Κυπριακό: Περί «τελευταίας ευκαιρίας»

29
Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Ban Ki-moon με τον κατοχικό ηγέτη Mustafa Akinci και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη στο Mont Pelerin της Ελβετίας, στις 7 Νοεμβρίου 2016.

Ο Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης και ο τουρκοκύπριος ηγέτης Μ. Ακιντζί συμφώνησαν προχθές το βράδυ, σε δείπνο που τους παρέθεσε ο σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Έιντε, να ξαναρχίσουν τις συνομιλίες με στόχο την κορύφωσή τους στις 9, 10 και 11 Ιανουαρίου 2017 στη Γενεύη και τη σύγκληση πολυμερούς διάσκεψης με τη συμμετοχή και των εγγυητριών δυνάμεων για τις 12 Ιανουαρίου. Σε σχετικές δηλώσεις του μάλιστα ο Μ. Ακιντζί έθεσε ως στόχο τη διενέργεια δημοψηφίσματος ως τα μέσα του 2017.

Από την εξέλιξη αυτή προκύπτει ότι η εικόνα «ναυαγίου» στο Κυπριακό που μεταδόθηκε στις 22 Νοεμβρίου μετά τη διακοπή των διαπραγματεύσεων στο Mont Pèlerin ήταν πρόωρη – όπως και οι προσπάθειες επίρριψης ευθυνών. Είναι σαφές ότι οι δυνάμεις που έχουν μπει σε κίνηση με στόχο την επίτευξη μιας λύσης (ή «λύσης») του Κυπριακού είναι ισχυρότατες και δεν αποθαρρύνονται από τις αρνητικές ενδείξεις από τουρκικής πλευράς. Αυτό ισχύει πρωτίστως για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, που δέχθηκε ήδη τη διεξαγωγή πολυμερούς διάσκεψης, παρά την έλλειψη συμφωνίας στο εδαφικό – και έχοντας αναγάγει την επιστροφή της Μόρφου, από ελληνοκυπριακό διαπραγματευτικό «κεκτημένο» (βάσει του Σχεδίου Ανάν) σε ζητούμενο. Το οποίο η τουρκική πλευρά θα μπορούσε να «δώσει» σε επόμενη φάση, κερδίζοντας ανέξοδα τις εντυπώσεις.

Τα δεδομένα της τρέχουσας διαπραγμάτευσης έχουν παρουσιαστεί αναλυτικά από καιρό (βλ. «Quo Vadis Κύπρος») και δεν είναι θετικά. Φαίνεται ότι δεν ικανοποιείται καν η στοιχειώδης προϋπόθεση της άρσης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων. Και γενικά στις διαπραγματεύσεις φαίνεται να αγνοείται μια βασική παράμετρος: στα δημοψηφίσματα του 2004 οι Τουρκοκύπριοι αποδέχθηκαν το Σχέδιο Ανάν, ενώ οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν. Αυτό και μόνο το γεγονός συνεπάγεται λογικά (και ασχέτως ηθικών αξιολογήσεων), ότι το σχέδιο λύσης πρέπει να «διορθωθεί» υπέρ της πλευράς, που την προηγούμενη φορά το απέρριψε. Όμως από τα επιμέρους σημεία των διαπραγματεύσεων δεν προκύπτει κάτι τέτοιο – αντιθέτως προκύπτει διολίσθηση προς τις τουρκικές θέσεις. Και  είναι να απορεί κανείς, με ποιο επιχείρημα, ποιο ηθικό έρεισμα και ποιες πιθανότητες επιτυχίας θα ζητήσει οποιοσδήποτε από τους Ελληνοκυπρίους να εγκρίνουν ένα σχέδιο λύσης χειρότερο από αυτό που απέρριψαν το 2004…

Το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί (και προβάλλεται ήδη), είναι ότι η λύση του Κυπριακού πρέπει να επιδιωχθεί πάση θυσία, γιατί η παρούσα συγκυρία είναι «η τελευταία ευκαιρία». Είναι όντως; Αξίζει να εμβαθύνουμε λίγο στο ερώτημα αυτό.

Τα περί «τελευταίας ευκαιρίας» στο Κυπριακό έχουν ακουστεί πολλές φορές, συνήθως με σκοπό να εκβιαστεί η ελληνική πλευρά. Ιδίως το σχέδιο Ανάν του 2004 είχε παρουσιαστεί εμφατικά, με μια χρυσοπληρωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία, ως «τελευταία ευκαιρία» – και αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν ήταν. Αντιθέτως, ήταν μια απόπειρα να ακυρωθεί εν τη γενέσει της η σημαντικότερη αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 1974: η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χάρη στη σθεναρή στάση του Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, αυτός ο σχεδιασμός ακυρώθηκε και η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενισχύοντας σημαντικά τη διεθνή της θέση και την πολιτική της ισχύ.

Όμως το γεγονός ότι τις προηγούμενες φορές οι ισχυρισμοί περί «τελευταίας ευκαιρίας» στο Κυπριακό ήταν ψευδείς και προπαγανδιστικοί, δεν σημαίνει ότι είναι και σήμερα. Αυτή τη φορά υπάρχουν ορισμένα νέα δεδομένα που πρέπει να ληφθούν υπόψη:

Το πρώτο (και κρισιμότερο) νέο δεδομένο είναι η σταδιακή απομάκρυνση της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το «ξεθώριασμα» της ενταξιακής προοπτικής της. Το 2004 το ευρωπαϊκό δέλεαρ ήταν ακόμα ισχυρό για την Τουρκία και o Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήταν ένας νέος πρωθυπουργός, που χρησιμοποιούσε την ευρωπαϊκή προοπτική ως εργαλείο στην αντιπαλότητά του με το κυρίαρχο κεμαλικό κατεστημένο. Αντιθέτως σήμερα ο Ερντογάν έχει εδραιώσει τη θέση του σε βαθμό απόλυτης ηγεμονίας, έχει επιβάλει μια στροφή προς τον ισλαμισμό που βρίσκει απήχηση στις λαϊκές μάζες και έχει απομονώσει τις παλιές δυτικόστροφες ελίτ. Αυτές οι πολιτικές εξελίξεις, όπως και οι νεοοθωμανικές ψευδαισθήσεις μεγαλείου που τρέφει ο Τούρκος ηγέτης, καθιστούν το ευρωπαϊκό «καρότο» λιγότερο ελκυστικό για τον ίδιο και την Τουρκία.

Άλλωστε και από ευρωπαϊκής πλευράς τα αισθήματα είναι ανάλογα: σε πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε την αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, λόγω των μέτρων καταστολής των δημοκρατικών ελευθεριών που έχει λάβει το καθεστώς Ερντογάν. Μάλιστα εκτός των παραδοσιακών επιφυλάξεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, κατά της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας τάχθηκε και η Ομάδα Σοσιαλιστών και Δημοκρατών δια στόματος Τζιάνι Πιτέλα. Επιπλέον,η επικείμενη (;) αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ εξαφανίζει έναν από τους βασικούς υποστηρικτές της ενταξιακής προοπτικής της Τουρκίας. Συνολικά, στην Ευρώπη οι υποστηρικτές της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας μειώνονται – και εδώ που τα λέμε, δεν ήταν ποτέ τους πολλοί…

Το δεύτερο νέο δεδομένο είναι η εκλογή του Ντ. Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, που ενδεχομένως προοιωνίζεται αλλαγές στην εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης. Το κατά πόσον αυτές οι αλλαγές θα φέρουν τις ΗΠΑ πιο κοντά στην Τουρκία, μένει να αποδειχθεί. Ενδείξεις όπως ο διορισμός του αντιστρατήγου ε.α. Michael Flynn (γνωστού για τους δεσμούς του με την Τουρκία) στη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας είναι ανησυχητικές, αλλά κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Το βέβαιο είναι ότι ο Ντ. Τραμπ, με βάση τις προεκλογικές τοποθετήσεις του, εντάσσεται στην παλιά παράδοση του αμερικανικού απομονωτισμού. Επομένως πιθανολογείται ότι η προεδρία του θα χαρακτηριστεί από μείωση της παρεμβατικότητας των ΗΠΑ σε διεθνή ζητήματα εκτός του άμεσου ενδιαφέροντός τους. Από αυτή την άποψη λοιπόν, οι προσδοκίες περί αποφασιστικής παρέμβασης των ΗΠΑ για την επίλυση του Κυπριακού, μειώνονται σοβαρά.

