Ο Donald Trump και η νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ

45
O Αμερικανός πρόεδρος Donal Trump με τον Αρχηγό του Μικτού Επιτελείου Στρατηγό Joseph Dunford και τον τέως Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Michael Flynn στην Τάμπα της Φλόριδα στις 6 Φεβρουαρίου 2017.

Η εκλογή του Donald J. Trump στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ έχει προκαλέσει θύελλα συζητήσεων, τόσο για τα αίτιά της όσο και για τις πιθανές συνέπειές της στις ΗΠΑ και τον κόσμο. Ήδη ο νέος πρόεδρος βάζει σε εφαρμογή κάποιες από τις εξαγγελίες του, καταγράφοντας και τις πρώτες του ήττες (δικαστική ακύρωση απαγόρευσης εισόδου αλλοδαπών από 9 χώρες, παραίτηση συμβούλου Εθν. Ασφαλείας Μ. Φλυν). Παρ’ ότι η εικόνα του Trump δεν προδιαθέτει για σοβαρή ανάλυση των πολιτικών του θέσεων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ουδείς πολιτικός εκλέγεται, αν δεν μπορέσει να αφουγκραστεί πολιτικά ρεύματα υπαρκτά στην κοινωνία και να γίνει ο εκφραστής τους. Αυτό ισχύει και για τον Trump, που μπόρεσε να γίνει εκφραστής της αγωνίας της “βαθιάς” αμερικανικής κοινωνίας για τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης σε επίπεδο οικονομικό (απώλεια θέσεων εργασίας) και πολιτισμικό (μετανάστευση). Αντίστοιχα “βαθιές” αντιλήψεις φαίνεται ότι θα καθορίσουν τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του: στο παρόν άρθρο θα προσπαθήσουμε να τις σκιαγραφήσουμε.

Ως προς το ιδεολογικό της υπόβαθρο, η εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ φαίνεται να εντάσσεται στην παράδοση του απομονωτισμού, όπως διατυπώθηκε και στο προεκλογικό σύνθημα “America First”. Ο απομονωτισμός δεν είναι κάτι καινούριο για τις ΗΠΑ: υπήρξε ανέκαθεν ρεύμα ισχυρό, και μάλιστα κυρίαρχο ως τις αρχές του 20ου αιώνα, οπότε για πρώτη φορά οι ΗΠΑ ανέλαβαν κομβικό ρόλο διεθνώς με την είσοδό τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σαφή στοιχεία απομονωτισμού διακρίνονταν και στην απροθυμία εμπλοκής των ΗΠΑ στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως το 1941. Άλλωστε και το πολιτικό πρόγραμμα του G.W. Bush το 2000 περιείχε σαφή στοιχεία απομονωτισμού, πριν η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αλλάξει δραματικά τις προτεραιότητες της υπερδύναμης.

Ο αμερικανικός απομονωτισμός έχει τις ρίζες του σε μια αντίληψη περί αμερικανικής “μοναδικότητας”, που διαφοροποιεί τις ΗΠΑ από τον υπόλοιπο κόσμο. Ίχνη αυτής της αντίληψης για τον κόσμο, που σαφώς έχει και θρησκευτικές ρίζες, εντοπίζονται ήδη στην πολιτική σκέψη του Τζωρτζ Ουάσιγκτον και υπήρξαν ο βασικός άξονας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ καθ΄όλο τον 19ο αιώνα. Στη συντηρητική εκδοχή της, αυτή η αντίληψη περί μοναδικότητας οδηγεί στην απόρριψη ενός υπέρμετρου διεθνούς ρόλου των ΗΠΑ και στον περιορισμό της εξωτερικής πολιτικής στην υποστήριξη των στενών συμφερόντων τους. Ιστορικός εκφραστής της αντίληψης αυτής υπήρξε ιδίως ο πρόεδρος Andrew Jackson (1829-1837), ο οποίος παρουσιάζει ορισμένες ενδιαφέρουσες πολιτικές ομοιότητες με τον Τραμπ.

Ως βασικό γνώρισμα της νέας εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ επί προεδρίας Trump διαφαίνεται λοιπόν ο περιορισμός της ανάμειξης σε περιφερειακά ζητήματα όπου οι ΗΠΑ είχαν ως σήμερα ενεργό ανάμειξη αλλά που κρίνονται πλέον ως “ήσσονος σημασίας”, και η επικέντρωση σε ζητήματα κεντρικής σημασίας για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Τα ζητήματα αυτά είναι ουσιαστικά δύο: η απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός με την Κίνα.

Στο ζήτημα της αντιμετώπισης του ισλαμικού φονταμενταλισμού θα πρέπει να αναμένεται μεγαλύτερη έμφαση από πλευράς ΗΠΑ στην καταπολέμηση του ISIS. Ο Trump παρέλαβε από την απερχόμενη διοίκηση Ομπάμα ένα αναλυτικό σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση του ISIS στη Συρία και το Ιράκ, αλλά έδωσε εντολή στο Πεντάγωνο να ετοιμάσει “εντός 30 ημερών” ένα νέο, συνολικό σχέδιο. Θα έχουν ενδιαφέρον οι επιλογές του στη διαχείριση συμμάχων των ΗΠΑ κατά του ISIS που είναι μεταξύ τους αντίπαλοι (Τουρκία και Κούρδοι), όπως και η στάση του απέναντι σε μουσουλμανικά κράτη που υπέθαλψαν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, αλλά ως σήμερα αντιμετωπίζονται από τις ΗΠΑ ως σύμμαχοι (Σ. Αραβία, Τουρκία). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει το επίπεδο συνεργασίας των ΗΠΑ με τη Ρωσία στο πεδίο της Συρίας: ο Trump έχει εκφράσει συχνά, πριν αλλά και μετά την εκλογή του, τη γνώμη ότι η Ρωσία είναι δυνητικός σύμμαχος των ΗΠΑ στη μάχη κατά του ισλαμικού φονταμενταλισμού και την πρόθεση να συνεργαστεί στενότερα μαζί της.

O πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump συνομιλεί τηλεφνικά με το Ρώσο ομόλογό του από το Λευκό Οίκο στις 28 Ιανουαρίου, παρουσία του προσωπάρχη Reince Pribus, του αντιπροέδρου Mike Pence και του συμβούλου στρατηγικής Steve Bannon.

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η διάθεση του νέου προέδρου των ΗΠΑ για συνεργασία με τη Ρωσία δεν περιορίζεται στη Συρία, αλλά φαίνεται να αφορά το σύνολο των διακρατικών σχέσεων, συμπεριλαμβανομένης και της ενδεχόμενης άρσης ή ελάφρυνσης των οικονομικών κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στη Ρωσία από την κυβέρνηση Ομπάμα λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας το 2014. Την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου, ο νέος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ J. Mattis εμφανίστηκε επιφυλακτικός έναντι της Ρωσίας, αλλά την ίδια μέρα ο αρχηγός του επιτελείου (Joint Chiefs of Staff) στρατηγός J. Dunford, συναντήθηκε με τον Ρώσο ομόλογό του στρατηγό V. Gerasimov, στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν: ήταν η πρώτη συνάντηση σε επίπεδο αρχηγών επιτελείων μετά το 2014. Παρ’ ότι υπάρχουν διαφωνίες, άλυτα ζητήματα και -κυρίως- διερεύνηση προθέσεων εκατέρωθεν, είναι σαφής η τάση αποκατάστασης των σχέσεων.

