Οι Κούρδοι, η Τουρκία και Εμείς (Α’ Μέρος)

33
Διαδήλωση υπέρ του δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας στο Erbil, την πρωτεύουσα της ημιαυτόνομης Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης, στις 20 Σεπτεμβρίου 2017. (AFP PHOTO/SAFIN HAMED)

Γράφει ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας*

Η Άνοδος των Κούρδων

Χάρη στην Αραβική Άνοιξη και τον επακόλουθο Ισλαμικό Χειμώνα, η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων στην Εύφορη Ημισέληνο ανατρέπεται άρδην. Περίπου έναν αιώνα μετά την ατυχή Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών, οι Κούρδοι έχουν ιδρύσει δύο de facto ανεξάρτητα κρατίδια στη Συρία και το Ιράκ – αμφότερα χάρη στην έμπρακτη (πλην όμως αμφίθυμη) υποστήριξη της υπερδύναμης. Το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν φιλοδοξεί να μετατρέψει την de facto ανεξαρτησία σε du jure.

Και όμως, η ανάδυση του Κουρδιστάν στη διεθνή κονίστρα δεν ήταν προεξοφλημένη. Οι αγώνες των Κούρδων στον 20ο αιώνα για ανεξαρτησία απέτυχαν οικτρά – όπως διεκτραγωδεί η αιματηρή κατάλυση της Δημοκρατίας του Ararat στην Τουρκία (1927-19390) και της Δημοκρατίας της Mahabad στο Ιράν (1946). Γιατί όμως απέτυχαν οι Κούρδοι διαδοχικώς; Μα φυσικά επειδή οι Μεγάλες Δυνάμεις (πλην των ΗΠΑ επί της βραχύβιας προεδρίας του ιδεαλιστή Ουίλσον) ουδέποτε τους υποστήριξαν. Ενδεικτικώς της ολικής «έκλειψης» των Κούρδων από το διεθνές γίγνεσθαι, το Κουρδικό Ζήτημα ήταν terra incognita εν σχέσει με το Παλαιστινιακό Ζήτημα. Η διεθνής κοινή γνώμη ξάφνου «ανακάλυψε» τον πολυπληθέστερο απάτριδα πληθυσμό της υφηλίου το 1990 – όχι, βέβαια, όταν η σύμμαχος της Δύσης Τουρκία εξόντωνε χιλιάδες Κούρδους πολίτες της αλλά όταν ο εχθρός της Δύσης Σαντάμ Χουσεϊν εξαπέλυσε χημικά αέρια εναντίον των Κούρδων του Ιράκ. Δεύτερη φορά η διεθνής κοινή γνώμη «ανακάλυψε» τους Κούρδους το 2015 όταν οι τζιχαντιστές του ISIS διέπραξαν εθνοκάθαρση εναντίον των Yezidi Κούρδων. Εν αντιθέσει με το Παλαιστινιακό Ζήτημα, δεν υπάρχει ένα μαζικό λαϊκό κίνημα στη Δύση υπέρ των Κούρδων παρ’ όλο που υπέστησαν ως λαός μακράν χειρότερες θηριωδίες από τους Παλαιστινίους.[1]

Η άνοδος των Κούρδων οφείλεται στην ευθυγράμμισή τους με τις «επιλογές» της Ουάσινγκτον στην Μέση Ανατολή. Οι Κούρδοι του Ιράκ συμμάχησαν με τις ΗΠΑ κατά τον Α’ και Β’ Πόλεμο του Κόλπου ενώ οι Κούρδοι της Συρίας πράττουν το ίδιο κατά τον Πόλεμο της Συρίας. Ο «bellum omnium contra omnes» στη Συρία άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας στην Εγγύς Ανατολή και αναβάθμισε τους Κούρδους από «στρατιωτάκια» σε «στρατηγούς» στην περιφερειακή σκακιέρα. Ενδεικτικώς της παρούσας ισχύος τους, οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχουν το 25% του εδάφους της Συρίας και το 50% των πετρελαιοπηγών της χώρας, ενώ οι Κούρδοι του Ιράκ ελέγχουν το ¼ της χώρας και το Κιρκούκ – την «Ιερουσαλήμ των Κούρδων» με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στην Μεσοποταμία. Γιατί όμως, οι Κούρδοι και όχι οι περιφερειακοί σύμμαχοι (ιδίως η Τουρκίας) αναβαθμίστηκαν σε εντολοδόχους των ΗΠΑ;

Χάρτης της Le Monde Diplomatique με τα όρια του Κουρδιστάν ανά ιστορικές περιόδους.

Οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ ωφελούν τις ΗΠΑ στον υπό εξέλιξη πόλεμο δια αντιπροσώπων[2] διττώς: πρώτον, σφυροκοπούν τους τζιχαντιστές του ISIS ως το χερσαίο σκέλος της διεθνούς (υπό την ηγεσία των ΗΠΑ) εκστρατείας εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου δίχως τα «ανατολίτικα παζάρια» και «καψώνια» του Ερντογάν και, δεύτερον, παρεμβάλλονται στον υπό διαμόρφωση «Σιιτικό Άξονα» της Εγγύς Ανατολής (Τεχεράνη-Βαγδάτη-Δαμασκός-Βηρυτός) ως «σφήνα» και, ως εκ τούτου, προσφέρουν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ειδικότερα, όμως, οι Κούρδοι της Συρίας υιοθέτησαν μια Realpolitik που τους ωφέλησε έως σήμερα: δυτικά του Ποταμού Ευφράτη, οι Κούρδοι συνεργάζονται με τους Ρώσους και τον Άσαντ ενώ ανατολικά του ποταμού συμπολεμούν με τις ΗΠΑ (υπό την ομπρέλα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων).[3] Προσφάτως, μάλιστα, οι Κούρδοι της Συρίας παγίωσαν την  συμμαχία τους με τις ΗΠΑ έτι περαιτέρω: προήλασαν προς την Deir er-Zor (ύστερα από την άρση της 3ετούς πολιορκίας της από τον Άσαντ) ώστε να στερήσουν στον Άσαντ τις πετρελαιοπηγές της επαρχίας και τη χερσαία σύνδεση με τους ομόθρησκούς του στο Ιράκ.

Τα Κουρδικά Αδιέξοδα της Τουρκίας

Η Τουρκία παρατηρεί τα τεκταινόμενα με δικαιολογημένη ανησυχία. Δίχως ουδεμία αμφιβολία, η Τουρκία ανήκει στους ηττημένους του Πολέμου της Συρίας εξαιτίας της συγκρότησης μια ανεξάρτητης Κουρδικής οντότητας στο «μαλακό υπογάστριό» της – παρ’ όλο που «επένδυσε» ακριβά στη νίκη του αντι-Σιιτικού άξονα. Η Τουρκία αυτοεγκλωβίστηκε σε μια μονολιθική σεχταριστική πολιτική στην Εγγύς Ανατολή την επαύριον της Αραβικής Άνοιξης υπέρ των πάσης φύσεως Σουννιτών Μουσουλμάνων (έστω ισλαμιστών ή τζιχαντιστών) με οδυνηρά αποτελέσματα.

Ως προς το Κουρδικό Ζήτημα, ο Ερντογάν παρουσίασε οβιδιακές μεταμορφώσεις και πρωτοστάτησε σε πρωτοβουλίες για την ειρηνική επίλυση του Κουρδικού Ζητήματος όσο κανένας εκ των προκατόχων του. Πραγματοποιώντας μια κυβίστηση 180 μοιρών, ο Ερντογάν υπερέβη την «Κουρδοφοβία» της Τουρκίας και προσέγγισε τον Μπαρζανί ούτως ώστε να εξισορροπήσει την επιρροή του PKK επί των Κούρδων εντός και εκτός Τουρκίας και να διασπάσει την ενότητα του (κυριαρχούμενου εκ των Σιιτών) Ιράκ. Συν τοις άλλοις, ο Ερντογάν τόλμησε να διαπραγματευτεί απευθείας (άλλοτε υπογείως, άλλοτε ανοικτώς) με τον Οτσαλάν και το PKK – με αποκορύφωμα τη «διαδικασία επίλυσης» (Çözüm süreci) από το 2013 έως το 2015. Μεθυσθέντες εκ της αίγλης της πρωτοβουλίας αυτής, Νταβούντογλου και Ερντογάν φλέρταραν με την ιδέα της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δια της δορυφοριοποίησης των Κούρδων του Ιράκ (μέσω Μπαρζανί) και της Συρίας (μέσω Οτσαλάν). Η αύξηση, όμως, της ισχύος των Κούρδων κατά το πρώτο ήμισυ του 2015 εντός και εκτός Τουρκίας (ήτοι, η ένωση των δύο Κουρδικών θυλάκων στη βόρεια Συρία μετά την κατάληψη της κωμόπολης Tell Abyad και ο θρίαμβος του Κουρδικού κόμματος στις εκλογές) ανησύχησε ευλόγως τον Ερντογάν και τον ώθησε να κηρύξει έναν παρεμποδιστικό πόλεμο (preventive war) εναντίον του PKK και του αδελφού PYD στη Συρία.[4]