Το νέο περιβάλλον που δημιουργούν αυτά τα δύο δεδομένα οδηγεί στο ερώτημα: μήπως πράγματι έχουμε μπροστά μας την τελευταία ευκαιρία για την επίλυση του Κυπριακού;

Μια απάντηση θα ήταν ότι αυτή είναι πιθανότατα η τελευταία ευκαιρία για μια «επίλυση» του Κυπριακού όπως τη δέχεται η Τουρκία. Δηλαδή μια διευθέτηση μέσω της οποίας θα διατηρεί δικαίωμα (δια των εγγυήσεων) και δυνατότητα (δια των στρατευμάτων) επέμβασης στο νησί. Και επιπλέον μια διευθέτηση, στην οποία θα ανταλλάξει κάποια εδάφη με τη δυνατότητα αποφασιστικού λόγου στα εσωτερικά του νέου κράτους που θα προκύψει – μια δυνατότητα που θα της δίνει εμμέσως και λόγο στα όργανα της ΕΕ, με δικαίωμα βέτο σε κάποιες περιπτώσεις. Εν ολίγοις, μια λύση που θα δίνει στην Τουρκία περισσότερα, από όσα κέρδισε στο πεδίο της μάχης το 1974.

Αν η προσπάθεια επίλυσης αποτύχει αυτή τη φορά, δεν αποκλείεται η προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία – η τουρκική ηγεσία έχει ήδη διατυπώσει σχετικές απειλές. Παραμένει συζητήσιμο κατά πόσον πρόκειται για μπλόφα ή αν οι απειλές θα πραγματοποιηθούν. Η Τουρκία έχει και άλλες επιλογές για να πιέσει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως π.χ. η δρομολόγηση μιας σειράς αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους από ισχυρές μουσουλμανικές χώρες. Είναι επίσης προφανές ότι η Τουρκία θα κάνει κάθε προσπάθεια για να ακυρώσει τα σχέδια της Κυπριακής Δημοκρατίας για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της, προκαλώντας σοβαρές αντιπαραθέσεις στο μέλλον.

Ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί ασπάζεται την τουρκική σημαία μετά την στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της παράνομης ανακήρυξης της λεγόμενης "Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου"
Ο κατοχικός ηγέτης Mustafa Akinci ασπάζεται την τουρκική σημαία μετά την στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της παράνομης ανακήρυξης της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου» στις 15 Νοεμβρίου 2016.

Αυτά είναι τα αντικειμενικά δεδομένα. Το ερώτημα για την ελληνική πλευρά (και ιδίως για την ελλαδική ηγεσία, καθώς ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μάλλον έχει προσχωρήσει στη λογική της λύσης πάση θυσία) είναι κατά βάθος αν η «τελευταία ευκαιρία» επίλυσης με τους όρους της Τουρκίας πρέπει να γίνει δεκτή, απλώς και μόνο επειδή είναι η τελευταία. Ή αν, αντιθέτως, είναι προτιμότερη η διαιώνιση της σημερινής κατάστασης – η οποία εμπεριέχει και το ενδεχόμενο διαφορετικής λύσης κάποτε, κόντρα στη θέληση της Τουρκίας.

Το 1998 ο Π. Κονδύλης έγραφε: «Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους η εθνική μας στρατηγική είναι σήμερα υποχρεωμένη να έχει προ οφθαλμών ένα ευρύτατο φάσμα πιθανών εξελίξεων, που αρχίζει από τον συμβιβασμό, έστω και με απώλειες, και τελειώνει στον πόλεμο. […] Η διαφορά του γεωπολιτικού δυναμικού ανάμεσα στις δύο χώρες αυξάνεται συνεχώς υπέρ της Τουρκίας, και σε 20-30 χρόνια θα είναι αβάσταχτη για την ελληνική πλευρά. Στην προοπτική αυτή μου φαίνεται προφανές ότι ένας συμβιβασμός θα αποτελούσε για την Ελλάδα το μικρότερο κακό, ακόμη και αν παραχωρούσε κάτι από ό,τι θεωρεί αυτή τη στιγμή κυριαρχικό της δικαίωμα. Ασφαλώς οι εθνικιστές θα αγανακτήσουν με μια τέτοια σκέψη, οφείλουν όμως να αναλογισθούν δύο πράγματα: ότι αργότερα η διαπραγματευτική θέση της χώρας θα είναι χειρότερη και ότι οι ολιγωρίες ή τα σφάλματα των τελευταίων δεκαετιών έχουν το πικρό τους τίμημα. Αυτά όμως διόλου δεν σημαίνουν ότι οι ειρηνιστές δικαιούνται να θριαμβολογούν εκ των προτέρων. Γιατί για να συναφθεί ένας τέτοιος συμβιβασμός απαιτείται η βεβαιότητα ότι αυτός θα είναι τελειωτικός, ότι δηλαδή η άλλη πλευρά δεν θα τον χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο νέων αξιώσεων, οπότε σε λίγα χρόνια ή λίγους μήνες θα επιδεινωνόταν η κατάσταση σε σχέση με πριν».

18 χρόνια αργότερα, η πρόβλεψη του Κονδύλη πλησιάζει να επαληθευθεί: η διαφορά γεωπολιτικού δυναμικού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας τείνει να  γίνει αβάσταχτη. Η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα με όλους τους δείκτες εθνικής ισχύος σε κάμψη, ενώ η Τουρκία ακτινοβολεί δυναμισμό. Το δημογραφικό, οικονομικό, τεχνολογικό και εξοπλιστικό χάσμα μεταξύ των δύο χωρών διευρύνεται. Και το σημαντικότερο είναι ότι ενώ η Τουρκία έχει όραμα και στόχους, η ελληνική κοινωνία που συρρίκνωσε επί δεκαετίες το όραμά της στο διορισμό και την πρόωρη σύνταξη, είναι σήμερα αποπροσανατολισμένη λόγω του τέλους της αφθονίας και αναζητά δημαγωγούς, αντί να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της κατάματα. Εάν αυτές οι τάσεις (ιδίως οι δημογραφικές και εξοπλιστικές) διατηρηθούν, η όποια αξιοπιστία της ελληνικής αποτροπής έναντι της Τουρκίας σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστεί και η φινλανδοποίηση θα είναι αναπόφευκτη.

Από αυτή την άποψη, μια «λύση» του Κυπριακού που θα αντανακλά τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων ίσως είναι πράγματι προτιμότερη από την κατάσταση που θα φέρει ο αυριανός, δυσμενέστερος συσχετισμός. Θα είναι προφανώς μια λύση που θα επικυρώνει τη γεωπολιτική οπισθοχώρηση του Ελληνισμού έναντι της Τουρκίας και την παραίτησή του από κάθε αυτόνομο στρατηγικό ρόλο στη ΝΑ Μεσόγειο. Θα είναι, αναμφίβολα, η λύση που αξίζει σε μια Ελλάδα που δεν τόλμησε να πολεμήσει για την Κύπρο, ως όφειλε, το 1974, το 1976 και το 1983. Θα είναι, εν τέλει, η ταιριαστή λύση για μια κοινωνία που εκλέγει αστράτευτους στα κρατικά αξιώματα, έχει ιδανικό την πρόωρη σύνταξη και θεωρεί τη στρατιωτική θητεία βάρος.

Εάν όμως η Ελλάδα κατάφερνε να βγει επιτέλους από την κατατονία της, να διεκδικήσει εκ νέου τη θέση της στον κόσμο ως ανταγωνιστική χώρα και να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντά της, θα μπορούσε να εξετάσει διαφορετικές δυνατότητες αντίδρασης στον τουρκικό δυναμισμό. Διότι η ιστορία ποτέ δεν τελειώνει, η Τουρκία έχει και αδυναμίες (με πλέον πρόσφατη την καταβαράθρωση του νομίσματος), και κυρίως διότι πάντοτε η ισχύς προκαλεί αντισυσπειρώσεις και η υπερεπέκταση ανοίγει τρωτά σημεία. Το ερώτημα είναι αν ο Ελληνισμός μπορεί να βρει εντός του τις δυνάμεις και το κίνητρο για να συνεχίσει την γεωπολιτική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Εάν υπάρχει η θέληση, υπάρχει και ο τρόπος («where there’s a will, there’s a way»). Όταν ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει θέσει τόσο ψηλά στην ατζέντα του την αντιπαράθεση με την ισλαμική τρομοκρατία, είναι άραγε ανέφικτο να καταγγελθεί η υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία στο ριζοσπαστικό Ισλάμ; Όταν τα νέα πολιτικά ρεύματα στην Ευρώπη απορρίπτουν τη μεταναστευτική εισροή από ισλαμικές χώρες, είναι άραγε ανέφικτο να προβάλει η Ελλάδα τον εαυτό της ως προκεχωρημένο ευρωπαϊκό φυλάκιο κατά του ισλαμισμού; Όταν η Τουρκία απομακρύνεται συνειδητά από τη Δύση, είναι άραγε ανέφικτο να προβληθεί η τουρκική παρουσία στην Κύπρο ως αντίθετη στα δυτικά στρατηγικά συμφέροντα;

Ανέφικτο δεν είναι – αλλά προϋποθέτει αντίληψη εθνικού συμφέροντος, αντί της εμμονής σε ιδεοληψίες. Π.χ. όποιος ως «αλληλέγγυος» παραιτείται του ελέγχου των συνόρων του, καταλήγει να εκλιπαρεί τον γείτονα να μη στείλει άλλους μετανάστες. Και όποιος απειλεί την Ευρώπη ότι θα τη γεμίσει με τζιχαντιστές, καταλήγει να αδυνατεί να εκμεταλλευτεί γεωπολιτικά τη θέση του ως «προκεχωρημένο φυλάκιο», την ώρα που στην Ευρώπη σαρώνουν οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές δυνάμεις.