Η διάθεση συνεννόησης με τη Ρωσία που επιδεικνύει ο Trump συνδέεται από αρκετούς σχολιαστές με το ζήτημα της ανάμειξης των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, που (όπως έδειξε και η παραίτηση του Μ. Φλυν) ενδέχεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις για τον Trump. Επιπλέον είναι τόσο ξένη προς τα αντιρωσικά “αντανακλαστικά” του αμερικανικού κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής, ώστε ήδη της ασκείται οξεία κριτική. Ωστόσο, η γραμμή του νέου προέδρου δεν στερείται λογικής: μια προσέγγιση ΗΠΑ και Ρωσίας θα ήταν εξηγήσιμη με όρους γεωπολιτικού ρεαλισμού, καθώς τα συμφέροντα των δύο χωρών δεν συγκρούονται πλέον μετωπικά, ενώ υπάρχουν και προοπτικές συνεργασίας εναντίον κοινών αντιπάλων (όπως ο ισλαμικός φονταμενταλισμός). Η αντιπαράθεση με τη Ρωσία και το πορτρέτο του “επιθετικού δικτάτορα” που φιλοτεχνούν για τον Β. Πούτιν τμήματα της αμερικανικής ελίτ και των δυτικών ΜΜΕ ανάγονται σε ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά, που λειτουργούν ακόμη λόγω αδράνειας. Στην πραγματικότητα όμως η Ρωσία δεν είναι πλέον η απειλητική υπερδύναμη του Ψυχρού Πολέμου. Οι διεθνείς κινήσεις της που θεωρήθηκαν από δυτικούς σχολιαστές ως “επιθετικές” (Γεωργία, Ουκρανία, Συρία), ήταν (από στρατηγική άποψη) αμυντικές αντιδράσεις της σε δυτικές παρεμβάσεις εντός της παραδοσιακής γεωπολιτικής της σφαίρας. Ο Trump φαίνεται να έχει διαγνώσει ορθά ότι μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας δεν υπάρχει σήμερα θεμελιώδης σύγκρουση συμφερόντων.

Αντιθέτως, θεμελιώδης σύγκρουση συμφερόντων αναδεικνύεται σταδιακά μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Η μεγάλη ασιατική χώρα έχει τις δημογραφικές, οικονομικές, τεχνολογικές και στρατιωτικές δυνατότητες για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος της υπερδύναμης, και σε ορισμένους τομείς ήδη την ξεπερνά. Από αυτή την άποψη, η στάση του D. Trump έναντι της Κίνας, αν και ελάχιστα διπλωματική (π.χ. το τηλεφώνημά του στην πρόεδρο της Ταϊβάν παραβίασε την πολιτική της “μίας Κίνας” κατά τρόπο προκλητικό), φαίνεται να έχει εντοπίσει σωστά τον στρατηγικό αντίπαλο των ΗΠΑ. Με όρους θεωρίας Διεθνών Σχέσεων, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή ένα δίλημμα ασφαλείας σε σχέση με την Κίνα: η άνιση ανάπτυξη μεταξύ των δύο χωρών, δηλαδή η συγκριτικά ισχυρότερη ανάπτυξη της Κίνας, απειλεί μεσοπρόθεσμα την πρωτοκαθεδρία τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απειλούμενη δύναμη βρίσκεται στον πειρασμό να επιδιώξει τη σύγκρουση άμεσα, όσο ακόμη διατηρεί το πλεονέκτημα. Αυτό το σκεπτικό οδήγησε, κατά τον Θουκυδίδη, τους Σπαρτιάτες στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, προκειμένου να αποτρέψουν την περαιτέρω ενδυνάμωση της Αθήνας.

Η στρατηγική αντιμετώπισης της Κίνας από τις ΗΠΑ σαφώς έχει και στρατιωτικές πτυχές: ήδη καταγράφονται αμερικανικές δηλώσεις υπέρ του ναυτικού αποκλεισμού των τεχνητών κινεζικών νησίδων στη νότια κινεζική θάλασσα, καθώς και κινεζικές δηλώσεις περί υπαρκτού κινδύνου στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ. Εκτός του στρατιωτικού πεδίου όμως, ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός με την Κίνα προϋποθέτει μια προσπάθεια αντιστροφής της τάσης στο οικονομικό και βιομηχανικό πεδίο, δηλαδή ανάκτησης της αμερικανικής παραγωγικής και εξαγωγικής ικανότητας, με ταυτόχρονη μείωση των αμερικανικών εισαγωγών και της δανειακής εξάρτησης από την Κίνα (που κατέχει περίπου 1,3 τρις δολλάρια αμερικανικών ομολόγων). Μια μέθοδος για την επίτευξη του στόχου αυτού θα ήταν η επιβολή δασμών στα κινεζικά προϊόντα (προεκλογικά ο Trump είχε μιλήσει για επιβολή φόρου 45% σε εισαγωγές από την Κίνα), αλλά οι συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας θα ήταν σοβαρές.

Σε κάθε περίπτωση, ο αναπροσανατολισμός των αμερικανικών στρατηγικών προτεραιοτήτων φαίνεται ρεαλιστικός, ανεξαρτήτως του τρόπου που τον εκφράζει ο συγκεκριμένος πρόεδρος. Οι προβληματισμοί που μπορούν να διατυπωθούν είναι δύο.

Ο πρώτος προβληματισμός αφορά την πιθανότητα σοβαρής στρατιωτικής κλιμάκωσης με την Κίνα, η οποία τυγχάνει και πυρηνική δύναμη και μάλιστα πρόσφατα μετακίνησε διηπειρωτικούς πυραύλους σε σημεία πλησιέστερα προς τις ΗΠΑ. Ο χαρακτήρας και η συγκρότηση του νέου προέδρου των ΗΠΑ αποτελούν λόγους ανησυχίας για τον τρόπο που θα χειριζόταν μια πυρηνική κρίση, ενώ και οι απόψεις στενών συμβούλων του όπως ο Steve Bannon σχετικά με την πιθανότητα πολέμου των ΗΠΑ με την Κίνα μέσα στη επόμενη δεκαετία εντείνουν την ανησυχία αυτή.

Ο δεύτερος προβληματισμός αφορά τα μέσα που επιλέγει ο Trump για την άσκηση αυτής της πολιτικής, δηλαδή τη στρατηγική αναδίπλωση και τον οικονομικό προστατευτισμό: ανέκαθεν η ελευθερία του εμπορίου ήταν η επιλογή της κυρίαρχης, θαλασσοκράτειρας δύναμης (παλιότερα της Μ. Βρετανίας, και μετά το 1945 των ΗΠΑ) ενώ ο προστατευτισμός ήταν “αμυντική” επιλογή για υποδεέστερες δυνάμεις. Μένει να αποδειχθεί κατά πόσον θα γίνει για τις ΗΠΑ ένας τρόπος ανόρθωσης της οικονομικής τους ισχύος, ή θα οδηγήσει στην ταχύτερη συρρίκνωσή της.

