολογίας διαπίστωσε πως η μέθοδος οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας του άρθρου 6 περί μέσης γραμμής δεν είναι αποκλειστική και/ή προνομιούχος τεχνική οριοθέτησης σε σχέση με τις ειδικές περιστάσεις του ίδιου άρθρου, τονίζοντας πως ως αδιαίρετος παράγοντας και ενιαία τεχνική μεθόδου οριοθέτησης με σκοπό την επίτευξη δίκαιας λύσης, αποτελεί κοινό στόχο των κανόνων συμβατικού και εθιμικού δικαίου αντανακλώντας τον κανόνα δίκαιων αρχών/ειδικών περιστάσεων του δεύτερου.

            Με έντονη γραμματοσειρά αυτό ακριβώς που λένε τα σύγχρονα άρθρα οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην UNCLOS III. Τα είχε διαπιστώσει το ΔΔΧ από το 1969. Παρομοίως είχε διαπιστώσει επίσης τις στρεβλώσεις και την απαίτηση εξέτασης του αν παράγεται δίκαιο αποτέλεσμα από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε (παράγοντες – ειδικές περιστάσεις που λήφθηκαν υπόψη) για να καταλήξει στην εξήγηση της ευθυδικίας κι ότι είναι απαραίτητο να αναζητηθεί όχι μια μέθοδος οριοθέτησης αλλά ένας σκοπός. Αν δεν σου θυμίζει κάτι ο «σκοπός» να σου θυμίσω πως στα άρθρα οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ δεν προβλέπεται μέθοδος οριοθέτησης, αλλά να αυτή να γίνει βάσει διεθνούς δικαίου με σκοπό την επίτευξη δίκαιης λύσης.

            Μάλλον πρέπει να γνωρίζουμε τουλάχιστον τα βασικά και στοιχειώδη και μετά να καταλήγουμε σε κρίσεις, διαπιστώσεις και συμπεράσματα με χαρακτηριστική βεβαιότητα που αποδεικνύονται πολύ εύκολα παντελώς λάθος.

    • Alexandros

      Εγώ νομίζω ότι το βασικό μας πρόβλημα είναι ότι δεν θέλουμε να τα βάλουμε με την Τουρκια γιατί πιστεύουμε ότι θα χάσουμε η τουλάχιστον η δικαιολογία της ισχυρής Τουρκίας χρησιμοποιείται για να μας πείσει ότι δεν έχουμε καμια τύχη μαζί της. Η κυβέρνηση και όλες οι κυβερνήσεις δηλαδή δεν αναγνωρίζει θαλασσια σύνορα αφενός αφετέρου δεν επιθυμεί να ασχοληθεί με οριοθετήσεις έναντι της Τουρκίας. Έχουμε ήδη ηττηθεί και το μονο που απασχολεί την ηγεσία είναι πως θα μας πλασάρει την ήττα με τίποτα χωρικά ύδατα τσιγκελωτά και κουτσουρεμένα και κάτι παρόμοιο με τις υπόλοιπες θαλασσιες zones το μονο δηλαδή που προσπαθεί να κάνει είναι να πείσει την Τουρκια να περιορίσει την νίκη της εναντίον μας. Οι Φιλιππινέζοι προφανώς σκέφτηκαν διαφορετικά και είπαν ότι μπορεί να κερδίσουν την Κίνα και τα κατάφεραν! Το ερώτημα είναι λοιπόν πως οι Φιλλιπινέζοι διεκδικούν από την Κίνα ενώ εμείς υποτασσόμαστε στα θέλω της Τουρκίας ολοκληρωτικά?Για να μην γράψω ποσο βαθιά επηρεάζει ο «ελληνοτουρκισμος» όλες αυτές τις αποφάσεις και η πιστη ότι μπορεί να γίνει Ελληνοτουρκική Ένωση που θα διασφαλίζει το Αιγαίο από την κάθοδο της Ρωσίας οποτε θα είμαστε όλοι ευτυχισμένοι…εξού και ο «εσκοραισμος» της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα…γιατί και αυτά παίζουν τον ρολο τους…..γενικά ζούμε στον κόσμο μας και ευτυχώς γίνονται τέτοια σαν τις Φιλιππίνες και μας θυμίζουν ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός και υπάρχει ελπίδα για όλους και όχι μόνον για τους μεγάλους….βεβαια είναι σίγουρο ότι μέσα από αντικειμενικές αναλύσεις θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι εμείς δεν γίνεται να τα βάλουμε με την Τουρκια