Ακόμη και σήμερα, ακόμα και με τον τρέχοντα συσχετισμό ισχύος, ο Ελληνισμός είναι σε θέση να αντισταθεί στον τουρκικό επεκτατισμό – εάν υπάρξει σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας η στοιχειώδης αντίληψη εθνικού συμφέροντος, που σήμερα λείπει τραγικά. Είναι π.χ. αδιανόητο από το πρίσμα μιας αντίληψης εθνικού συμφέροντος, να προσέρχεται η ελληνική κυβέρνηση σε διαπραγμάτευση με την Τουρκία (για το Κυπριακό ή οποιοδήποτε άλλο θέμα), ενώ τελεί υπό τον τουρκικό εκβιασμό ότι θα αυξηθούν οι μεταναστευτικές ροές. Είναι θεμελιώδες σφάλμα να διαπραγματεύεται κανείς από θέση αδυναμίας, και πολύ περισσότερο από θέση εκβιαζόμενου προς εκβιαστή.

Μια ελληνική κυβέρνηση με στοιχειώδη αντίληψη εθνικού συμφέροντος θα φρόντιζε, πριν συζητήσει ο,τιδήποτε με την Τουρκία, να βγει από τη θέση του εκβιαζόμενου, στην οποία μπήκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την πολιτική της στο μεταναστευτικό από το Μάρτιο του 2015 – παίρνοντας τα αναγκαία μέτρα, ώστε να μπορεί να αποτρέψει τις μεταναστευτικές ροές χωρίς να χρειάζεται τουρκική συνεργασία. Μια κυβέρνηση με αντίληψη εθνικού συμφέροντος θα «έπαιζε καθυστέρηση» έναντι της Τουρκίας, όσο η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση αδυναμίας. Θα φρόντιζε να αποφύγει διαπραγματεύσεις στο διάστημα που η Ελλάδα εξαρτάται χρηματοδοτικά από τρίτες χώρες. Θα έκανε το παν για να ανακτήσει η χώρα την οικονομική της ανεξαρτησία, δηλαδή την πρόσβαση στις αγορές. Θα προσπαθούσε να απομονώσει την Τουρκία από τη Δύση, προβάλλοντας την ισλαμιστική και απολυταρχική πολιτική του Ερντογάν. Θα φρόντιζε για την ενίσχυση της εθνικής άμυνας με προτάσεις εφικτές εντός των ασφυκτικών οικονομικών πλαισίων – όπως π.χ. με την πρόταση της στράτευσης στα 18, που την «σκότωσε» εν τη γενέσει της η αντίδραση του «Εξαρχειώτη» κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Τζανακόπουλου. Και ακολούθως θα συνέχιζε την προσπάθεια στρατηγικής σύγκλισης με την Αίγυπτο και το Ισραήλ στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των κυπριακών υδρογονανθράκων – αποδεχόμενη τον κίνδυνο τουρκικής αντίδρασης, και προετοιμαζόμενη να την αντιμετωπίσει.

Αλλά βέβαια, τότε θα μιλούσαμε για άλλη κυβέρνηση και φυσικά για άλλη κοινωνία – γιατί κάθε κοινωνία έχει την κυβέρνηση που της αξίζει. Για την παρηκμασμένη κυβέρνηση μιας παρηκμασμένης κοινωνίας, μια «λύση» του Κυπριακού στα μέτρα της Τουρκίας ίσως φαντάζει πράγματι ως «τελευταία ευκαιρία», ειδικά αν αναλάβει την ευθύνη της η ελληνοκυπριακή ηγεσία. Ίσως, για να θυμηθούμε πάλι τον Π. Κονδύλη, «βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη». Το άμεσο μέλλον θα δείξει.

  • Snt.Domingo

    Πολύ καλό άρθρο. Ποιός το έχει γράψει?

  • Πάτε καλά;

    Το κείμενο είναι ολίγον τι απογοητευτικό, τουλάχιστον για μένα. Από τον τίτλο περίμενα να διαβάσω για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, στο που εστιάζονται οι διαπραγματεύσεις, στην πρωτοβοουλία Αναστασιάδη να αδειάσει την πάγια γραμμή προηγούμενων προέδρων της Κύπρου (και πάγια θέση της Ελλάδας) για τiς εγγυησεις, να δω να επισημαίνονται όλες οι πιθανές παγίδες για τον ελληνισμό από το επερχόμενο σχέδιο (πχ με την ανατροπή δημογραφικών δεδομένων), να δω κάποιον να λεει το αυτονοητο: Πως εδώ ο σουλτάνος αμφισβητεί τη Λωζάννη άρα ας φανταστούν οι κουμπάροι πόσο θα σεβαστεί τη συμφωνία στο Κυπριακό.

    Αντιθέτως όσο προχωράμε στο κείμενο, το θέμα μετακυλίεται από την τωρινή κατάσταση στο Κυπριακό και τις ευθύνες τόσο όσων εξέλεξαν τον Αναστασιάδη όσο και του μεγαλύτερου (με βάση τα μέλη) κόμματος της Κύπρου, του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα. Και όχι απλά στην ελληνική πολιτική των τελευταίων 30 και βάλε ετών αλλά ειδικά στην κυβέρνηση ΣΑΝΕΛ, το μεταναστευτικό, τον Εξαρχιώτη Τζανακόπουλο.

    Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω την λογική του κειμένου, πως για τις (στα όρια της προδοσίας) κινήσεις Αναστασιάδη φταίει έμμεσα (μέσω του…feeling που βγάζει η αδύναμη Ελλάδα) η παρούσα κυβέρνηση του ελλαδικού χώρου επειδή δεν…εμπόδισε τον Αναστασιάδη να πάει σε διαπραγματεύσεις (!!!). Λες και ο Αναστασιάδης δεν έχει στηριξει ολη του την πολιτική καρρέρα σε σχέδια τύπου Ανάν, φταίνε οι Σανελίστας που μοιάζουν αδύναμοι και δεν τους ακούει ο πρόεδρος του ανεξαρτητου κράτους της Κύπρου (και επίσης πρόεδρος του αδερφού κόμματος της ΝΔ, του ΔΗΣΥ). Αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά.

    Δεν μπορεί επειδή δεν μας αρέσει η παρούσα κυβέρνηση να φέρνουμε την καταστροφή και να μας πιάνουν τα υπαρξιακά μας(και μόνο τότε, πριν ήμασταν σε καλό δρόμο σαν το Πολλάκη που όσο είναι οι δικοί του στην εξουσία μας λέει πως περνάμε καλύτερα, μετά θα κάνει τον ανένδοτο αγώνα), σκεφτόμενοι αν θα σταματήσουμε τον πόλεμο αιώνων επειδή φαινόμαστε αδύναμοι. Αλίμονο αν αναρωτιόμαστε αν θα σταματήσουμε τον μαραθώνιο επειδή βγήκαν 2 έτη οι ΣΑΝΕΛ κυβέρνηση (και δεν προβλέπεται να κάνουν καν 3.5). Κατά τα άλλα γκρινιάζουμε
    για τη συνέχεια του ελλαδικού κράτους σε σύγκριση με άλλες πιο οργανωμένες κρατικές οντότητες όταν είμαστε
    οι πρώτοι που πυροβολούμε τον εκάστοτε πρωθυπουργό επειδή διαφωνούμε
    μαζί του ιδεολογικά. Και είμαστε οι πρώτοι που καλούμε σε βοήθεια τη Δύση (εδώ σημειώνω πως όταν ακούω τη λέξη Δύση που αγελοποιεί μαζικά δίχως λόγο τις διαφορετικές πολιτικές συνιστώσες νιώθω τις ίδιες εξάρσεις οργής που ένιωθε ο Βίσμαρκ όταν άκουγε τον όρο Χριστιανικές δυνάμεις), γιατί αυτό κάνουμε εμμέσως λέγοντας πως η πολιτική του σουλτάνου είναι αντίθετη (;) στα συμφέροντα τους (;;). Δηλαδή το ζήτημα δεν είναι πως να αναδιοργανωθούμε εμείς, το ζήτημα ειναι να καταλάβει η Δύση πως πρέπει να μας στηρίξει. Να έρθουν επιτέλους οι Παπικές δυνάμεις που δεν ήρθαν ποτέ το 1453- ασχέτως αν το 1396 ούτε αυτές στάθηκαν αποτελεσματικές ή αν το 1095 που ήρθαν οι Σταυροφόροι φέρανε περισσότερα δεινά. Ο Μεσσίας πάντα έρχεται αλλά ποτέ δε φτάνει και καλό θα είναι να δούμε μόνοι μας τι μπορούμε να κάνουμε αντί να περιμένουμε να ακουστεί the horn of King Helm γιατι εχει συμφερον η Rohan να μην πεσει η Minas Tirinth.