Ο τρόπος που θα επηρεάσει η προεδρία Donald J. Trump τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα δεν είναι εύκολο να εκτιμηθεί άμεσα. Πάντως η πρόσφατη παραίτηση του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Μ. Φλυν που διατηρούσε σχέσεις με το τουρκικό λόμπυ στις ΗΠΑ, αποδεικνύει ότι κάθε πρόβλεψη με γνώμονα τα πρόσωπα είναι επιφανειακή. Αντιθέτως, βασικός γνώμονας είναι τα κεντρικά συμφέροντα των ΗΠΑ όπως γίνονται αντιληπτά από τον εκάστοτε πρόεδρο. Από αυτήν την άποψη, η έμφαση που αποδίδει ο D. Trump στην προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων των ΗΠΑ παρέχει σημαντικές ευκαιρίες σύμπλευσης της ελληνικής με την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ενδεικτικά έχει προφανή σημασία η σχέση του νέου υπουργού Εξωτερικών Rex Tillerson με την Exxon Mobil, η οποία έχει αναλάβει, σε συνεργασία με την Qatar Petroleum, το τεμάχιο «10» της κυπριακής ΑΟΖ. Είναι επίσης σαφές ότι η προσέγγιση ΗΠΑ και Ρωσίας κατά κανόνα ελαττώνει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας, ενώ και η έμφαση που αποδίδει ο D. Trump στην καταπολέμηση του ισλαμικού φονταμενταλισμού θα μπορούσε να επηρεάσει τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας.

Συμπερασματικά, οι διαφαινόμενες νέες κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ υπό τον Donald J. Trump κρίνονται ως γεωπολιτικά ρεαλιστικές, ανεξαρτήτως της συνολικής παρουσίας του ιδίου. Η απεμπλοκή από δευτερεύοντα «μέτωπα» και η έμφαση στην αντιμετώπιση του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της Κίνας είναι κινήσεις ορθολογικές – απομένει όμως, ιδίως στην περίπτωση της Κίνας, να αξιολογηθούν οι αντιδράσεις της άλλης πλευράς. Για την Ελλάδα  δε, το πλαίσιο που διαμορφώνεται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον D. Trump παρέχει σημαντικές ευκαιρίες για την προώθηση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

  • Ivy Chris

    «I don’t know anything, nobody knows anything and I don’t know anybody who knows anything»
    Αυτή είναι είναι η νέα εξωτερική πολιτική του Trump, όπως την περιέγραψε «γλαφυρά» & ανώνυμα μέλος του National Security Council πριν 3 ημέρες.
    Οσον αφορά για τη γνώση & τις δηλώσεις του περί των μακροοικονομικών, δημοσιονομικών & νομισματικών θεμάτων δεν έχω το χρόνο για να τα σχολιάσω, απλά να θυμίσω μόνο ότι σχετικά για την άνοδο του $ και κατά πόσο επηρεάζει την Αμερικανική Οικονομία απηύθυνε πρόσφατα ερώτημα στον -ήδη διωχθέντα- Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Flynn, δυστροπώντας για την άγνοια που δικαίως αυτός επικαλέστηκε παραπέποντάς τον στο Συμβούλιο Νομισματικής Πολιτικής.
    Για ποια «βαθιά Αμερικανική κοινωνία» μιλάτε, όταν υπερψηφίστηκε από λευκούς άρρενες, αποφοίτους 1ας εκπαίδευσης & άνω των 55+ η οποία θα αποτελεί μειοψηφία σε 4 χρόνια μια που στις ηλικίες 18-29 υπολείπεται κατά 11 μονάδες ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος ή θρησκείας… https://uploads.disquscdn.com/images/a25dc7b2dc8cfb160ee9a74d3437f1a8108a6f869f8786c0dca86a366b0bd7a5.png

    • victor

      ..αν ισχύει η πρώτη γραμμή στα αγγλικά είναι λίγο τρομαχτικούλικο το όλο πράγμα…

      • ΛΑΙΛΑΨ

        Και διάπλατα ανοικτή πόρτα ευκαιριών. Για όσο διάστημα διαρκέσει η ομίχλη.

        • victor

          ναι, δίκαιο έχεις…
          σε μια άλλη διάσταση ίσως για εμάς να έβγαινε σε καλό,
          αλλά με τα γατόνια που έχουμε στο power τρομάζω ακόμη περισσότερο για το ποιος θ΄αρπάξει την ευκαιρία.. τεσπά..θα δείξει..όλα είναι ανοιχτά.

    • Άρης

      Μην ξεχνάμε όμως ότι τα στοιχεία αυτά είναι δεν είναι η πραγματικότητα, ήταν προγνωστικά που έδειχναν συντριπτική νίκη της Χιλαρι και τα οποία αποδείχτηκαν παταγωδώς λάθος (είτε για εσκεμμένη δημιουργία εντυπώσεων η από ανικανότητα).
      «Lies, damn lies, and statistics»…

      Υπάρχει και ο άλλος τρόπος αναγνωσης των ίδιων στατιστικών: παλαιότεροι αμερικανοί και πρόσφατοι μετανάστες, λευκοι και μαύροι/ισπανόφωνοι… Το οποίο μας αφορά ιδιαίτερα: το ζητούμενο δεν είναι να φτειαξουμε την οικονομία και την εξωτερική πολιτική, το ζητούμενο είναι να φτειαξουμε την οικονομία και την εξωτερική πολιτική διατηρώντας και εγγυομμενοι την ταυτότητα της χώρας και έθνους. Και το τελευταίο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα αλλα γιατί δεν διορθώνεται αργότερα, τα αλλα διορθώνονται και πολύ αργότερα.

      Όσο για την ανώνυμη περιγραφή… οι κριτικές εναντίον του Τραμπ είναι δεδομένες, δεν σημαίνει ότι ειναι αντικειμενικές και βάσιμες.

      • Ivy Chris

        Οι κριτικές εναντίον του Trump δεν είναι μόνο αντικειμενικές και βάσιμες αλλά φροντίζει ο ίδιος καθημερινά να τις επικυρώνει και να τις εμπλουτίζει.
        Τα στοιχεία αυτά είναι η πραγματικότητα και δεν αποτελούν μέρος κάποιου προγνωστικού δεδομένου και εξήχθησαν μετά τις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές ως στατιστικά στοιχεία.
        http://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/11/09/behind-trumps-victory-divisions-by-race-gender-education/
        Τα προγνωστικά έπεσαν έξω γιατί δεν προβλέφτηκαν επαρκώς οι επιπτώσεις της «προεκλογικής» ανακοίνωσης του FBI, ενώ αποσιωπήθηκαν ενδείξεις του επιτελείου του Trump για ύποπτες συνομιλίες και συναντήσεις που τώρα, κατόπιν εορτής, είναι υπό διερεύνηση από 2 επιτροπές της Γερουσίας και 4 μυστικών υπηρεσιών, μετά και τις αποκαλύψεις του πρώην Βρετανού κατασκόπου.
        Ειναι δε, πρόεδρος μειοψηφίας μια που εκλέχτηκε με 3.000.000 λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του, χάνοντας τη λαϊκή ψήφο.
        Για όσους δεν γνωρίζουν, οι ΗΠΑ είναι η κατ΄εξοχή πολυπολιτισμική κοινωνία και είναι αυτό το κράμα των μεταναστών που την οδήγησε στη κορυφή.
        Παρέλαβε δε ο νέος πρόεδρος μια οικονομία με την μικρότερη ανεργία ever, σχεδόν 5%, με το μικρότερο Δημοσιονομικό έλλειμμα ever, με τα μικρότερα ελλείμματα Εξωτερικού Εμπορίου & Τρεχουσών Συναλλαγών και με ανάπτυξη τελευταίου τριμήνου 1.9%, προηγούμενου 3.5% και μέση ετήσια ανάπτυξη της οκταετούς περιόδου Obama 2.1%
        Ηταν δε πιο εύκολο το έργο του Reagan ή του Clinton δεδομένου ότι είναι απείρως πιο δύσκολο να μεγενθύνεις μια ήδη μεγενθυμένη οικονομία με αυτά τα ποσοστά.
        Είναι σημαντικό να τεθεί η Αμερικανική οικονομική απόδοση και σε συγκρίσιμο παγκόσμιο πλαίσιο. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του προέδρου Ομπάμα, η αύξηση του ΑΕΠ των ΗΠΑ ήταν μεγαλύτερη της αύξησης του ΑΕΠ όλων των άλλων χωρών, μέλη του ΝΑΤΟ & G10 με το μεγαλύτερο εύρος από οποιονδήποτε προηγούμενο πρόεδρου από το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά χωρίς να συνυπολογίσουμε ότι είχε να αντιμετωπίσει τη χειρότερη οικονομική κρίση του 2008, από την εποχή του μεγάλου Κραχ.
        Για να μην αναφερθώ σε Δημοκρατική Διακυβέρνηση, για τη μόλυνση του Περιβάλλοντος για τα Κοινωνικά Συστήματα Υγείας, Ελευθερίας του Τύπου κλπ
        Τώρα βέβαια έχουμε να κρίνουμε ένα επιχειρηματία που παριστάνει τον πρόεδρο και πολύ αμφιβάλλω αν θα κρατήσει 2 χρόνια προτού οι ίδιοι που τον επέλεξαν ως υποψήφιο-Ρεπουμπλικάνοι- τον ξαποστείλουν. Και να παρακαλάει να πάει σπίτι του, γιατί ειλικρινά δεν το βλέπω…
        Καμμια σχέση πάντως με την Ελληνική πραγματικότητα