«Μήλον της έριδος» μεταξύ του PYD και της Τουρκίας ήταν η λωρίδα ξηράς των 100 χιλιομέτρων μεταξύ των Καντονιών του Αφρίν και του Κομπάνι· η κατάληψή της από το PYD θα δημιουργούσε μια ενιαία Κουρδική οντότητα στη βόρεια Συρία και θα ενέγραφε «υποθήκες» για έξοδο των Κούρδων στην Μεσόγειο Θάλασσα, ενώ η κατάκτησή της από την Τουρκία θα απομόνωνε το Καντόνι του Αφρίν έτι περαιτέρω. Η Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» ήταν επί της ουσίας ένας παρεμποδιστικός πόλεμος εκ μέρους της Τουρκίας που μόλις εν μέρει επιτέλεσε τον αντικειμενικό σκοπό της: το Καντόνι του Αφρίν συνδέεται με το Καντόνι του Κομπάνι βορείως του Χαλεπίου, χάριν παρασκηνιακής συνεννόησης με τον Άσαντ, και η εδαφική ακεραιότητά του διασφαλίζεται από «κυανόκρανους» της Ρωσίας. Παρά τις όποιες (πολιτικές και πολιτισμικές γαρ) διαφορές μεταξύ των Κούρδων της Συρίας και του Ιράκ, το όραμα της ανεξαρτησίας τους ενώνει. Οπότε η Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσει μόνο το Ιρακινό Κουρδιστάν αλλά και το (εχθρικό προς τον Μπαρζανί) PYD.

Παρά τους λεονταρισμούς του Ερντογάν, η Τουρκία δεν διαθέτει την «πολυτέλεια» να κηρύξει έναν νέο παρεμποδιστικό πόλεμο εναντίον του Κούρδων του Ιράκ εξαιτίας πλείστων παραγόντων. Πρώτον, οι ΤΕΔ έχουν υποστεί ισχυρά πλήγματα εξαιτίας των «προγραφών» του Ερντογάν την επαύριον του άτυχου στρατιωτικού πραξικοπήματος. Οι peshmerga του βορείου Ιράκ και της βορείου Συρίας αριθμούν περί τις 160.000 και 60.000 μπαρουτοκαπνισμένους μαχητές αντιστοίχως – με βαρύ οπλισμό μάλιστα ελέω …θείου Σαμ. Συν τοις άλλοις, οι ΤΕΔ υπερεξαπλώθηκαν με την ανάπτυξη μιας εκστρατευτικής δύναμης στη βόρεια Συρία. Μια ενδεχόμενη επίθεση των ΤΕΔ εναντίον του βορείου Ιράκ ίσως προκαλέσει μια ολομέτωπη αντεπίθεση των Κούρδων εναντίον της στρατιωτικής βάσης Bashiqa πλησίον της Μοσούλης και της εκστρατευτικής δύναμης στα πέριξ της Al Bab. Κατά δεύτερον, η Τουρκία ευθύνεται εν πολλοίς για την αυτονόμηση του Ιρακινού Κουρδιστάν από τη Βαγδάτη και έχει «επενδύσει» από οικονομικής και πολιτικής απόψεως στον Μπαρζανί. Ενώ έχει ήδη διαταράξει τις σχέσεις της με τον Νο. 1 εμπορικό (και ουχί μόνον) εταίρο της (την Γερμανία), η Τουρκία μάλλον δεν θα διακινδυνεύσει να διαρρήξει τις σχέσεις της με τον υπ’ αριθμόν 3 εμπορικό εταίρο της.

Τεθωρακισμένα οχήματα του Τουρκικού Στρατού στη Σιλώπη, κοντά στη συνοριακή διάβαση Χαμπούρ, στις 26 Σεπτεμβρίου 2017. Αναφερόμενος στο χθεσινό δημοψήφισμα, ο πρόεδρος της Τουρκίας απείλησε με επιβολή εμπορικού αποκλεισμού, λέγοντας πως «οι Κούρδοι θα πεινάσουν όταν τα φορτηγά σταματήσουν να πηγαίνουν στο Βόρειο Ιράκ και κλείσουν οι αγωγοί πετρελαίου». 