  • Γεράκι

    Η διεκδίκηση της κυριαρχίας του συμπλέγματος των κοραλλιογενών υφάλων (ατόλλες) της νότιας σινικής θάλασσας κρατάει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Φιλιππίνες προσέφυγαν στο ΔΔΧ όχι για να διεκδικήσει την κυριαρχία των υφάλων που την αφορούν, αλλά για να εμποδίσει τη περαιτέρω κινεζική προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων.

    Η Κίνα αμφισβήτησε την αρμοδιότητα του δικαστηρίου, το οποίο δεν είχε αρμοδιότητα απόδοσης εθνικής κυριαρχίας, ούτε οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, παρά μόνο να εξετάσει τη νομιμότητα των ισχυρισμών των Φιλιππίνων που ζητούσε μεταξύ άλλων να διαπιστωθεί ότι:

    – τα κυριαρχικά δικαιώματα στη θάλασσα της Κίνας και των Φιλιππίνων δεν μπορεί να επεκταθούν πέραν των όσων προβλέπονται στην UNCLOS
    – η εθνική δικαιοδοσία που επιβάλλει κι επεκτείνει εκ των πραγμάτων η Κίνα μέσω του ισχυρισμού των «ιστορικών δικαιωμάτων» εντός της έκτασης που περικλείει η αυθαίρετη χάραξη της γραμμής με τις 9 παύλες, είναι αντίθετη με τις προβλέψεις της UNCLOS και δεν έχουν καμία νομική ισχύ
    – συγκεκριμένα γεωγραφικά χαρακτηριστικά που κατονομάζονται, είναι σε κάποιες περιπτώσεις ξέρες δίχως δικαίωμα χωρικής θάλασσας και θαλασσίων ζωνών (Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ), σε άλλες ύφαλοι δίχως δικαίωμα θαλασσίων ζωνών παρά μόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί η φυσική ακτογραμμή τους ως σημείο βάσης για τον υπολογισμό χωρικής θάλασσας και σε κάποιες άλλες βρίσκονται εντός της Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ των Φιλιππίνων δίχως να υπάρχει αλληλοεπικάλυψη με την αντίστοιχη κινεζική
    – η κινεζική δραστηριότητα παράνομα εμποδίζει την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των Φιλιππίνων που αφορά στην εκμετάλλευση ζώντων και μη πόρων της υπό εξέταση θαλάσσιας έκτασης και της υφαλοκρηπίδας
    – η Κίνα παρανόμως εμποδίζει την παραδοσιακή αλιευτική δραστηριότητα επαγγελματιών των Φιλιππίνων
    – παρανόμως κατέλαβε υφάλους και κατασκευάζει σε αυτούς εγκαταστάσεις καταστρέφοντας το περιβάλλον και αλλοιώνοντας τη γεωγραφία
    – οι ισχυρισμοί των Φιλιππίνων βρίσκονται εντός αρμοδιότητας του ΔΔΧ και είναι αποδεκτές.

    Το ΔΔΧ υπενθύμισε πως την αρμοδιότητα ή μη του οργάνου την κρίνει δικαστική απόφαση και μόνο και αυτό έγινε. Τονίζοντας πως δεν έκρινε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, ούτε οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών για τα οποία δεν είχε αρμοδιότητα, δικαίωσε την πλευρά των Φιλιππίνων. Η απουσία της κινεζικής πλευράς δεν εμπόδισε τη διαδικασία και τη λήψη απόφασης που είναι δεσμευτική.

    Ως προς τα «ιστορικά δικαιώματα» που επικαλέστηκε η Κίνα, το ΔΔΧ έκρινε πως εξετάστηκε και δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που να αποδεικνύουν πως η Κίνα άσκησε ποτέ αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα δικαιοδοσίας ελέγχου ναυσιπλοΐας, αλιείας και γενικά εκμετάλλευσης των πόρων των θαλάσσιων εκτάσεων και τα όποια ιστορικά δικαιώματα μπορούσε να επικαλεστεί περιορίζονται πλέον στο νομικό πλαίσιο της UNCLOS, καταλήγοντας πως δεν υφίσταται νομική βάση διεκδίκησης «ιστορικών δικαιωμάτων» στους πόρους που περιλαμβάνει η θαλάσσια έκταση της «γραμμής των 9 παυλών».