  • Ανδρέας

    Δεν νομίζω ότι θα αποδειχθεί καταστροφικός για τις ΗΠΑ. θα καταλάβει ότι τα κράτη δεν ειναι επιχειρήσεις και θα προσαρμοστεί αλλά και θα προσαρμόσει κάποια πράγματα. Κάνει γρήγορα κάποια πράγματα που υποσχέθηκε για να δείξει ότι δεν δούλευε τον κόσμο, και μετά θα κάνει όσα πρέπει.
    Στην φωτογραφία υπάρχει ένας χωρίς γραβάτα. Μάλλον βρήκαμε από πού κόλλησε τον ιό του χάους.

    • Cynaegeirus

      «Στην φωτογραφία υπάρχει ένας χωρίς γραβάτα. Μάλλον βρήκαμε από πού κόλλησε τον ιό του χάους.»

      θεωρείται ο κύριος σύμβουλος προέδρου και άκρως επικίνδυνος απο μεγάλο μέρος των μμε και της αντιπολίτευσης.
      λένε μερικοί οτι έχει μοναδικό λόγο πάνω σε πολλά θέματα εξωτερικής πολιτικής που ο τραμπ δεν έχει ιδέα.

      https://en.wikipedia.org/wiki/Steve_Bannon

      • Χρηστος

        Ο Reince Priebus δεν ειναι το δεξι χερι του Τραμπ? Μηπως επειδη εχει ελληνικη καταγωγη (η μητερα του) μπορουμε να ελπιζουμε οτι θα «ευνοηθουμε»?

        • Cynaegeirus

          Ο Πρίμπους είναι επιτελάρχης του. έχει άλλη δουλειά και με τους συμβούλους να φεύγουν νύχτα (λέγεται οτι ήδη έφυγαν 45 άτομα) έχει γεμάτο πρόγραμμα

          επίσης μια ερώτηση: εδώ δεν είναι οι έλληνες πολιτικοί Έλληνες, γιατί να περιμένουμε απο έναν με ελληνική καταγωγή, ορκισμένο να φυλάει τα συμφέροντα της χώρας του, αμερικάνο;;;

        • Οδυσσέας

          Όπως λέει και το άρθρο, είναι αφελές να ασχολούμαστε με τα πρόσωπα. Από προεδρικούς συνεργάτες ελληνικής καταγωγής έχουμε δει και σημαντικότερους, π.χ. σε πόστο αντιπροέδρου (Σπύρος Άγκνιου) ή βασικού συμβούλου (Τζωρτζ Στεφανόπουλος), χωρίς να υπάρξει κάποια ειδική εύνοια για την Ελλάδα.

          Το σημαντικό είναι η σύμπλευση συμφερόντων.

      • Ivy Chris

        Ο τύπος αυτός είναι η επιτομή του κινδύνου, το ιδεολογικό μικρόφωνο που ψελίζει τ’απογεύματα στ’ αυτιά του «ανίδεου»- για θέματα εξωτερικής πολιτικής…- νέου προέδρου τις «νέες & φρέσκες» ιδέες, ο οποίος βέβαια επειδή του έχει τυφλή εμπιστοσύνη, φρόντισε να παρακάμψει το Σύνταγμα και να τον τοποθετήσει σαν «statutory» μέλος στο NSC (National Security Council).
        Αλλά ευτυχώς, είναι αυτός στον οποίο θα οφείλεται και η -κατά πολλούς- μελλοντική παραπομπή του νέου προέδρου από τη Βουλή και η δίκη του από τη Γερουσία.
        Εκτός κι αν ο πρόεδρος προλάβει και παραιτηθεί, κατηγορώντας εν τω μεταξύ τον ιδεολογικό στρούκτορα για παραπληροφόρηση, οπότε θα έχουμε μια προεδρία Pence.

      • Ανδρέας

        φοβόμουνα μην ήταν συριζαίος χωρίς γραβάτα, αλλά έχεις δίκιο είναι επικίνδυνος και δείχνει ικανός. Τουλάχιστον έχει υπηρετήσει και έτσι δεν θα είναι σαν τους άκαπνους που θεωρούν τονπόλεμο war game

        • Cynaegeirus

          απο το υπηρετώ μέχρι το πολεμώ είναι μεγάλος ο δρόμος. μιλάμε για πολύ πειραγμένο άτομο. θα βάλει σε πολλά προβλήματα τις ηπα.

          • Ανδρέας

            Ναι, αλλά ελπίζω ότι δεν θα είναι σαν τον Τσένι που «είχε καλύτερα πράγματα να κάνει από το να πάει στρατό» και ξέρουμε τι έκανε. Κάτι που δεν μπορώ να εκτιμήσω είναι τι αντίδραση θα βρει από την γραφειοκρατία και τις μυστικές υπηρεσίες. Αν είναι όπως τον λες – και δεν αμφιβάλλω καθόλου- ίσως να του πετάξουν μπανανόφλουδα για να τον ξεφορτωθούν.

      • SKYRAIDER1

        Αυτό θυμίζει την περίπτωση του G.W. Bush με την
        ομάδα των σκληροπυρηνικών Neocons που ήταν
        στενοί συνεργάτες του, όπως ο Richard Perle ο
        οποίος ήταν γνωστός και ως «Prince of Darkness».
        Δεν είμαι όμως σίγουρος αν παίζουν στην ίδια λίγκα.

        • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

          Δέν ξέρω σε ποιά λίγκα μπορεί να ανήκει ὁ Bannon,αλλά μπροστά στον Richard Pearl και τον έτερο Καππαδόκη Douglas Feith,ακόμη και ὁ Dick Cheney ήταν προσκοπάκι.

          • SKYRAIDER1

            Ο Perle προφανώς ανήκει στα λεγόμενα γεράκια της αμερικανικής
            πολιτικής σκηνής, είναι ένας Hardliner όπως ο Z. Brzeziński και
            ο H. Kissinger, με πολύ καλές σχέσεις στο Ισραήλ.