Τρίτον και κυριώτερον, η Τουρκία συνειδητοποιεί πως οι ΗΠΑ υποστηρίζουν (πλέον ένθερμα) τους Κούρδους ως τους κατ’εξοχήν συμμάχους τους στην Εύφορη Ημισέληνο. Που οφείλεται η νέα τάση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ; Μα φυσικά στην ιδιόρρυθμη προεδρία του Τραμπ. Για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ, μια «τριανδρία» στρατιωτικών (Kelly, Mattis, McCaster) έχει αναλάβει τα ηνία της προεδρίας και το Πεντάγωνο πλέον διαμορφώνει εν πολλοίς την εξωτερική πολιτική έναντι του Foggy Bottom – του υποστελεχωμένου Υπουργείου Εξωτερικών με τους τόσους φιλότουρκους και αντιρώσους αξιωματούχους-λομπίστες. Το Πεντάγωνο απεφάνθη προ μηνών: οι Κούρδοι αποτελούν τα «boots on the ground» της υπερδύναμης – όχι η Τουρκία με την αντισημιτική και αντιδυτική ηγεσία που εκμαυλίζεται από τις ιδέες του «Ευρασιανισμού». Εξ ου η πρόσφατη προσέγγιση της Άγκυρας με τους δύο άσπονδους ιστορικά εχθρούς της: την Μόσχα και την Τεχεράνη. Η Άγκυρα απεδέχθη ακόμη την συνκηδεμόνευση της Ειρηνευτικής Διαδικασίας της Αστάνα (εκτός των υπολοίπων συμφωνιών με τη Ρωσία όπως η αγορά των S-400) μήπως εξασφαλίσει το πράσινο φως για την εισβολή στο Καντόνι του Αφρίν.

Δυστυχώς για την Άγκυρα, οι επιλογές αντίδρασής της στο δημοψήφισμα περιορίζονται δραματικά στην επιβολή ενός (αμοιβαία καταστροφικού) εμπορικού αποκλεισμού (embargo) στο Κουρδιστάν και την ενίσχυση της εδρεύουσας δύναμης στη στρατιωτική βάση Bashiqa. Η Μόσχα δεν θα συγκατανεύσει σε μια επίθεση εναντίον των Κούρδων – παρά τις όποιες διαφορές με αυτούς και τον προστάτη τους. Η Μόσχα, άλλωστε, χρησιμοποίησε τους Κούρδους της Συρίας ως μοχλό πίεσης εναντίον της Τουρκίας την περίοδο όξυνσης των διμερών σχέσεών τους.[5] Επίσης, η Μόσχα συνήψε προ ημερών μια συμφωνία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Ιρακινού Κουρδιστάν. Χάρη στο Κιρκούκ και τον ορυκτό πλούτο του, το Κουρδιστάν αποτελεί μια «πολύφερνη νύφη» για μια χώρα που διεκδικεί την επάνοδό της στο καθεστώς της υπερδύναμης διαμέσω του ελέγχου της ενέργειας. Πώς θα αντιδράσει το Ιράν όμως; Η Τεχεράνη αντιτίθεται μεν στον αλυτρωτισμό των Κούρδων, θα αντιδράσει δε εμμέσως. Θα υπονομεύσει τη συνοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν δια των συμμάχων του – την φατρία Ταλαμπανί. Άλλωστε ο φιλικά διακείμενος προς την Τουρκία και τη Δύση Μπαρζάνι έχει υπερβεί το όριο της θητείας του και σταδιακά πληθαίνουν οι φωνές για την απομάκρυνσή του από τον προεδρικό θώκο. Ίσως η ηγεσία των Κούρδων του Ιράκ τότε να περιέλθει στα χέρια του Ταλαμπανί ή του Gorran – ενός κόμματος φιλικά διακείμενου προς το PKK και, άρα εξ ορισμού, εχθρικό προς τον Μπαρζανί. Περί Ιράκ, ούτε καν λόγος. Οι Ιρακινές ένοπλες δυνάμεις απεδείχθησαν κατώτερες των περιστάσεων στον αγώνα εναντίον του ISIS και δίχως τη βοήθεια των ΗΠΑ δεν θα είχαν ανακατάλβει την Μοσούλη – παρά την αθρόα υποστήριξη εκ μέρους του Ιράν από το 2014 και έπειτα.