    Ως προς τα νησιωτικά χαρακτηριστικά διαπιστώθηκε πως οι ύφαλοι δικαιούνται χωρική θάλασσα, αλλά όχι θαλάσσιες ζώνες εφόσον δεν ικανοποιούν τα κριτήρια του άρθρου 121(3) (συντήρηση ανθρώπινης διαβίωσης ή οικονομικής ζωής), ενώ οι ξέρες δεν δικαιούνται ούτε χωρική θάλασσα. Υπενθύμισε πως η UNCLOS εξετάζει τα χαρακτηριστικά αυτά στη φυσική τους κατάσταση κι όχι έπειτα από ανθρώπινες επεμβάσεις. Το ΔΔΧ σημείωσε πως η όποια ανθρώπινη παρουσία σε αυτά (στρατιωτικά φυλάκια, κατασκευαστικά συνεργεία, εξόρυξης κλπ) απαιτεί εξωτερική υποστήριξη για να συντηρηθεί και η προσωρινή παρουσία τους δεν συνιστά μόνιμη ανθρώπινη διαβίωση. Εφόσον το δικαστήριο διαπίστωσε πως κανένα γεωγραφικό χαρακτηριστικό δεν παράγει δικαιώματα θαλασσίων ζωνών (Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ), ανεξάρτητα από γεγονός πως δεν εξετάζεται η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, κατέληξε πως η Κινά παράνομα εμποδίζει την εκμετάλλευση των ορυκτών και αλιευτικών πόρων (ακόμα και σε κινέζους επαγγελματίες) καθώς και τη προσέγγιση στις περιοχές, και παράνομα κατασκευάζει εγκαταστάσεις και υποδομές ασκώντας αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα, ακόμα και σε νησιωτικά χαρακτηριστικά που δεν βρίσκονται εντός δυνητικής κινεζικής θαλάσσιας ζώνης. Το γεγονός πως δεν εξετάζεται η οριοθέτηση των ΘΖ δεν απαγορεύει να εξεταστεί η δυνητική έκταση των δικαιωμάτων όπου στα νότια της υπό εξέταση περιοχής το μόνο κράτος που μπορεί να διεκδικήσει τέτοια αποκλειστικά δικαιώματα είναι οι Φιλιππίνες.

    http://globalnation.inquirer.net/files/2014/03/INFOISLANDDISPUTE_03182014.jpg

  • Γεράκι

    Διάβασα τώρα το πρωί σε γνωστές ιστοσελίδες διάφορα πανηγυρικά περί ήττα της Τουρκίας από την απόφαση του ΔΔΧ. Μπούρδες.

    Έφτιαξα πρόχειρα την παρακάτω εικόνα με την κίτρινη γραμμή να απεικονίζει τα 200νμ της δυνητικού εύρους θαλάσσιων ζωνών των Φιλιππίνων. Το αντίστοιχο εύρος των απέναντι κρατών δεν προσεγγίζει καν την περιοχή.

    https://s32.postimg.org/tkmas2kf9/image.jpg

    Οι Φιλιππίνες ζήτησαν μεταξύ άλλων από το Δικαστήριο να διαπιστωθεί αν τα Mischief Reef και Second Thomas Shoal είναι εντός της Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ της (128νμ-106νμ αντίστοιχα) και όχι για τα υπόλοιπα. Το ΔΔΧ το επιβεβαίωσε καθώς δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση αλληλοεπικάλυψη δικαιωμάτων με άλλο κράτος. Η Κίνα βρίσκεται 480-550νμ μακριά.