    Σήμερα 3.12.2016 η τουρκική λίρα έχει χτυπήσει χαμηλό δεκαετίας σε σχέση με το
    δολλάριο κάνοντας ολόκληρη την τουρκική οικονομία να τρέμει,
    εξανεμίζοντας τα αποθεματικά της χώρας σε ξένο νόμισμα και προκαλώντας περαιτέρω
    κλυδωνισμούς καθότι ο σουλτάνος είπε πως θέλει και άλλα μικρότερα
    επιτόκια (=how do you do, Mr Inflation-out-of-Limits, nice to have you
    back). Η κατάσταση θα συνεχίστεί από την άνοδο του δολλαρίου (την είχα
    προβλέψει εδώ μέσα, κοιτάτε τις αναρτήσεις μετά το πραξικοπήμα) δονώντας
    ολόκληρη το… τουρκικό θαύμα σε πήλινα πόδια.Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι διχασμένες, δίχως ανώτατους αξιωματικούς και πιλότους. Το F35, το αεροσκάφος που θα έδινε ανατροπή δυνάμεων ακόμα το περιμένουμε σαν το δράκο του παραμυθιού. Παράλληλα, η Τουρκία
    ξανάρχισε τις αψιμαχίες στην εξωτερική πολιτική αφού η λυκοφιλία με τη Ρωσία προσκρούει στα
    διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα στη Συρία, προσέβαλε για ν-οστή φορά το
    Ισραήλ σε ζωντανή μετάδοση, είναι ήδη σε μισό πόλεμο με το ανεξάρτητο Κουρδιστάν ante portas
    ενώ βρίσκεται και έχει κατορθώσει να καταστρέψει και τις (παραδοσιακά
    εξαιρετικές) γερμανοτουρκικές σχέσεις (σε αντίθεση με τις παραδοσιακά κακές ελληνογερμανικές).

    Αντιθέτως εμείς βλέπουμε
    καταστροφή του Ελληνισμού επειδή βγήκε ένα τσίρκο για κυβέρνηση με ιδέες
    αντίθετες από τις δικές μας (λες και ο Ελληνισμός καταστρέφεται τόσο εύκολα από μια κυβέρνηση και μόνο, δεν υπάρχουν αντιστάσεις) και φιλανδοποίηση της χώρας επειδή δεν πάμε στο μέτρο 18+18. Φυσικά η κακόμοιρη η αναδιοργάνωση δυνάμεων ακόμα περιμένει 3 κυβερνήσεις μετά να υλοποιηθεί (και θα περιμένει και στην 4η λογικά) αλλά δεν πειράζει- αν γεμίσουμε το ΓΕΕΘΑ και τα στρατόπαιδα σε κάθε κατσικοχώρι με 18χρονα για 2 έτη δίχως τη θέληση τους για να κάνουν σκοπιές (γιατί για εξορθολογισμό της εκπαίδευσης κληρωτών ούτε λόγος ειδικά τώρα που θα υπάρχουν σκοπανθρωποι), θα λυθεί το πρόβλημα, θα έχουμε κόσμο για σφάξιμο σε περίπτωση που μας την πέσουν τα μεμέτια.

    ΥΓ. Πόλεμος το 1983; Επειδή η Τουρκία αναγνώρισε τα κατεχόμενα, δίχως αεροπορική υπεροχή και τα με τον περσοιρακινό πόλεμο σε πλήρη διένεξη (με ό,τι συνεπαγόταν αυτό για την τιμή του πετρελαίου και την επέμβαση τρίτων); Αυτά δεν είναι καν ρεαλιστικά σενάρια, γράφονται για εντυπωσιασμό.
    ΥΓ2. Ο Κονδύλης είναι καλός αλλά δεν είναι αλάνθαστος και πλέον υπερεκτιμάται: Δεν κατόρθωσε να προβλέψει την άνοδο του οθωμανικού ιμπεριαλισμού και πως αυτός κλυδωνίζει ολόκληρη τη γειτόνισσα. Οι προβλέψεις του που μιλάγανε για συμμαχία ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ απέναντι στην Ελλάδα πέσανε έξω και δεν μπορούμε να τις έχουμε για οδηγό στα αχαρτογράφητα νερά που βρισκόμαστε πλέον. Ζούμε σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, έχουμε περάσει τη γραμμή που ο Κονδύλης έβαλε ως ορόσημο (πολιτικο πισωγύρισμα των φιλελεύθερων δυνάμεων) και πλέον είμαστε σε εναν νεο κοσμο.

  • Batflek

    ενω το αρθρο τα πηγαινε πολυ καλα, προς το τελος αρχισε τις αντιπολιτευτικές ανοησιες… περι προβλήματος που εξεθρεψαν οι ΑΝΕΛ ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, αμα ηταν ο Κουλης κυβέρνηση θα τους επνιγε και θα τους πυροβολούσε στην θάλασσα? Αληθεια? Αυτός μας λένε? Η θα ειχε μαμησει τους Τουρκους στην χαρτουρα απο τα πολλά διαβήματα?
    Επίσης σχετικά με τις διαπραγματευσεις μπλα μπλα μπλα… ΜΑ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ? Η Κύπρος μπηκε σε διαπραγματεύσεις, την κύπρο αφορα το πρόβλημα… εμεις πως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε διαπραγματευσεις? Δικη μας υπόθεση ηταν? Μας επεφτε λόγος? Ο Αναστασιάδης έτσι εκρινε και έτσι επραξε. Σωστότατο πως δεν μπαίνεις σε φασαρίες αμα δεν είσαι σε θέση ισχύος, αλλα δεν ηταν δική μας απόφαση.
    Σχετικα με την στράτευση στα 18… για τον ιδιο λόγο που δεν το εκαναν οι προηγουμενοι τοσες δεκαετιες, για τον ιδιο λογο δεν το κάνουν οι τωρινοι, για τον ιδιο λόγο δεν θα το κανουν και οι αυριανοι. ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ.

    Κατα τα λοιπά συμφωνούμε. Για την ακρίβεια οποιαδήποτε συμφωνία γύρω απο το Κυπριακό στα δικά μου μάτια ειναι απλά άκυρη. Δεν κάνεις συμφωνίες με τον εισβολέα.

    • Spock

      Και μόνο που αποκαλείς τη μία πλευρά ΑΝΕΛ – ΣΥΡΙΖΑ και την άλλη ο Κούλης καταλαβαίνεις.

  • Απλό, περιεκτικό και ρεαλιστικό άρθρο.
    Πικρή η αλήθεια και η πραγματικότητα.