Αρκετοί εγχώριοι «αναλυτές» παρερμήνευσαν τα πρόσφατα «έπεα πτερόεντα» του Τραμπ προς τον Ερντογάν ως ένδειξη της συγκεκαλυμμένης υποστήριξης των ΗΠΑ στα σχέδια της Τουρκίας για εισβολή στο Κουρδιστάν. Παρά ταύτα, οι ΗΠΑ δεν θα απεμπολήσουν απλώς μια «επένδυση» τριών δεκαετιών στο όνομα μιας κενού περιεχομένου «στρατηγικής συνεργασίας» με την Τουρκία. Ούτε βέβαια το Τελ Αβίβ προτίθεται να πράξει το ίδιο. Η προδοσία των Κούρδων του Ιράκ τη δεκαετία του 1970 από το Ιράν του Σάχη και τις ΗΠΑ δημιούργησε ένα βαθύ τραύμα στη συλλογική συνείδηση των Κούρδων που μόλις πρόσφατα επουλώθηκε. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Επίσης, οι ΗΠΑ ίσως επιβάλλουν λίαν συντόμως κυρώσεις στην Τουρκία λόγω της παραβίασης της νομοθεσίας των ΗΠΑ για τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας. Τότε θα διαπιστώσουμε εάν ο Τραμπ, δέσμιος ενός αντιρωσικού Κογκρέσου και μιας φιλοκουρδικής στρατιωτικής τριανδρίας, αποκαλέσει εκ νέου τον Ερντογάν «καλό φίλο».

 


Υποσημειώσεις:

[1] Spyridon Plakoudas: «A  New Philhellenism? The Phenomenon of the Pro-Kurdish Western Volunteers», Al Bawaba News, 27/8/2017 https://www.albawaba.com/news/feature-new-philhellenism-phenomenon-pro-kurd-western-volunteers-1014674

[2]  Spyridon Plakoudas: «The Syrian Civil War and Peace in the Middle East: A Chimera?», KEDISA, σσ. 2-3. 29/12/2016. Πλήρες Κείμενο: https://www.academia.edu/31274624/The_Syrian_Civil_War_Prospects_for_Peace

[3] Spyridon Plakoudas: «The Syrian Kurds and the PYD: The Outsider in the Syrian War», Mediterranean Quarterly, Τόμος 28, Τεύχος 1 (2017), σσ. 109-110. Πλήρες Κείμενο: https://www.academia.edu/34548781/The_Syrian_Kurds_and_the_PYD

[4] Simon Waldman and Emre Caliskan: The New Turkey and its Discontents (London: Hurst, 2016). σσ. 179-195.

[5] Aaron Stein: «How Russia Beat Turkey in Syria», Atlantic Council, 20/3/2017 http://www.atlanticcouncil.org/blogs/syriasource/how-russia-beat-turkey-in-syria

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι επίκουρος καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο των Εμιράτων και αντιπρόεδρος του ΚΕΔΙΣΑ.

  • TheMillenium

    https://uploads.disquscdn.com/images/ff4dfdc483e096eb0cb8de8d6822bdff85925c1f6d6dfd80bb0cbfdd2b69ab9f.png Μήπως οι Τούρκοι έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται; Μαζικές δηλώσεις Ερντογάν κατα των Κούρδων( για εσωτερική κατανάλωση κατ’εμέ), τρέχουν για γυμνάσια τελευταίας στιγμής με τους Ιρακινούς μπας και φοβισουν τους Κούρδους μαχητές ενώ απο την άλλη οι Κούρδοι πανηγυρίζουν όχι γιατί επικράτησε το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα αλλά γιατί επιτέλους εισακούγονται οι φωνές τους σ’όλο το πλανήτη. Απο προσωπικό μου φίλο Κούρδο, με καταγωγή απ΄το Ερμπίλ, που διαμένει Αμερική μπορώ να σας πώ, πώς στη συνοικία του έχουν βγάλει σημαιές εδώ και μέρες, χώρις να τους πούν κάτι οι ντόπιοι Αμερικάνοι.

    And by the way..χθές έπιασα στα πράσα μάλλον ένα Τούρκικο ιπτάμενο μέσο το οποίο εισήλθε 3 φόρες στη Συρία για αρκετά δευτερόλεπτα και μετα αποχώρησε αμέσως πρός βόρεια κατεύθυνση.

  • M.K.E

    Ολα αυτα που λεςισχυουν με μια προυποθεση:οτι τα συνορα θα ειναι αυτα που αναφερονται.Αν βρουν διεξοδο στη θαλασσα,που εκει παει, και κομματια απο τους απεχθεις σιιτες του ιρακ και του ιραν αρχισουν να ενωνονται,τοτε θα γινει απαραιτητο για οποιαδηποτε κινηση των γειτονων τους,μιας και ειναι σφηνα σε οποια διαδρομη προτιμηθει.