  • victor

    thanks για τη τεκμηρίωση,
    fox news κιόλας, το λένε και οι πατριώτες…ωραία… σουρεάλ καταστάσεις στον ορίζοντα..

  • Aias

    Ενδιαφέρον έχει για εμάς η Ρότα που φαίνεται πως ακολουθεί για την Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένων Ελλάδας Κύπρου) με σκοπό να μην επιζητεί ένα κυρίαρχο κράτος αρχηγό για αστυνόμευση των υπολοίπων και της περιοχής αλλά πολλούς σταθερούς συμμάχους.
    Αυτό βολεύει εμάς (και την ασφάλεια, σταθερότητα της περιοχής), βολεύει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, βολεύει και το Ισραήλ.

  • Tamam

    Λεει τα πράγματα οπως έχουν, δλδ οτι του κατεβει στο κεφάλι: 1) green bowling massacre 2) το τρομοκρατικο χτύπημα προχτες στην σουηδία 3) την ορκομωσια που υπηρχαν μυρια κοσμου 4) το ηταν ενας απο τους προεδρους με τους περισσοτερους εκλεκτορες 5) και αλλα πολλα ομορφα που λεει καθε μέρα και δεν τον προλαβαινει κανεις.

    Και τα media ειναι και καλα εχθρός επειδή τον ξεβρακωνουν για τις μαλακιες που λεει. Ναι… ολοι ειμαστε εχθροι υπο αυτη την εννοια. Ο πλανητης ολοκληρος, ολες οι χώρες ειναι εχθρικές απεναντι σε αυτο το κακο ανέκδοτο και το χουν δηλώσει ευθεως.

    Ο ανθρωπος δεν έχει ιδέα τι λεει και τι κάνει. Ούτε οι ακολουθοι του. Το μονο σίγουρο ειναι οτι αυτοπυροβολει την οικονομία του ηδη, αυτοπυροβολει τις σχέσεις του με παραδοσιακούς συμμάχους, δημιουργει εχθρούς απο το πουθενά. Αυτα δεν τα λενε τα media, αυτα τα λενε οι πράξεις.

    Ο ανθρωπος ειναι πραγματικα ψυχοπαθης και δεν ειναι fit για αυτή την θέση. Τα υπολοιπα ειναι να χαμε να λεγαμε.

  • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

    Αυτός ὁ M.Flynn,γιατί μου φαίνεται σάν Νταβούτογλου χωρίς μουστάκι;

    ΥΓ:
    Σιγά μήν επωφεληθούμε από την όποια ευκαιρία,και ιδίως σε σχέση με την Τουρκία.
    Στο μεγάλο μας τσίρκο,όλοι οἱ κλόουν θέλουν να διασκεδάσουν τον σουλτάνο.
    Και ἡ αμερικανική στάση,μόνο ὡς πρόσχημα τους ενδιαφέρει,μάλλον ὡς δικαιολογία.

  • Cynaegeirus

    Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο Ταμπ αλλά διόρισε τον ΜακΜάστερ ως σύμβουλο εθνικής ασφάλειας.

    Ο ΜακΜάστερ είναι ο θρύλος της μάχης του 73 Easting στο ιρακ το 91, έχει περάσει απο όλα τα πόστα «ελιγμών» με σταθμούς:
    1. βοηθός του Αμπιζαϊντ- σας είχα μιλήσει για τον εξαίρετο αυτό αξκο παλιότερα
    2. δκτης του 3ου ΣΙππ στο Ιρακ -> οι πράξεις του ήταν μια πηγή έμπνευσης για τον Πετραίους
    3. ερευνητής στο International Institute for Strategic Studies
    4. σύμβουλος του Πετραίους (τοπ αξκος τα τελευταία 20 χρόνια) στις αλλαγές του στο ιράκ
    5. απο το 08-14 διάφορες θέσεις με σκοπό την εξέλιξη του πολέμου ελιγμού και του αμερικανικού στρατού στο μέλλον.
    θα ήταν ένας απο τους ελάχιστους προτεινόμενος για τις θέσεις αρχηγού στρατού ή γενικού επιτελείου

    τελευταία του θέση ήταν η δκση του κέντρου εφαρμογής ικανοτήτων, ένα κέντρο όπου ο στρατός μαθαίνει να πολεμά για 10-20 χρόνια στο μέλλον και ανήκει στην TRADOC. ο μακμάστερ ήταν υπεύθυνος να αναλύσει νέες χερσαίες απειλές και να εξελίξει τον στρατό των ηπα απο αντι-αντάρτικη ελαφριά δύναμη ξανά σε δύναμη ελιγμών με βαριά στοιχεία.

    Ματίς και μακμάστερ πολιτικοί υπεύθυνοι άμυνας στις ΗΠΑ!!!!

    (κλαίω αν σκεφτώ την αντιστοιχία με μας…)

    • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

      Ὁ ΜακΜάστερ δέν είναι ακριβώς πολιτικός υπεύθυνος άμυνας,οἱ συμβουλευτικές αρμοδιότητες του ὡς συμβούλου εθνικής ασφαλείας είναι ευρύτερες.
      Σημειωτέον,ὁ Κόλλιν Πάουελ θήτευσε ὡς ΣΕΑ επί Ρήγκαν,και ὡς ΥΠΕΞ επί Μπούς(κιν).
      Για κάποιον λόγο,ὁ Τράμπ δίνει ένα στίγμα,τοποθετώντας στρατιωτικούς ΣΕΑ,ίσως θέλει να δραματοποιήσει την κατάσταση.
      Ἡ επιλογή Μάττις ὡς ΥΠΑΜ είναι,νομίζω,περισσότερο μία ένδειξη για το πόση σημασία αποδίδει στην άμυνα.
      Εάν όμως ανασκοπήσεις τους πρώην στρατιωτικούς που έγιναν ΥΠΑΜ (όχι υπηρεσιακοί) στην Ἑλλάδα,ίσως πεισθείς ότι δέν γοήτευσαν:Δροσογιάννης(τυπικά αναπληρωτής),Χαραλαμπόπουλος,Κουρής (ὡς αναπληρωτής),Σπηλιωτόπουλος.
      Τέτοιος σπόρος τέτοιο στάρι,τέτοιος μύλος τέτοιο αλεύρι.
      Ἑλλάδα και άμυνα…σύντομο ανέκδοτο.

      • Cynaegeirus

        Τα κριτήρια στις τοποθετήσεις στην περίπτωσή μας ήταν πολιτικά. μόνη περίπτωση ήταν του Φράγκου ο οποίος για το ελάχιστο διάστημα που έκατσε ως υπηρεσιακός υπαμ δεν τα πήγε άσχημα.

        ο ΣΕΑ δίνει στρατηγική στον πρόεδρο. έχει τον υπαμ και τον αρχηγό των υπηρεσιών πληροφοριών σαν έξτρα βοήθεια. καθημερινά ο ΣΕΑ ενημερώνεται απο αυτούς.