  • cretanmacedonian

    Συμφωνώ απολύτως με το άρθρο θα ήθελα επίσης να προσθέσω τα εξής:
    Η χούντα των συνταγματαρχών με το που κατέλαβε την εξουσία η πρώτη «δουλειά» που έκανε ήταν να αποσύρει την ελληνική μεραρχία απο την Κύπρο ( αυτό δείχνει και την αιτία του πραξικοπήματος στην Ελλάδα κάτι το οποίο φαίνεται και απο την τραγική κατάληξη το 1974) με την αιτιολόγηση ότι αν δεν γινόταν κάτι τέτοιο η Τουρκία θα εισέβαλε όπως είχε απειλήσει το 1964 .Η κατάληξη γνωστή , η Τουρκία εισέβαλε τελικά σε μια Κύπρο απογυμνωμένη αμυντικά.Η πετυχημένη συνταγή συνεχίζεται , η θα αποδεχτούμε την όποια λύση ή θα μπούμε σε περιπέτειες .Ο σκοπός ο ίδιος , να καταλάβουν πλέον όλο το νησί χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση.
    Το κατα πόσον είναι εφικτό για την Τουρκία να καταλάβει με τα σημερινά δεδομένα το νησί έχει αναλυθεί διεξοδικά και νομίζω ότι κάτι τετοιο δεν είναι εφικτο χωρίς να καταβάλει βαρύ τίμημα σε απώλειες και χωρίς να κινδυνεύσει σε Αιγαίο και Θράκη.
    Συμφωνώ ότι αν δεν γίνει αποδεκτό ένα σχέδιο έκτρωμα που να διατηρεί κατοχικό στρατό στην Κύπρο ο ελληνισμός θα έχει περιπέτειες σε όλο το μήκος των ελληνοτουρκικών συνόρων και πιθανότατα θα δούμε και διάφορα «περίεργα » γεγονότα σε Ελλάδα και Κύπρο καθώς η βούληση για μια λύση απο τους γνωστούς παράγοντες είναι πολύ ισχυρή.Ομως πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο , ίσως μάλιστα να αποτελέσει και την σπίθα που θα μας κάνει ξανά υπερήφανους μετά τα αλλεπάλληλα χαστούκια τα τελευταία χρόνια.
    Κλείνοντας για να μην περιοριζόμαστε μόνο σε λόγια αλλά και σε έργα θα πρότεινα να οργανωθούν συλλαλητήρια-συγκεντρώσεις ενάντια στο σχέδιο(αν είναι αυτό όπως περιγράφεται) σε όλη την χώρα .
    Το μήνυμα θα είναι διπλό τόσο σε όσους απεργάζονται σχέδια ενάντια στον Ελληνισμό όσο και πρός τους αδερφούς μας Κυπρίους που θα πρέπει να ψηφίσουν ενα μεγαλοπρεπέστατο ΟΧΙ με μεγαλύτερα ποσοστά απο αυτα του 2004.

  • notis kas

    Τα θερμά μου συγχαρητήρια στο συντάκτη, εξαιρετικά αναλυτικό και καλογραμμένο άρθρο.

    Δεν νομίζω να έχω διαβάσει άλλο άρθρο που να ταυτίζεται τόσο πολύ με το πως αντιλαμβάνομαι ότι είναι τα πράγματα από τα ψήγματα ενημέρωσης που έχω επί αυτών. Αν και τα συγχαρητήρια δεν είναι επειδή το άρθρο είναι τόσο κοντά στις απόψεις μου, αλλά για το ότι είναι τόσο αναλυτικό και καλογραμμένο. Και πάλι μπράβο!

  • Γεράκι

    Δεδομένων των συνθηκών η μη λύση είναι προτιμότερη από την κακή λύση ή το αντίστροφο στην τελική; Πολύ φοβάμαι πως η κάθε νέα λύση θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη.

    Έχω δε την αίσθηση πως η πίεση επίτευξης μιας λύσης, πέραν των υπολοίπων, έχει άμεση σχέση με την πρόοδο στην εκμετάλλευση των Υ/Α. Διακυβεύονται πολλά οικονομικά συμφέροντα τρίτων τα οποία μπλοκάρει η μη λύση λόγω του τουρκικού τραμπουκισμού. Λίγο τους νοιάζει για το τι είδους λύση θα επιτευχθεί, το θέμα είναι για αυτούς να προχωρήσουν απρόσκοπτα και με τη σχετική ασφάλεια οι μπίζνες δίχως κοστοβόρες καθυστερήσεις και τα συναφή ευτράπελα. Το ζήτημα αυτό μου φαίνεται πως η κυπριακή πλευρά δεν το έλαβε σοβαρά υπόψη θεωρώντας πως μπορεί να το ξεπεράσει υποσχόμενη το πολύ-πολύ ένα κάποιο μερίδιο κι ότι η δυναμική του οικονομικού παράγοντα ήταν αρκετή για να το ξεπεράσει. Αντί αυτού τελικά αύξησε την πίεση εξεύρεσης λύσης προς την ελληνική πλευρά.

    Το προτιμότερο θα ήταν η λύση να αναζητηθεί τότε που οι τ/κ θα εξυπηρετούν το δικό τους κι όχι το τουρκικό συμφέρον ακόμα και εις βάρους τους. Εφόσον όμως μιλάμε για εξαρτήσεις από τη μια και από την άλλη πλευρά τότε οι κακές θα διαδέχονται από χειρότερες λύσεις.

  • SPY_GR

    Εύστοχη ανάλυση!
    Εδώ που φτάσαμε Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι δύο ουσιαστικά είναι οι επιλογές: απελευθέρωση ή προσπάθεια απελευθέρωσης των κατεχομένων εδαφών με στρατιωτικά μέσα (όπως κυνικά αλλά σωστά είχε δηλώσει παλαιότερα ο Ντεμιρέλ ο τουρκικός στρατός δεν θα φύγει απο τα εδάφη που κατέλαβε με την διπλωματία), εδώ χωράει μεγάλη συζήτηση για το άν μπορούμε και κυρίως για το άν είμαστε διατεθειμένοι να επωμιστούμε το όποιο κόστος σε όλα τα επίπεδα…

    Η άλλη επιλογή έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα (και με την προυπόθεση ότι δεν θα μεσολαβήσει κάποιο γεγονός που θα αλλάξει καταλυτικά τα δεδομένα υπέρ μας), είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την διακοπή των συνομιλιών ή «συνομιλιών» για την επίλυση του Κυπριακού – πού 40 και πλέον χρόνια δεν οδήγησαν πουθενά και αμφιβάλλω άν θα οδηγήσουν ποτέ – και τον πλήρη διαχωρισμό του κατεχόμενου Βορρά. Δυστυχώς με αυτήν την επιλογή παραχωρούμε και επισήμως πλέον πολύτιμο έδαφος στον αντίπαλο αποδεχόμενοι την αδυναμία μας για καλύτερη διευθέτηση νομιμοποιώντας τα τετελεσμένα…

    Βέβαια η επικρατούσα εναλλακτική είναι να αφήσουμε το πρόβλημα να σέρνεται με την ελπίδα ότι θα γίνει κάτι (;) και σε 10, 20, 30 χρόνια, ίσως, πιθανόν ή μάλλον θα δημιουργηθούν ευνοικότερες προυποθέσεις για την πλευρά μας. Βολικό αυτό γιατί μας βγάζει – έστω προσωρινά – απο τις ευθύνες, τα προβλήματα και τις ενέργειες που πρέπει να αναλάβουμε…

    Υ.Γ.: Οσον αφορά τον Π.Κονδύλη τα έργα του δεν αποτελούν το απόσταγμα της σοφίας και του αλάθητου εκτός ίσως αν είχε θητεύσει και…Πάπας!!!

  • Spock

    Είναι η «τελευταία ευκαιρία» για τους πολιτικούς της γενιάς Αναστασιάδη μάλλον.

    Προβλέπω αυτή τη φορά ότι το 76% που απέρριψε το σχέδιο ΑΝΑΝ θα γίνει 80% και τότε ίσως καταλάβουν τι ακριβώς ζητάμε στην Κύπρο.

  • Πάτε καλά;

    Δεν εισαι Κυπραιος, για αυτο. Ρωτα και όσους έχουμε οικογένεια εκεί-ατάκες τύπου «καλυτερα χωριστα και αγαπημενοι» θα οδηγησουν σε λιντσαρισμα οσων πολιτικων το λένε.

    • Ματθαίος

      Εγώ φίλε «πάτε καλά» κύπριος δεν είμαι αλλά έχω στενότατους δεσμούς με το νησί. Κανείς εκτός από τους οπαδούς του ΑΚΕΛ και τους περί τον Αναστασιάδη δεν θέλει λύση τύπου ΔΔΟ. Απελευθέρωση θέλει μόνον. Το καταλαβαίνετε;

      • Πάτε καλά;

        Ας αρχίσουμε από την παραδοχή σου: Οι οπαδοί του ΑΚΕΛ και οι περι τον Αναστασιάδη ξέρεις τι ποσοστό πιάνουν; Διόλου ευκαταφρόνητο, μη σου πω ειναι 1 στους 2 (το 40% σιγουράκι). Στο τελευταίο όμως δημοψήφισμα οι οπαδοί του ΑΚΕΛ πήγαν με το ΟΧΙ και επίσης το ΝΑΙ πήρε ένα βαρβάτο 25% χοντρικά. Βάλε και το 20% του ΑΚΕΛ (το λιγότερο, 30% παίρνει συνήθως) και οι υπολογισμοί με βάση τις παραδοχές σου βγάζουν το κοινό του ΝΑΙ ίσως είναι μεγαλύτερο από το κοινό του ΟΧΙ όπως τα βγάζεις κάτω (πάντα οι δικές σου παραδοχές είναι αυτές).