    Κάνοντας το μαύρο άσπρο άρχισαν τα πανηγύρια περί ήττας των τουρκικών θέσεων. Όμως:

    (1) Το ΔΔΧ, όπως αναμενόταν, δεν αναγνώρισε θαλάσσιες ζώνες (Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ) σε κανένα από όλα τα νησιωτικά χαρακτηριστικά (ύφαλους, ξέρες), ούτε βεβαίως και ως σύμπλεγμα συνολικά. Παρ ΄όλες τις υποδομές που κατασκευάστηκαν τόνισε πως εξετάζονται στη φυσική τους μορφή και αυτή νομικά χαρακτηρίζεται ως βράχοι, άρθρο 121(3) και δεν δικαιούνται τέτοιες ζώνες. Στους ύφαλους αναγνωρίστηκε όπως αναμενόταν το δικαίωμα μόνο χωρικής θάλασσας.

    (2) Η περίπτωση αυτή δεν έχει και πολύ σχέση με την ελληνική και κακώς τη συγκρίνουν με την περίπτωση Καστελορίζου το οποίο δεν είναι ακατοίκητος ύφαλος ή ξέρα, δεν είναι νομικά βράχος. Για να ξέρουμε όμως τι λέμε, η Τουρκία δεν ισχυρίζεται αυτό, αλλά ότι παράγει άδικο αποτέλεσμα στην οριοθέτηση αναγνωρίζοντας μόνο δικαίωμα χωρικής θάλασσας.

    (3) Ενώ στην περίπτωση Φιλιππίνων οι περισσότερες ατόλλες είναι στο όριο περίπου των 200νμ και πολύ μακριά από το αντίστοιχο όριο της Κίνας και προκύπτουν ζητήματα εθνικής κυριαρχίας για τα οποία δεν εξουσιοδοτήθηκε ούτε και ασχολήθηκε το ΔΔΧ, στη δική μας περίπτωση τα νησιά δεν βρίσκονται στα 500νμ από την Τουρκία (όπως η Κίνα) αλλά στα 500μέτρα. Αυτό σημαίνει το εξής απλό, όπως σε όλες μα όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις αυτό που θα εξετασθεί είναι η θέση, το μήκος ακτογραμμών και το αποτέλεσμα, παράγοντες που δεν ήταν αντικείμενο του ΔΔΧ στη νότια σινική θάλασσα.

    (4) Στο ανατολικό Αιγαίο αντίθετα με την περίπτωση Φιλιππίνων το βέβαιο είναι πως θα αναγνωριστεί καταρχήν το δικαίωμα θαλασσίων ζωνών σε όλα τα νησιωτικά χαρακτηριστικά που είναι νομικά νησιά. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν και νομικά βράχοι, έχουμε πολλά νησιά, το θέμα είναι πως στη συνέχεια θα εξεταστεί το (3) και είναι άκρως πιθανό να αποδοθεί μειωμένο ή μηδενικό δικαίωμα σε αυτά, αναγνωρίζοντας μόνο πλήρες δικαίωμα χωρικής θάλασσας.

    (5) Με την υπόθεση των Φιλιππίνων επιβεβαιώνεται πως δικαστικώς δεν υπάρχει περίπτωση να αναγνωριστεί δικαίωμα θαλάσσιων ζωνών (Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ) σε νομικά βράχους, δλδ ακατοίκητες βραχονησίδες, υφάλους, ξέρες ή όπως αλλιώς τα ονομάζει κανείς. Αυτόματα σημαίνει πως τα πανηγύρια σκοντάφτουν κάπου στη Στρογγύλη και στη Λαδοξέρα (Ζουράφα), σημεία τα οποία διεκδικούμε το κάτι επιπλέον.

    Τέλος, τη δική του αξία έχει η λεπτομέρεια που τονίζει πως δεν αναγνωρίζει θαλάσσιες ζώνες (Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ) όχι μόνο μεμονωμένα, αλλά και ως γεωγραφικό σύνολο νησιωτικού συμπλέγματος, πιθανώς όχι άσχετο από το γεγονός πως σε χάρτες αποδίδονταν δυνητική θαλάσσια ζώνη των νησιών (ατολλών) ως σύνολο (Spartly Islands).