        • George

          Ο ΣΕΑ δεν ενημερωνεται απο τον ΥΠΑΜ η απο τον Αρχηγο του Διακλαδικου Γενικου Επιτελειου (CJCS). Ο ΣΕΑ ειναι μελος του Εθνικου Συμβουλιου Ασφαλειας, οπως ειναι και ο ΥΠΑΜ και ο CJCS. Ο ΣΕΑ ειναι ο προσωπικος συμβουλος του Προεδρου για θεματα εθνικης ασφαλειας στον Λευκο Οικο. Ο ρολος του ειναι να διευκολυνει να βρεθουν λυσεις για θεματα ασφαλειας μεταξυ των πολιτικων, διπλωματικων, στρατιωτικων, κλπ μεσων. Ενας αλλος ειναι η οργανωση της αντζετας του ΕΣΑ, και οταν ο Προεδρος δεν συμετεχει, τοτε συνηθως συνπροεδρευει το ΕΣΑ με τον ΥΠΑΜ και ΥΕΞ. Ο CJCS ειναι ο στρατιωτικος συμβουλος του Προεδρου. Ο ΥΠΑΜ ειναι ο πολιτικος προισταμενος του CJCS αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν μπορουν να εχουν διαφορετικες αποψεις. Καμμια σχεση με τα της Ελλαδος δεδομενα.

          Απο το Wikipedia «The Assistant to the President for National Security Affairs, commonly referred to as the National Security Advisor or at times informally termed the NSC advisor, is a senior aide in the Executive Office of the President, based at the West Wing of the White House, who serves as the chief in-house advisor to the President of the United States on national security issues.

          The APNSA also participates in the meetings of the National Security Council and usually chairs the Principals Committee meetings with the Secretary of State and Secretary of Defense (i.e., the meetings not attended by the President). The APNSA is supported by the National Security Council staff that produces research and briefings for the APNSA to review and present, either to the National Security Council or directly to the President. Ideally, the APNSA serves as an honest broker of policy options for the President in the field of national security, rather than as an advocate for his or her own policy agenda.[»

          Οσο για τον LTG McMaster, καταρχας, δεν ειναι πολιτικος, ειναι στρατιωτικος, ειναι ακομα στο στρατευμα, και οπως πριν με τον Παουελ, θα συνεχησει την σταδιοδρομια του καιι μετα (το πιο πιθανον). Πιστευω να μπορεσει να δωσει μια δοση αληθειας μεσα στον Λευκο Οικο και να μπορεσει να κανει κατι καλο.

    • Οδυσσέας

      Η εκτίμηση ότι ο Τραμπ βάζει στρατιωτικούς για να δραματοποιήσει την κατάσταση είναι νομίζω η ορθότερη. Θυμίζω και τους στρατιωτικούς που έστησε πίσω του κατά την ορκομωσία του.
      Από κει και πέρα ο Μακμάστερ και ο Ματις είναι ικανοί, αλλά ειδικά η θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας απαιτεί πολύ ευρύτερους ορίζοντες.

      • Cynaegeirus

        θα δούμε. λένε οτι ο μακμάστερ είναι ιδιαίτερα ταλαντούχος

        • Λάμπρος Ε. Π. – εις Η.Π.Α.

          Πάλι καλά που δεν «φάγαμε στο κεφάλι» τον εκτός πραγματικότητας ιδεολόγο Κο. John Bolton (γνωστό μέλος της πάλαι πότε νεοσυντηρητικής παρέας του Αντιπροέδρου Η.Π.Α. Cheney και της άχρηστης Αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ στις 19/3/2003). Το ερώτημα βέβαια είναι πόσο θα «κρατήσουν» ο ΥΠΕΘΑ Η.Π.Α. Μάτις και ο καινούργιος Σύμβουλος Εθν. Ασφάλειας ΜακΜάστερ μέσα στο περιβάλλον των ιδεολογικών φαντασιώσεων του Λευκού Οίκου. Ο ΜακΜάστερ θα διατηρήσει τον εν ενεργεία βαθμό του στον ΣΞ Η.Π.Α. Πάντοτε υπάρχει ελπίδα ότι αυτά τα άτομα (σύν ο ΥΠΕΞ Η.Π.Α.), μαζί με τις υπηρεσίες πληροφοριών (οι οποίες επιδέξια «χαντάκωσαν» τον Φλύνν), θα βάλουν τροχοπέδη στα απροσδόκητα (unpredictable) και ανισόρροπα σχέδια του Προέδρου Τράμπ και της ιδεολογικής του παρέας.

          • Cynaegeirus

            Μακάρι φίλε μου να γίνουν όσα λες

    • Χρηστος

      Δηλαδη ειναι ενας ικανοτατος στρατιωτικος, αλλα ταυτοχρονα ειναι και ενας πολυ επικινδυνος πολιτικος (πλεον) για τις ΗΠΑ. Για ποιο λογο ακριβως ομως?

      • Cynaegeirus

        «ειναι και ενας πολυ επικινδυνος πολιτικος (πλεον) για τις ΗΠΑ.»

        δεν κατάλαβα πως έβγαλες αυτό το συμπέρασμα φίλε μου.

  • Dimitris S.

    Ο Τραμπ ΔΕΝ λέει τα πράγματα όπως έχουν. Έχει συλληφθεί να λέει αρλούμπες και ψεύτικα στοιχεία πολλάκις και μετά ανασκευάζει και λέει ότι το διάβασε κάπου (!) και λοιπά φαιδρά. Μπορείς να πεις ότι το κάνει για να ξεμπροστιάσει τα ΜΜΕ και ουσιαστικά αυτό κάνει έμμεσα, όταν απαντά με τέτοιες φράσεις. Ό,τι και να ισχύει, είναι πρόεδρος των ΗΠΑ και δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεται τι αντίκτυπο έχει η παραμικρή δήλωσή του. Δες για παράδειγμα τη μετοχή της LM όταν έκανε tweet για την «αντικατάσταση μέρους των F35 από F18».
    Σε κάθε περίπτωση είναι αστάθμητος παράγοντας, με δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον, ακριβώς γιατί δημιουργεί αναταραχή και αβεβαιότητα διαρκώς.
    Άλλο παράδειγμα είναι η απάντηση που έχει δώσει σε ερώτημα δημοσιογράφου για το πως θα αντιδρούσε σε περίπτωση επανειλημμένων buzzing αμερικ. πλοίων από ρωσικά α/φη, όπου η θεότητα είπε ότι θα τηλεφωνούσε στον Βλαδίμηρο και θα του έλεγε, «έλα, πάμε, θέλω να έχουμε μια καλή σχέση» (!!!). Όσο και να δεχθεί κανείς ότι τέτοιες δήλωσεις δεν σημαίνουν απαραίτητα και ότι θα κάνει κάτι τέτοιο, δε μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι αφαιρεί πόντους από το image των ΗΠΑ στο εξωτερικό και ενδυναμώνει πολιτικά τον Πούτιν. Πολλαπλές και συνεχόμενες δηλώσεις τέτοιου ύφους έχουν χειροπιαστό αντίκτυπο στη διεθνή σκηνή, ακριβώς λόγω της αβεβαιότητας που δημιουργούν.

    Για το ΝΑΤΟ και το freeriding της Ευρώπης έχει δίκιο, αλλά το κάνει ακριβώς επειδή στο εσωτερικό επιστρέφει στον απομονωτισμό. Αγνοεί εν προκειμένω για παράδειγμα τις μεγάλες αγορές αμερικάνικου υλικού που έχουν κάνει Ευρωπαϊκές χώρες, όπως επίσης και τη λογιστική υποστήριξη που αυτές παρέχουν στις εκάστοτε αμερικανικές εκστρατείες.

    Για τα οικονομικά συμφωνώ με τον @ivy_chris:disqus στα σχόλια που έκανε για την οικονομία επί Obama. Τον Trump δεν τον έχουμε δει ακόμα, από αναγγελίες και νταούλια εμείς ειδικά θα έπρεπε να είμαστε 10 φορές πιο καχύποπτοι πλέον, οπότε τα λόγια του έχουν προς το παρόν μηδενική αξία, εκτός από την αβεβαιότητα που αυτά δημιουργούν.