        Δεδομένων των παραπάνω, φαίνεται πως εν κατέχεις υπόθεση για το τι γινεται τζαμέ παρά τους »στενότατους δεσμούς» :). Tο ζήτημα αγαπητέ είναι να μιλήσεις με κόσμο που δε συμφωνεί μαζί σου όχι με ομοιδεάτες και φίλους. Αν πας και πεις σε πρόσφυγες πως καλύτερα χωριστά κι αγαπημένοι, στην καλύτερη θα σε πουν προδότη που θες να πάρουν αξία τα κτήματα σου (αν δεν είσαι από τα κατεχόμενα), στη χειρότερη θα σε δείρουν. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, βρήκαμε 5-6 άτομα που έχουν τις ίδιες απόψεις με μας και νομίζουμε πως το νησί θα κάνει αντίσταση. Προς το παρόν η πλειοψηφία είναι με το ΟΧΙ αλλά έχουν πέσει πάρα πολλά χρήματα για το ΝΑΙ σε όλες τις παρατάξεις, τα οποία δυστυχώς φαίνεται έχουν αποτέλεσμα.

        ΥΓ. Το β πληθυντικό στην ερώτηση δεν το αντιλαμβάνομαι. Εγώ είμαι υπέρ του σχεδίου Αναν και των παραγώγων του; Εγώ είμαι υπερ της οριστικής διχοτόμησης μέχρι την απελευθέρωση αλλά είπαμε, εγώ κοιτάω τα αμπέλια μου δαμέ που εν να πάρουν αξία.

        • Ματθαίος

          Γιά νά βάλουμε τά πράγματα στή θέση τους φίλε «κάτσε καλά». Τα 2/3 τού ΔΗΣΥ αποκλείεται νά ψηφίσουν ΝΑΙ, απλά γιά νά γυρίσουν στό αμπελάκι τους. Τό ίδιο συμβαίνει και μέ το ΑΚΕΛ παρά τήν κομματική τύφλωση που τίς πλείστες φορές επιδεικνύουν (άλλωστε άπαντες οι κομματικοί οπαδοί στό νησί πάσχουν από τέτοιου είδους τύφλωση).
          Καί στό σχέδιο ΑΝΑΝ είχαν πέσει τρελλά λεφτά γιά τήν λύση (θυμήσου συλλόγους προστασίας όνων καί άλλα τέτοια συναφή) αλλά το 76% έδειξε ότι ο λαός έχει ένστικτο.
          Θεωρώ απάτη γιά νά μήν πώ άλλη βαρύτερη κουβέντα νά επαναφέρεις πρός ψήφιση παρόμοιο αν μή χειρότερο σχέδιο από το ήδη απορριφθέν.
          Όσον αφορά τήν διχοτόμηση εγώ είμαι κατά σέ κάθε περίπτωση. Εάν εννοούσες πώς στήν παρούσα περίοδο η μή λύση είναι η καλλίτερη λύση μέχρι οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί νά αλλάξουν, τότε συμφωνούμε απόλυτα.
          Όσο γιά τους στενότατους δεσμούς τους οποίους έβαλες σε εισαγωγικά, προφανώς μέ ειρωνική διάθεση, δέν χρειάζεται νά στούς αποδείξω. Μπορώ όμως νά σέ κεράσω καφεδάκι στό λιμανάκι τής Πάφου

          • Πάτε καλά;

            Ρε συ Ματθαίε:

            α)Ποιος παραπάνω έγραψε πως θα ψηφίσουν ΝΑΙ οι οπαδοί του ΑΚΕΛ; Εγώ το έγραψα; Είναι δικές σου οι παραπάνω παραδοχές, όχι δικές μου.

            β)Δεν πρόκειται να υπάρξει λύση διπλωματική στο Κυπριακό, ό,τι χάσαμε με όπλα, με όπλα πρέπει να το ξαναπάρουμε. Και στην τελική, εγώ δεν θέλω τους Τούρκους πίσω, τους ανοίξαν οι κουμπάροι τα σπίτια τους και τους το ανταποδώσανε με σφαίρες.

            γ) Στην Πάφο δεν έχει πολλούς πρόσφυγες και το πολιτικό κλίμα ειναι ιδιαιτερο-πριν 12 έτη πήρε τα χαμηλότερα ποσοστά το ΝΑΙ στη συγκεκριμενη περιοχή. Αντιθέτως τα μεγαλύτερα ποσοστά του ΝΑΙ ήταν σε άλλες περιοχές, Λευκωσία-Λάρνακα-Αμμόχωστος (όλα πάνω από 24% στο ΝΑΙ). Δεν αρκεί λοιπόν να δουλεύεις στην Πάφο, πρέπει να ξέρεις το νησί και δη όχι επιδερμικά.

          • Ευστάθιος Παλαιολόγος

            Το πλέον δυσμενές σενάριο αυτή την στιγμή είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι 50-50% συν πλην…. ανεξαρτήτως τι θα επικρατήσει.
            Απόλυτη διχώνια. Κι είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο φοβάμαι

          • Πάτε καλά;

            Το ξέρω Στάθη,το ξέρω. 3-1 ήταν το σκορ στους άμεσους συγγενείς (εξ αιματος, δεν βάζω εξ αγχιστείας), 2-2 σήμερα. Το βλέπω και σε φίλους και γνωστούς που πριν ψηφίσαν ΟΧΙ και τώρα το σκέφτονται. Έχουν ρίξει πολύ περισσότερο χρήμα αυτή τη φορά (λόγω αερίου) για να πείσουν πολύ κόσμο πως είναι η τελευταία ευκαιρία και πως διαφορετικά το μπουρδέλο δίπλα θα καταλάβει ακονιτί τη Μεγαλόνησο. Προσέθετε και ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ όπως Αναστασιάδης ή τον Αρχιεπίσκοπο και ιδού το αποτέλεσμα.

            Το ΝΑΙ αυτή τη φορά θα είναι πολύ υψηλότερο, στην καλύτερη των περιπτώσεων στο 40%. Οι ‘Ελληνες πολιτικοί δεν θεωρούν καλό το σχέδιο αλλά η πολιτική εξουσία (Αναστασιαδης, Κυπριανού, Αρχιεπίσκοπος) έχουν φαγωθεί υπέρ του ΝΑΙ με κάθε τρόπο.

  • Άρης

    Εξαιρετικο αρθρο. Οσο πιο λογικη αναλυση μπορει να γινει για μια πραγματικοτητα και για κυβερνησεις που στερουνται καθε λογικης και περιφερονται στον χωρο της εθνικης προδοσιας.

    Το αρθρο αφηνει καθαρα υπονοουμενα για ενα σωρο κακως κειμενα και ενα σωρο κακως πραγμενα χωρις να μπει στον πειρασμο να χρησιμοποιησει φρασεολογια του πεζοδρομιου υποβιβαζοντας την ιστοσελιδα στο ξεπεσμενο επιπεδο που μας περιτριγυριζει.

    Εθιξε ομως μερικους ξερολες και αυθεντιες οπως φαινεται απο μερικα σχολια. Εγω ψηφιζω υπερ αυτου που εγραψε το αρθρο και ευχομαι τετοιου ειδους αναλυσεις να γινουν περισσοτερες.

    • Πάτε καλά;

      Δεν ένιωσα ιδιαίτερα θιγμένος αν εννοείς εμένα. Προτιμώ να εκφράζονται αντίθετες άποψες και να διαφωνώ παρά να οδηγούμαστε σε εσωστρέφειες. Αν πίστευα το αντίθετο, δε θα έκανα upvotes όλους εδώ μέσα σε κάθε ανάρτηση, είτε διαφωνώ είτε συμφωνώ-ενθαρρύνω το διάλογο από κάθε πλευρά. Η ανταλλαγή απόψεων, κυρίως αντίθετων, είναι αυτή που μας πάει μπροστά, όχι η τυφλή κολακεία φίλτατε.

      • Άρης

        Στο σχολιο σου λες οτι το κειμενο ειναι απογοητευτικο και δυσκολευεσαι να καταλαβεις την λογικη του. Εγω το βρηκα λογικοτατο και δεν το λεω αυτο για να κολακεψω αλλα γιατι ειναι η γνωμη μου. Δεν θα εγραφα τιποτα αν ηταν προφανες οτι το κειμενο ηταν αποδεκτο απο τους σχολιαστες, αλλα υπηρξαν αρνητικα σχολια τα οποια θεωρησα αβασιμα (στηριζονταν σε υποθεσεις και οχι σε πραγματα που γραφτηκαν) και αδικα για αυτον που εγραψε το αρθρο.

        • Πάτε καλά;

          Άρη, γιατι ένα κείμενο να είναι αποδεκτό από όλους τους σχολιαστές; Τηγανιτές πατάτες είναι να αρέσει σε όλους; Χώρια που το να εκφράζεις διαφωνίες με το κείμενο δε σημαίνει πως πρέπει οι σχολιαστές ή ο συγγραφέας να σταματήσουν.