    • kkalev

      Νομίζω ότι συζητάμε αυτή τη στιγμή για την προοπτική Ιρακινού Κουρδιστάν. Η ανεξαρτητοποίηση και του Συριακού Κουρδιστάν (και μάλιστα με διέξοδο στη θάλασσα) και η ένωση του με το Ιρακινό είναι νομίζω αρκετά βήματα μπροστά.

      Και ακριβώς στο θέμα της πρόσβασης στη θάλασσα είναι που η Τουρκία και ο Άσαντ έχουν περιθώρια «απαγόρευσης», βλέπε Ασπίδα του Ευφράτη.

      Για αυτό λοιπόν και η εξέταση θα πρέπει να αφορά το κατά πόσο αποτελεί αξιόπιστη απειλή ο εμπορικός αποκλεισμός του Ιρακινού Κουρδιστάν ως μέσο πίεση για την αποφυγή ανεξαρτητοποίησης του. Προσωπικά τη βρίσκω αρκετά αξιόπιστη ενώ και οι ΗΠΑ θα δώσουν προτεραιότητα στη συνέχιση των επιχειρήσεων εναντίον του ΙΚ και όχι στη διάσπαση του Ιράκ.

      • M.K.E

        Τωρα που ειναι ολοι αδυναμοι και σε εμπολεμη καταση μπορει να πραγματοποιηθει,και θα σου πω για πιο λογο θα γινει οπωσδηοπτε η εξοδος στη θαλασσα και μαλιστα απο δυο πλευρες.
        Το υπο αναδυση κρατος περιβαλλεται απο χωρες εχθρικες και υπο την επιρροη Ρωσων-Ιρανων.Για να μπορεσει να επιβιωσει πρεπει να εχει μια απροσκοπτη εξοδο στην θαλασσα,ωστε να πραγματοποιειται ανεφοδιασμος με μεγαλες ποσοτητες,οπως και να μπορει να εξαγεται το πετρελαιο που παρεπιπτοντως θα εχει και το κομματι στον περσικο κολπο.

        Ειναι η τελεια «σφηνα» των αμερικανων απεναντι στη δημιουργια ενος ρωσοφιλου,σιιτικου ενιαιου χωρου που θα δωσει μεγαλυτερη δυναμη στους δυο αντιπαλους του.Γιαυτο θα δεις οτι μετα μανιας θα δημιουργηθει το κουρδικο κρατος σε μεγαλη εκταση,μεγαλυτερη απο αυτη του ιρακινου κομματιου.

  • binio

    Οι κουρδοι για ακόμα μια φορά θα στιφθουν σαν λεμονοκουπα και θα πεταχτούν στον κάλαθο της ιστορίας. Μια ευκαιρία θα είχαν, αν συνειδητά ενώνονται όλοι μαζί. Δηλαδή αν ενθυμουντο την Καρδουχικη τους καταγωγή και την παλαιά τους θρησκεία. Αυτό θα τους καθιστουσε ανάχωμα στην ευρύτερη περιοχή κατά των παλαβων ισλαμιστων( με τις ευλογίες της Ευρώπης ). Αλλά το παραπάνω δεν είναι επιθυμητό από τους Μπαρζανι και Ταλαμπανι που θα δουν να χάνουν την αξία τους που τους δίνει εξουσία. Ασφαλώς ούτε στους αριστεροβαρεμενους του ΠΚΚ και YPD. Οπότε ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Και ας ετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα στην περιοχή ή καλύτερα ας την προκαλεσουμε με την υποστήριξη μας στα συμφέροντα των θαλάσσιων δυνάμεων όπου και ανήκουμε.

  • oxia77

    Σίγουρα είναι πολύ θετικά τα νέα του Κουρδικού δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία. Πιστευω όλοι εδώ μέσα ευελπιστούμε το Κουρδιστάν να παίξει το ρόλο που έπαιξε το ελληνικό και τα λοιπά βαλκανικά κράτη στη κατάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Θα ήθελα όμως να επισημάνω τουλάχιστον κάποια πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό και μπορεί να σταθούν εμπόδιο.