    • Ivy Chris

      Τα οικονομικά αποτελούν παρωνυχίδα σε σχέση με την έως τώρα θέση που έχει τηρήσει απέναντι στην Lokheed Martin, η οποία ως γνωστό δεν είναι γερμανική ή μεξικανική εταιρεία…
      Προσπαθεί με κάθε τρόπο & μέσο να πείσει ότι έχει επιτύχει μείωση τιμής του
      F-35, ενός τεχνολογικά προηγμένου προϊόντος του οποίου δεν γνωρίζει καν τη χρήση πέραν του ότι μοιάζει με Α/φος…
      Και καλά αυτός ο φαιδρός τουϊτάρει κάθε πρωί το τελευταίο όνειρο.
      Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, πως ένας σοβαρός & έμπειρος στρατιωτικός όπως ο Υπουργός Αμύνης Mattis ζητά με έγγραφο μια προσφορά-μελέτη από την Boeing για ένα «comparable FA-18 Advanced Super -Dooper- Hornet», λες και οι προηγούμενες Αμερικανικές Κυβερνήσεις, τα Στρατιωτικά Επιτελεία & όλοι οι επιστήμονες που ασχολήθηκαν & εξέλιξαν αυτή τη τεχνολογία, από το ’90 και μετά ήταν πνευματικά ανάπηροι, αποσιωπώντας τη πραγματικότητα την οποία ειδικά αυτός γνωρίζει ότι το F-35 δεν παρήχθη για να αντικαταστήσει αποκλειστικά τα F-18…
      Είναι όμως πολύ περίεργο& εξόχως αποκαλυπτικό, ότι την περασμένη Παρασκευή στις 17/2 βρέθηκε στο εργοστάσιο της Boeing στην Νότιο Καρολίνα, όπου εμμέσως πλην σαφώς υπαινίχθηκε μεγάλη αγορά Super Hornets. Αυτό βέβαια δεν προϋποθέτει αναγκαστικά μείωση των αγορών F-35 εκτός και αν στόχος του είναι όχι η μείωση αλλά η αύξηση της τιμής ως συνεπακόλουθο, υποσκάπτοντας όχι μόνο την εταιρεία αλλά τις επιχειρησιακές δυνατότητες της Αμερικανικής ΠΑ.
      Αφού είδε ότι δεν πιστώθηκε τη μείωση στα $100Μ & ούτε την επόμενη στα $85 μια που ακόμη και πριν την εκλογή του ήταν γνωστή η προβλεπόμενη διαμόρφωση τιμής με βάση το ρυθμό παραγωγής κάνει switch (κοινώς γυριστή) στο Advanced Super Hornet το οποίο θα κοστίζει πόσο? όταν το Super Hornet κοστίζει $70+ ??
      Οπως λένε και οι Αμερικανοί: » If you save just $10M per plane it might not be wise switching horses midstream…»
      Και δε πρόκειται επ΄ ουδενί για μια σύγκριση «apples with apples»
      Εξ άλλου τα 2 Α/φη μπορούν να δουλέψουν αρμονικά μαζί, αλλά το F-35 δίνει μεγαλύτερη αξία στο F-18 και όχι το ανάποδο.
      Θα πρότεινα να ψάξουν οι ανεξάρτητες Αμερικανικές Αρχές τυχόν conflict σχετ. με την Boeing. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση, άρα κάτι άλλο αποκρύπτεται

      • Dimitris S.

        Και εγώ εικάζω -γιατί δε μπορώ να κάνω και κάτι άλλο- ότι υπάρχει σοβαρό θέμα διαπλοκής στη νέα κυβέρνηση. Εκτός αυτού που αναφέρεις για την LM και τη Boeing, όπου όντως καθαρά οικονομικά μιλώντας, δε βγαίνει κανένα νόημα από αυτή την τακτική που ακολουθεί, υπάρχει το ζήτημα του Tillerson στο State Department, τα ταξίδια και οι διαμονές στο εξωτερικό στελεχών ή μελών της οικογένειας Trump (μεγάλο σχολείο η Ελλάδα,ε;), το θολό τοπίο με τη διαχείριση των επιχειρήσεων του Trump για όσο καιρό αυτός θα είναι πρόεδρος και το σημαντικότερο ίσως όλων, οι σχέσεις που φαίνεται να έχουν πολλά μέλη της κυβέρνησης, μεταξύ των οποίων και ο Trump με τη Ρωσία, γεγονός το οποίο όλως τυχαίως δεν αποκαλύφθηκε προεκλογικά.
        Είναι ο ορισμός του wildcard, νομίζω ότι ακόμα και οι πιο έμπειροι και ψημένοι Αμερικάνοι αναλυτές τα έχουν βρει σκούρα με τη συμπεριφορά του.

  • Cynaegeirus

    Μετά τον ναύαρχο (seal) Bob Harward διαβάζω οτι και ο στρατηγός David Petraeus είχαν απορρίψει την θέση.

    Ο ΜακΜάστερ λένε οτι δεν αρνείται ποτέ δύσκολα καθήκοντα…

    Θα γίνεται χαμός μεταξύ ΜακΜάστερ και Μπάνον στις ενημερώσεις….

  • Anti Bullying

    H Ρωσία είναι στριμωγμένη πάρα πολύ. Έχει την Πετρούπολη στα 160 χλμ από το ΝΑΤΟ και την Μόσχα στα 400χλμ (Αθήνα-Θεσ/νικη είναι παραπάνω) από σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Σε ανοιχτή πεδιάδα χωρίς εμπόδια, αναιρώνοντας έτσι δυνητικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της απόστασης και της λογιστικής υποστήριξης που είχαν οι ιστορικοί εχθροί που απείλησαν την Ρωσία και δη τον οικονομικό κορμό της, την περιοχή της μοσχοβίας που είναι ακόμα πιο κοντά στην Ουκρανία.

    Δεν έχει νόημα να χτυπήσεις περαιτέρω το ‘πληγωμένο θηρίο’ γιατί στην τελική έχει πυρηνικά. Αυτό πήγε να γίνει στην Συρία αλλά η κυβέρνηση Ομπάμα συνήλθε και μαζεύτηκε ειδικά όταν είδε την μεγάλη άμεση εμπλοκή της Ρωσίας.

    Ο Τραμπ έφερε λοιπόν μια νέα ομάδα σκέψης και ανθρώπων από την ‘αγορά’ που δεν έχουν την ιδεοληψία των μεγαλωμένων επί ψυχρού πολέμου καριεριστών στρατιωτικών και πολιτικών που βλέπουν την Ρωσία εμμονικά ως τον απόλυτο εχθρό. Αντιθέτως βάζει λογική και λέει να εστιάσουμε πλέον στην Κίνα.

    Η τρομοκρατία, απλά τρομοκρατεί, δεν απειλεί πραγματικά ούτες τις ΗΠΑ ούτε κανέναν. Μπορεί να μας κάνει να φοβόμαστε σαν πολίτες αλλά οικονομικά και γεωπολιτικά δεν αλλάζει και πολλά πράγματα αν σκάσουν 2-3 βόμβες και σκοτωθούν και μερικοί. Ότι έκανε η Γαλλία μετά τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις (πρακτικά τίποτα) θα κάνει και ο Τραμπ, απεμπλέκωντας την χώρα του σε συνέχεια και των προηγούμενων πολιτικών από πολυέξοδες εκστρατείες και πηγαίνωντας ένα βήμα παραπάνω αναζητώντας οικονομικότερες λύσεις μέσω συμμαχιών και συνεργαζόμενος με την Ρωσία, και δικαίως για να μπορέσει να εστιάσει στην Κίνα.