          Δλδ αν εγώ αύριο μεθαύριο στείλω ένα κείμενο και ανέβει όπου λέω πως διαφωνώ με το σχέδιο 18+18 (δεν πρόκειται να το στείλω αλλά λέμε τώρα), θα πρέπει να μην σχολιάσεις πως διαφωνείς με το κείμενο; Και πως θα δούμε αν κάπου έχουμε κάτι σωστό ή λάθος; Καλά κάνεις και λες πως το κείμενο είναι ορθό κατ’εσέ αλλά μη θεωρείς πως ενοχλούμαστε από αντίθετες απόψεις. Ένας κόσμος στον οποίον όλοι σκέφτονται και δρουν σαν και σένα είναι ένας κόσμος που δεν σε έχει ανάγκη φίλτατε, είναι ένας κόσμος που είσαι περιττός.

          • Άρης

            Δεν ειπα οτι ενα κειμενο θα πρεπει να ειναι αποδεκτο απο ολους, ειπα οτι σε αυτη την περιπτωση δεν θα εγραφα τιποτα.

            Αυτο που ειπα ειναι οτι το συγκεκριμενο κειμενο ειναι καθε αλλο παρα απογοητευτικο και στερουμενο λογικης. Αυτον τον χαρακτηρισμο τον βρισκω αδικο για τον συγγραφεα. Και πολλα απο τα αρνητικα σχολια βασιζονταν σε υποθεσεις (ερμηνειας) τις οποιες ο συγγραφεας δεν ειναι απαραιτητο οτι υπονοουσε, το οποιο παλι ειναι αδικο για τον συγγραφεα.

            Απο εκει και περα, επιπροσθετες η και διαφορετικες αποψεις ειναι προφανως ευπροσδεκτες οταν οδηγουν σε εποικοδομητικο διαλογο.

  • net

    αν η τουρκια ειχε μεγαλυτερο συμφερον να προσαρτησει τα κατεχομενα απο την λυση θα το ειχε κανει εδω και χρονια
    αλλωστε και μετα το σχεδιο αναν απειλουσε οτι θα το κανει και τελικα δεν εκανε τιποτα
    δεν μπορει και δεν συμφερει γι αυτο κοβονται ολοι για λυση
    τελευταια ευκαιρια και αλλα τετοια ειχαν ακουστει και στο παρελθον και σιγουρα δεν ειναι ετσι
    τωρα με την κυπρο στην ΕΕ ειναι πιο συνθετο το προβλημα για την τουρκια και τους ευρωπαιους γι αυτο και επεμεναν τοσο με το σχεδιο αναν μπας και προλαβαιναν την ενταξη!
    χρονικα τωρα με την παρουσα οικονομικη κατασταση τοσο στην κυπρο οσο και στην ελλαδα μαλλον δεν ειναι και η καλυτερη στιγμη για διαπραγματευσεις
    ας βελτιωσουμε πρωτα την κατασταση και ας αφησουμε λιγο ακομα να εκτεθει ο τουρκος στα ματια των αμερικανων και των ευρωπαιων και αυτο θα λειτουργήσει υπερ μας

  • GR P

    Παραθέτω από την πηγή http://users.sch.gr/cosmathan/salamis/themistocles.htm

    1) «Ο Θεμιστοκλής
    χρησιμοποίησε τον κοντινό και εμφανή κίνδυνο, την Αίγινα, σαν
    πρόφαση για να ναυπηγήσει τον στόλο που θα αντιμετώπιζε τον μακρινό,
    αλλά ασύγκριτα μεγαλύτερο κίνδυνο, τους Πέρσες».
    2) «Το
    κόστος για τη ναυπήγηση του ήταν μεγάλο και αδύνατον να καλυφθεί με
    τα συνηθισμένα κρατικά έσοδα. Ο Θεμιστοκλής όμως είχε και εδώ έτοιμη
    την πρόταση του. Μιλώντας στην Εκκλησία του Δήμου, στον πιο κρίσιμο
    λόγο της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, έπεισε τους Αθηναίους,
    ιδιαίτερα πάλι τη μεγάλη πλειοψηφία των φτωχών, απλών Αθηναίων, να
    κάνουν μεγάλη προσωπική οικονομική θυσία. Τους κάλεσε να δώσουν τα
    έσοδα από τα ορυχεία ασημιού της Μαρώνειας, στο Λαύριο.

    3) «Στο λόγο του ο Θεμιστοκλής θα πρέπει να μίλησε για τον κοντινό
    κίνδυνο, την Αίγινα, το μακρινό, τους Πέρσες, τα οφέλη για τους
    θήτες, που θα αποκτούσαν αποφασιστική πολιτική δύναμη, για το λαμπρό
    μέλλον της θαλασσοκράτειρας Αθήνας, όπως το οραματιζόταν. Και ο λαός
    πείστηκε, τον ακολούθησε, ψήφισε το ναυτικό πρόγραμμα προσφέροντας
    τα χρήματα του Λαυρίου. Ήταν μια συγκινητική χειρονομία. Ό
    Θεμιστοκλής είχε κεντρίσει τον πατριωτισμό και την υπερηφάνεια όλων.
    Ο νέος στόλος ήταν στόλος κάθε Αθηναίου, γιατί κάθε Αθηναίος είχε
    προσφέρει χρήματα για τη ναυπήγηση του».

    Τι θέλω να πώ:
    1) Η Ελλάδα οφείλει να πείσει τους Ευρωπαίους, κυρίως, ότι μακροπρόθεσμα η Τουρκία είναι ένας κίνδυνος για όλη την Ευρώπη. Νοιώθωντας την απειλή της Ρωσίας ήδη, δε νομίζω ότι θα χρειάζεται απίστευτη προσπάθεια για να τους πείσει για την Τουρκία του Ισλαμοφασισμού.
    Αν προβληθεί η Ελλάδα ως η δύναμη που θέλει και μπορεί να ανασχέσει την Τουρκική απειλή πιστεύω ότι θα πετύχει την αποδέσμευση ικανών κονδυλίων ή υπάρχοντος εξοπλισμού για τις ΕΕΔ.
    2) Η κυβέρνηση αν απευθυνθεί στον Πατριωτισμό των Ελλήνων μπορεί να δημιουργήσει ένα ταμείο από ειδικό φόρο, για τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων για αντιμετώπιση πρωτίστως της Τουρκίας και κατά δεύτερο λόγο της Αλβανίας και των Σκοπίων.
    3) Οι Έλληνες ως σύνολο έχουμε ανάγκη κάποιον ταγό με όραμα και ικανότητες που θα συσπειρώσει τον λαό γύρω από ένα νέο αφήγημα, ένα νέο εθνικό σκοπό. Το κοπάδι θα πάει εκεί που το κατευθύνει ο τσομπάνης, όχι το ανάποδο. Θα λυθούν έτσι σταδιακά πολλά προβλήματα χάρη στις προσπάθειες όλων που θα θέλουν και εκείνοι να έχουν συμβάλλει στη νέα Ελλάδα.

    Η ιστορία μπορεί να μας διδάξει να βρούμε το δρόμο προς το μέλλον μας, όταν έχουμε χάσει την πορεία μας στο παρόν.

    Χαιρετισμούς

    • ΚΠ

      Διαφωνώ με το 1 καθώς πιστεύω οτι το να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας σε οποιονδήποτε άλλο πέρα του εαυτού μας και να αναπαυθουμε, μονο αρνητικά αποτέλεσματα θα έχει. Αλλα συμφωνώ απόλυτα στο 2 και 3 πρέπει επιτέλους να αποκτήσουμε ένα εθνικό σκοπό και κίνητρο εθνικής επιβίωσης και να κατανοήσουμε όλοι μας πως πολίτης δεν σημαίνει μονο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις και μερικές φορές ακόμα και θυσίες. Οι πρόγονοι μας το γνώριζαν αυτό και μεγαλούργησαν εμείς ;

      • GR P

        «Διαφωνώ με το 1 καθώς πιστεύω οτι το να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας σε
        οποιονδήποτε άλλο πέρα του εαυτού μας και να αναπαυθουμε, μονο αρνητικά
        αποτέλεσματα θα έχει».

        Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λέτε. Ίσως να μην διατύπωσα σωστά αυτό που ήθελα να μεταφέρω: Να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και ότι βοήθεια μπορούμε από το εξωτερικό, οικονομική και υλική, με τις προϋποθέσεις που ανέφερα.