    Πρώτον, ο Ερντογάν δε θα είναι για πάντα σουλτάνος. Κάποια στιγμή, είτε με πραξικόπημα (πάντα πιθανό στη Τουρκία) είτε ακόμα και εκλογικά (μείωση δημοτικότητας αφού επέτρεψε να δημιουργηθεί κουρδικό κράτος παρά το γεγονός ότι είχε στις διαταγες του τον «αήτητο τουρκικό στρατό») θα χάσει τη εξουσία και ο επόμενος ίσως επαναφέρει τη Τουρκία στο «σωστό δρόμο». Αν συμβεί αυτό, ο Ερντογάν θα περάσει στην ιστορία ως «Ερντογάν ο παραβάτης» και τα όνειρα ολοκλήρωσης του κουρδικού κράτους με πληθυσμούς και εδάφη από τη ΝΑ Τουρκία θα περάσουν στη κατάψυξη.

    Δεύτερον, η Τουρκία έχει σημαντικό “know how” σε γενοκτονίες (‘Ελληνες, Αρμένιοι κλπ) και σε εκδιώξεις πληθυσμών (Σεπτεμβριανά 1955) που μπορεί να οδηγήσει σε «εθελουσία έξοδο» των κουρδικών πληθυσμών προς το νεοιδρυθέν μητροπολιτικό τους κράτος. Και αν δε τους διωξει όλους λόγω του τεράστιου μεγέθους του πληθυσμού τους, τουλάχιστον μπορεί να ξεφορτωθεί τα αντιδραστικά στοιχεία.

    Τρίτον, τα γειτονικά κράτη της πρέπει να «σπρώξουν» τη διάλυση της Τουρκίας. Χωρίς απαραίτητα βίαια μέσα. Να υποβοηθήσουν απλώς ώστε η χρησιμότητα της Τουρκίας για τις ΗΠΑ να ελαχιστοποιηθεί. Το Κουρδιστάν ασφαλώς θα προσφέρει βάσεις. Η Ελλάδα θα κάνει ενέργειες αντικατάστασης της Τουρκίας με παροχές βάσεων κλπ ή θα συνεχίσουμε τα γνωστά μας;

    Και τέταρτον, οι ηγεσίες των Κούρδων θα μπορέσουν να παραμείνουν όσο το δυνατόν μονοιασμενες ή ο καθένας θα κοίτα το τσιφλίκι του;

  • Cynaegeirus

    Τα έχουν κάνει πάνω τους βόσνιοι, σκοπιανοί, ισπανοί, βέλγοι και φυσικά οι τούρκοι. αυτοί θα βάλουν τα εμπόδια σε διεθνές επίπεδο πρώτοι.

    • ΠΡΟΜΑΧΟΣ

      Και Άγγλοι, Μολδαβοί και Ουκρανοί.

      • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

        Αδέλφια,από όλους αυτούς που τα έχουν κάνει επάνω τους,δέν ξέρω άν έστω ένας έχει λόγο στα τεκταινόμενα.
        Θά κάνω όμως μία ερώτηση αφελούς:είναι ἡ απόσχιση του ιρακινού Κουρδιστάν καθεαυτή που πανικοβάλλει,ἤ ὁ τρόπος που επισφραγίζεται,δηλαδή το δημοψήφισμα;
        Ξέρουμε ότι και ἡ Ε.Ε δέν τα πολυχωνεύει τα δημοψηφίσματα,επειδή κάποιες φορές της χαλάνε την σούπα,και πρέπει ἡ καημένη να τα «λουστεί» όπως της Κύπρου το 2004 ἤ να τα ακυρώσει όπως της Ιρλανδίας πιό πρόσφατα.
        Αλλά,εγώ θυμάμαι κάποιο βελούδινο διαζύγιο Τσεχίας-Σλοβακίας το 1992,χωρίς κἄν δημοψήφισμα,έτσι,σάν απλή διοικητική πράξη.
        Αυτό,δέν αποτελεί άραγε προηγούμενο,ἤ θεωρήθηκε ότι απλώς «αφορά κάποιους άλλους,κάπου αλλού»;

  • NK
  • NK

    Μετά από τα ‘’θα τον κοντύνουν οι αμερικανοί», « θα κατέβει ο Μόσκοβος» κλπ, τώρα φτάσαμε να ελπίζουμε στο «που θα πάει, κάποτε θα φύγει ο Ερντογαν» και «θα του δείξουν οι Κούρδοι».

    Η Τουρκία ανέβηκε κατηγορία και φέρεται αναλόγως. Απλά.