    Ας αφήσουν λοιπόν τα πανηγύρια γιατί είναι διαφορετικά ζητήματα που εμπλέκονται διαφορετικοί παράγοντες, ενώ η απόφαση ήταν η αναμενόμενη, κάποιοι προσπαθούν να ανατρέψουν τις εντυπώσεις συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα και παρουσιάζοντας διαφορετικές θέσεις από τις πραγματικές. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό στην περίπτωσή μας είναι πως η προσπάθεια οι νομικά βράχοι να παρουσιάζονται ως νομικά νησιά δεν έχει αξία και δεν είναι αυτό το μεγάλο μας πρόβλημα, έχουμε πολλά νησιά. Το πρόβλημα σε εμάς είναι η θέση των νησιών και κυρίως αυτή του Καστελορίζου που μας προσφέρει σημαντική επιπλέον έκταση καθώς και η εμπλοκή της επέκτασης της χωρικής θάλασσας στο μέγιστο εύρος που δεν θίγει συμφέροντα μόνο της Τουρκίας αλλά και πολλών ισχυρών κρατών.

  • za

    Είναι προφανές ότι οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης κρύβουν πολιτικές, διπλωματικές, και γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
    Οπως και οι υπόλοιποι παγκόσμιοι θεσμοί έτσι και η Χάγη λαμβάνει υπόψη της στις αποφάσεις που εκδίδει τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και ειδικά της Αμερικής.

    Αρα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα φειδωλοί σχετικά με το τι θα συνατούσαμε εάν αποδέχονταν η Τουρκία την παραπομπή στην Χάγη των Ελληνοτουρκικών διαφορών.

    Από εκεί και πέρα το πρόβλημα μας είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν «λογικό» γείτονα με τον οποίο υπάρχει περίπτωση να καταλήξεις κάπου μετά από διαπραγματεύσεις.

    Η Τουρκία δεν λειτουργεί ως ένα σύγχρονο δυτικό κράτος.

    Παράλληλα η εκφρασμένη επιθυμία της Αμερικής για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων Φ.Α της Ανατολικής Μεσογείου και διοχέτευση τους στην Ευρωπαική αγορά μέσω Τουρκίας ως αντίβαρο της Ευρωπαικής εξάρτησης από την Ρωσία περιπλέκει επικίνδυνα την κατάσταση.

    Εαν ισχύει κάτι έτοιο και το Ισραήλ έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τις Αμερικάνικες επιθυμίες τότε η δύναμη της Ελληνικής και Κυπριακής πλευράς αδυνατίζουν επικίνδυνα στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις.

    Αποτελεί κεντρικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής η χαλάρωση των δεσμών Ευρώπης Ρωσίας που οφείλονται στην τροφοδοσία της Ευρωπαικής αγοράς με αέριο και δεν αποκλείεται στην προσπάθεια επίτευξης αυτού του στόχου να υποστηρίξουν ακραίες Τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

    Δεν αποκλείεται η ξαφνική συνάντηση Ομπάμπα Τσίπρα (δυστυχώς δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο που να φωτίζει τους λόγους αλλά και τα θέματα της συνάντησης) να είχε ως θέμα την ανάγκη κλεισίματος των Ελληνοτουρκικών διαφορών ώστε να προχωρήσει η Αμερικάνικη ιδέα να αποτελέσει η Τουρκία τον βασικό πυλώνα τροφοδοσίας της Ευρώπης με αέριο.

    Η Ελληνική πλευρά έχει κάθε λόγο να συνταχθεί με όσους επιχειρούν να τορπιλίσουν ένα τέτοιο σχέδιο.

    Το ιδανικό για εμάς θα ήταν να περπατήσει το σχέδιο για αγωγό που θα συνδέσει τα κοιτάσματα Ισραήλ και Κύπρου με την Κρήτη και Ιταλία.

    Καθοριστικό ρόλο θα παίξει η θέση του Ισραήλ δηλαδή αν συμφωνήσει η αξιοποίηση των κοιτασμάτων του να γίνουν μέσω Τουρκίας.

    Σε κάθε περίπτωση οι Αμερικάνικες πιέσεις για διευθέτηση των ΕλληνοΤουρκικών διαφορών θα ενταθούν (η Νούλαντ είναι ήδη στην Κύπρο και το προηγούμενο Σαββατοκύριακο συναντήθηκε με Τσίπρα Καμμένο), και θέλει ιδιαίτερη προσοχή να μην πληρώσουμε εμείς το μάρμαρο (όπως πάντα) των Αμερικανικών σχεδιασμών.