    Στο βάθος των γεωπολιτικών φόβων των ΗΠΑ κρύβεται μία συμμαχία Ρωσίας-Κίνας. Με το να επιτεθείς και στις δύο ταυτόχρονα θα τις φέρει σε μια κατάσταση που θα αναγκαστούν να συμμαχήσουν απέναντι στην κοινή απειλή παρά τις πολλές ομολογουμένως διαφορές τους. Άρα θα πρέπει να κατευνάσεις την στριμωγμένη Ρωσία για να μπορέσεις να γίνεις πιο επιθετικός με την Κίνα.

    Εμένα μου φαίνονται εξαιρετικά λογικές οι προσαρμογές στην πραγματικότητα που φέρνει η κυβέρνηση Τραμπ και απορώ με τους παραλογισμούς και τις εμμονές προηγούμενων κυβερνήσεων ξεκινώντας από το τέλος του ψυχρού πολέμου που είδαμε κάτι απίθανες και άκυρες εμπλοκές των ΗΠΑ σε τριτεύοντα θέματα στα Βαλκάνια και αλλού.

    • Cynaegeirus

      Καλημέρα – να προσθέσω κάποια σχόλια

      1. Οι αμερικάνοι θα μεταφέρουν άρματα μάχης στην βόρια πολωνία. «US to deploy 1000 troops to Orzysz, Poland about 137 kilometers (85 miles) from Kaliningrad, Russia in late March»
      2. η ρωσία αυτή τη στιγμή έχει μικρότερο ΑΕΠ απο την ιταλία
      3. καλή η στροφή προς κίνα – ειδικά αν συνεχίσουν την κατάληψη των νήσων των 2 ζωνών στα επόμενα χρόνια, ΑΛΛΑ η ρωσία συνεχίζει να φέρεται ψυχροπολεμικά.
      4. η γαλλία πολεμά ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ στην αφρική – απλώς δεν είναι ευρέος γνωστό
      5. Συμμαχία κίνας και ρωσίας θα βλάψει την ρωσία μακροπρόθεσμα. η κίνα έχει 3 εδάφη να στείλει κόσμο: αν ρωσία, αφρική και αυστραλία. ήδη έχουν περάσει 30 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ κινέζοι εργάτες στην ανατολική σιβηρία ξεπερνώντας τους ντόπιους σε πληθυσμό
      6. Οι προηγούμενοι απλώς συνέχιζαν να εστιάζουν στην στρατηγική της μέσης γης και τον αποκλεισμό της ρωσίας απο θερμά νερά. είναι δύσκολο να αλλάξεις λογική σε άτομα 50+ ετών όταν έχουν περάσει όλη τους τη ζωή βλέποντας την ρωσία ως μπαμπούλα.
      7. ελπίζω να πιέσουν την ΕΕ να αρχίσει να χαλάει λεφτά για όπλα. έχει καταντήσει αστείο σε μερικές χώρες που έχουν εθνοφυλακή πια και ΑΕΠ 4πλάσιο της ελλάδας.

      • ΛΑΙΛΑΨ

        Το #7 είναι δεν είναι απλώς σοβαρό, αποτελεί ένα από τους καθοριστικότερους παράγοντες του «οικονομικού θαύματος» των μεγάλων ηττημένων του ΒΠΠ.

        • Cynaegeirus

          μέχρι το 1991 χαλούσαν πολλά χρήματα. απο το 1991-2014 που ξύπνησε η ρωσία με την εισβολή στην κριμαία μόνο η γαλλία και το ΗΒ διατήρησαν ένα 50% των προψυχροπολεμικών δυνάμεων τους και όχι σε όλα τα υλικά. φυσικά επαγγελματοποίησαν τους άντρες τους που είναι όπως έμαθαν οι εδώ εξυπνάκηδες πολύ πολύ ακριβό.

    • πανος

      Το μεγαλυτερο προβλημα δεν ειναι η Ρωσια,ουσιαστικα οπως δειχνει και το γραφημα η Ρωσια απο 145εκατομμυρια θα ειναι με το ζορι στα 100 το 2100
      http://image.guardian.co.uk/sys-files/Guardian/documents/2013/06/13/World_Populations_WEB.pdf
      Κοιταχτε Νιγηρια και αφρικανικες χωρες η ακομα και ινδια,πακισταν δηλαδη προς Ασια
      Η Ευρωπη προκειται να καταρρευσει πληρως απο το μεταναστευτικο βαρος και εμεις ασχολουμαστε με μια Ρωσια που ουσιαστικα το αεπ της ειναι μικροτερο οπως αναφερθηκε απο της ιταλιας(νομιζω 12 στον κοσμο)

  • Λάμπρος Ε. Π. – εις Η.Π.Α.

    Για ποιό «ελληνικό lobby» αναφέρεσθε; Πλήν του American Hellenic Institute (AHI) υπάρχουν άλλοι οργανισμοί στην Ουάσινγκτων οι οποίοι ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ κι ΕΧΟΥΝ βασικές γνώσεις θεμάτων εθνικής ασφάλειας Ελλάδας – Κύπρου (με την πιθανή εξαίρεση Κυπριακών οργανώσεων); Το ό,τι οι προύχοντες διαφόρων Ελληνο-Αμερικανικών συλλόγων κι οργανώσεων θα «στηθούν» στον Λευκό Οίκο για τις τυπικές φωτογραφίες στην επέτειο της 25ης Μαρτίου δεν αποτελεί lobbying. Όπως έχω αναφέρει στην παρούσα ιστοσελίδα και αλλού, δραστηριότητες lobbying εντός των Η.Π.Α. μόνιμα κι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ εκτελεί η Τουρκία η οποία ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τις Αμερικανικές εταιρείες προμήθειας αμυντικού υλικού να διενεργούν lobbying για το συμφέρον της (χωριστά από την ενοικίαση επαγγελματιών lobbyists κι επαγγελματικών εταιρειών lobbying). Πράγμα το οποίον ΚΑΜΜΙΑ Ελληνική κυβέρνηση ποτέ δεν προθυμοποιήθηκε να το κάνει. Μήπως χρειάζεται να γίνει και μία σύγκριση με το τι χρηματικά ποσά από την Τουρκική κυβ. χρηματοδοτούνται έδρες ερευνών σε διάφορα ερευνητικά ιδρύματα (think tanks) και ακαδημαϊκές έδρες σε πανεπιστήμια («Turkic and Altaic Studies»); Εν ολίγοις, με χοροεσπερίδες και δραστηριότητες του τύπου «ώπα και μουσάκα» δεν γίνεται «lobbying στο Αμέρικα».

    • ΛΑΙΛΑΨ

      Υπέθεσα ότι τα ερωτηματικά που έβαλα εντός παρενθέσεως καθώς και τα κιτς που ανέφερα μετά υποδήλωναν τον ειρωνικό μου τόνο. Συμφωνώ μαζί σας αγαπητέ.

  • Οδυσσέας

    Παραίτηση στελέχους της CIA, που εξηγεί γιατί δε μπορεί να υπηρετήσει υπό τον Trump
    https://www.washingtonpost.com/opinions/i-didnt-think-id-ever-leave-the-cia-but-because-of-trump-i-quit/2017/02/20/fd7aac3e-f456-11e6-b9c9-e83fce42fb61_story.html?utm_term=.8ea7661fb91d&wpisrc=nl_most-draw10&wpmm=1