        Χαιρετισμούς

  • Ματθαίος

    Τό κλειδί τού κυπριακού δέν είναι η παραμονή ή όχι τουρκικών στρατευμάτων. Άλλωστε η δυνατότητα άμεσης μεταφοράς τους από τήν τουρκική ενδοχώρα ανά πάσα στιγμή σέ κάθε δυνατή αφορμή, είναι παραδεκτή. Εάν γιά παράδειγμα αποχωρήσει καί ο τελευταίος τούρκος στρατιώτης, αποδοθεί πίσω η Μόρφου καί η Αμμόχωστος, αλλά αποκτήσουν μέ οποιοδήποτε τρόπο βέτο ώστε νά ελέγχουν τά τεκτενόμενα στό νησί τότε όλα θά έχουν τελειώσει. Η Κύπρος τουρκοποιείται. Το βέτο είναι το σημαντικό

  • Vang

    Σαν διηγημα…

    Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ.

    Αγαπητοι μου Χιπλανητιοι θα σας αναφερω τι συναντω εδω στην μακρινη Γη με τους ανυποφορους ανθρωπους της. Τωρα τυχαινει να διαβαζω για το ονομαζομενο Κυπριακο προβλημα και για την επομενη σχεδιαζομενη λυση του, για την διευθετηση της επιστροφης ή οχι μερικων αγροτεμαχιων στους πρωην κατοχους τους με ανταλλαγμα το δικαιωμα της Ασιατικης ηπειρου να πραγματοποιει βολες χωρις προειδοποιηση στις παραλιες της νησου της Σαλαμινας, πιο συγκεκριμενα στο ακρωτηριο Κυπρος.

    Οπως ειναι γνωστο σε εμας τους κατοικους του Χ πλανητη και γνωστες της γεωστρατηγικης η Κυπρος ειναι το ανατολικοτερο ακρωτηριο της νησου της Ανατολικης Μεσογειου ή αλλιως νησου της Σαλαμινας απο το κομβικοτερο σημειο αυτης της νησου. Στην τοποθεσια Σαλαμινα βρισκεται η ακροπολη που ελεγχει στρατηγικα ολο αυτο το μεγαλο νησι που το μεγαλυτερο μερος του ειναι σκεπασμενο απο θαλασσα.

    Οποιος ελεγχει την Σαλαμινα αποφασιζει και για την τυχη του ακρωτηριου της Κυπρου. Ο ελεγχος της Σαλαμινας δεν ανηκει παντα σε αυτους που κατοικουν στην ακροπολη της και οι κατοικοι στην καλυτερη περιπτωση θα εκτελουν χρεη φρουρας. Αυτην την στιγμη ο ελεγχος ανηκει στους Αμερικανους αν και υπαρχουν ισχυρα ενδιαφερομενοι και οι Ευρωπαιοι, ισως οι επομενοι που θα ελεγξουν την Σαλαμινα αν συνειδηποιησουν οτι το να σερβιρουν μερα νυχτα μπυρες δεν ειναι δουλεια με σοβαρες προοπτικες.

    Οι κατοικοι της Σαλαμινας του σημερα αυτοαποκαλουνται Ελληνες αλλα ειναι σε γενικες γραμμες χαμηλου επιπεδου, θα ελεγα ουτε σε θεση να υπερασπισουν το οχυρωτατο αυτο σημειο. Δεν εχουν ιδεα οτι η Σαλαμινα ελεγχει ολο το νησι της Ανατολικης Μεσογειου ουτε οτι η ακροπολη τους ειναι απορθητη απο ανατολικα, νοτια και δυτικα. Μονο απο βορρα απο την εισοδο της Μακεδονιας μπορει να καταληφθει η Σαλαμινα, αλλα αυτα οπως σας ειπα δεν τα αντιλαμβανονται. Δεν προετοιμαζουν ουτε αμυνα ουτε επιθεση απλα ολη μερα σκεφτονται πως να λουφαρουν απο τις υπηρεσιες της φρουρας για να πετουν τις πετονιες τους μηπως και πιασουν καποιο μικροψαρο.

    Οι σημερινοι κυριοι της Σαλαμινας οι Αμερικανοι οπως εχω αναφερει, γνωριζουν οτι επειδη ελεγχουν αυτο το σημειο ελεγχουν και την Κυπρο. Ετσι δεν τους ενδιαφερουν ουτε τα αργοτεμαχια του Κυπριακου ακρωτηριου ουτε αν οι Ασιατες θα εκτελουν βολες οποτε θελουν απο την στιγμη που τους τις σταματουν οποτε θελησουν. Η Σαλαμινα τους δινει το ανυπερβλητο πλεονεκτημα.

    Αν εχει κατι να μας διδαξει κατι η υποθεση της Κυπρου αγαπητοι μου Χιπλανητιοι ειναι οτι οποιος αγνοει την γεωστρατηγικη αξια των σημειων θα καταληξει σε ατερμονη διαμαχη για οτι αλλο, συνηθως για κατι που ανηκει στον χωρο των φαντασιωσεων ή κατι που μοιαζει με πολυχρωμες χαντρες χωρις καμια αξια και δεν θα εκμεταλλευτει τα πλεονεκτημα τα του ή δεν θα τον σταματησουν απο την ανοησια του τα μειονεκτημα τα του. Οι Ασιατες ειναι ανοητοι, οι φρουροι της Σαλαμινας χαμηλοτατου πνευματικου επιπεδου. Δεν πρεπει να μας εκπλησσει που αυτοι οι δυο βρισκονται σε ατερμονη διαμαχη για τα συνορα τους παρα το οτι η γεωστρατηγικη εχει ορισει ποια ειναι.

    Φιλακια, το ουφο σας vang.

    Σημ. Η Κυπρος ανηκει στην Ελλαδα. Παντα ανηκε σε οποιον ελεγχε την Αττικη και την νοτια Ελλαδα γενικοτερα. Η Ελλαδα την παιρνει σε χρονο ντε τε αν καταφερει να ελεγξει την Σαλαμινα (στολος και αεροπορια), κατι που δεν εχει κατορθωσει δημιουργντας τις συνθηκες μετα απο 200 χρονια υπαρξης ως προτεκτορατο διαφορων.

  • Caspian

    Noμίζω πως πρόκειται για ένα εύστοχο άρθρο. Ξεκινώντας από την αρχή, μία ενδεχόμενη απόρριψη του νέου σχεδίου (αν και όποτε αποκρυσταλλωθεί) θα σημάνει το τέλος της διαπραγματευτικής διαδικασίας όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Θεωρώ πως η επόμενη συζήτηση θα αφορά ένα ξεκάθαρα συνομοσπονδιακό σύστημα. Η προσάρτηση (ή όπως τη βαφτίσει η Τουρκία) των κατεχομένων θα έχει πολλαπλές δυσμενείς επιπτώσεις (αν η Ρωσία αντιμετώπισε εμπάργκο για την Κριμαία τότε μόνο η φαντασία είναι το όριο για το τι θα αντιμετωπίσει η Τουρκία…). Λύση πλήρους διαχωρισμού δε θα αφήσουν να περάσει, ομάδες και από τις δύο πλευρές (ευτυχώς ή δυστυχώς). Το ενδεχόμενο μαζικής αναγνώρισης του ψευδοκράτους είναι σχετικά αντιμετωπίσιμο εφόσον κατορθώσουμε να διατηρήσουμε κάποιο περιθώριο κινήσεων στο πλαίσιο της Ε.Ε.

    Το βασικό ερώτημα που τίθεται στο άρθρο είναι αν θα πάρουμε τώρα τις ζημιές μας και κλείνουμε τους λογαριασμούς μας, ή συνεχίζουμε να παίζουμε προσπαθώντας να ρεφάρουμε; Η διαφορά στην εξωτερική πολιτική είναι ότι το κλείσιμο των λογαριασμών δεν εξαρτάται μόνο από εμάς όπως έγραψε ο Κονδύλης. Το πιθανότερο είναι ότι η Τουρκία θα επιστρέψει ενισχυμένη και δριμύτερη. Ο εναλλακτικός δρόμος προϋποθέτει αποδοχή των δυσκολιών που θα έρθουν και την εφαρμογή κατακλυσμιαίων αλλαγών στην ελληνική κοινωνία, οικονομία και πολιτική ζωή. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν ώστε το σημερινό κατάντημα να αλλάξει πορεία, εγκαίρως και σε επαρκή βαθμό; Προσωπικά, πιστεύω ελάχιστες. Επιπλέον, προϋποθέτει πως όταν θα έρθει εκείνη η κατάλληλη στιγμή, θα μπορέσουμε να την εντοπίσουμε και να χτυπήσουμε καλύπτωντας τις ζημιές μας (αρχικά) και πιθανώς αποκομίζοντας και κέρδη εφόσον οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Πρόκειται για κάτι καθόλου απλό και ελάχιστες κυβερνήσεις έχουν περάσει από αυτόν τον τόπο που είχαν το ανάλογο αισθητήριο και θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν σε όλα τα κριτήρια.