    Από τα ζόρια με το Ιντσιρλικ, την επική κουβέντα με Γιούνκερ («βεβαίως και μου ανοίξατε κόκκινα χάλια, είμαι ο πρόεδρος της Τουρκίας»), την κατάρριψη ρωσικού αεροπλάνου, το τακτικό χ@σιμο Γερμανών αξιωματούχων και τις παρεμβάσεις στα εσωτερικά τους, τις συλλήψεις Τούρκοευρωπαιων με διπλή υπηκοότητα και αλλά πολλά, πλέον δεν μιλάμε για παρορμητική συμπεριφορά, ούτε για κάτι προσωρινό.
    Ούτε για κάτι που θα αλλάξει αν επανέλθουν ποτέ οι κεμαλικοι στα πράγματα. Κυρίως σε συνδυασμό με την θηριώδη αύξηση του ΑΕΠ και την αυτονόμηση στον τομέα των εξοπλισμών.

    Εμείς πως πάμε; Όλα καλά, πέρασε ο νόμος, να δηλώνω γυναίκα όταν μου έρχεται η πρόσκληση κατάταξης; Πάντα καλά. Πάντα τέτοια.

    • Cynaegeirus

      «Όλα καλά, πέρασε ο νόμος, να δηλώνω γυναίκα όταν μου έρχεται η πρόσκληση κατάταξης;»

      Χαχαχαχα είσαι θεός!

    • M.K.E

      Διακρινω μια απογοητευση και ανυπομονησια σε πολλους φιλους σχετκα με τα τεκταινομενα.Η γεωπολιτικη εχει τους δικους της χρονους,ευτυχως,γιατι αλλιως θα γευομασταν ολη την γκαμα των των αλλαγων και ταραχων μεσα σε εβδομαδες και μηνες.
      Ακομη και οι δυο πολεμοι στο Ιρακ,ειχαν μια σημαντικη προεργασια απεναντι στο κοινο και διαμεσου των ΜΜΕ.
      Κυοφορειται μια τεραστια αλλαγη συνορων,που αν δεν γινει σιγα σιγα,θα επελθει τετοιο χαος που οι δυο παγκοσμιοι πολεμοι μαζι θα μοιαζουν με στρατιωτικες ασκησεις.
      Δεν βλεπω καποια αναβαθμιση της τουρκιας.Αντιθετως,μια πολυ ωραια βολτα μεσα σε ναρκοπεδιο,με ολες τις κινησεις που κανει.
      Κυριοι,η διπλωματια προχωρησε πολυ απο την εποχη του «κανω πολεμο και τιμωρω εαν..»,εχει πολλους ιδιαιτερους τροπους να δειχνει πραγματα και προθεσεις και πολυ παραπανω,εχει την τεχνη της αληθοφανους στρεβλωσης της πραγματικοτητας χαρην ενος σκοπου.

      Μια μεγαλη παντως δυναμη,δεν θα ανεχοταν ανταρτες να αλωνιζουν στα συνορα της,θα εριχνε πολλες δυναμεις στην αντιμετωπιση τους και ειχε καθημερινες επιχειρησεις.Οι εξοδοι των ε/π και α/φων ειναι λιγοτεροι απο τι δικες μας σε ενα ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ,αυτο και μονο λεει πολλα.
      Αν δεν ειχε ο σουλτανος τους ελληνες να τον λιβανιζουν ποιος θα τον υπολογιζε στον κοσμο;

  • Οδυσσέας

    Πολύ καλή ανάλυση. Σιδεροκέφαλος στην e-Amyna!

    • spyrosthegreat

      Ευχαριστώ πάρα πολύ! Ελπίζω να συνεισφέρω το κατά δύναμιν στο e-amyna!

  • Γεράκι

    Η εξαιρετική ανάλυση γεννά και κάποιους προβληματισμούς. Πχ

    1) Περί προδοσίας Κούρδων και το αν κάποιος γίνεται σοφότερος από τα λάθη του, ή αν εν τέλει οδηγείται, και από τι, στο να τα επαναλάβει. Έχω την εντύπωση πως δεν θα διστάσουν να τους ξαναπουλήσουν αν κριθεί πως αυτό απαιτεί ο στρατηγικός τους σχεδιασμός. Όπως δεν θα διστάσουν να τους υποστηρίξουν με κάθε μέσο αν και πάλι αυτό κριθεί ως στρατηγική προτεραιότητα την εποχή αυτή και υπό τις δεδομένες συνθήκες. Οι κουρδικής καταγωγής Τούρκοι θα ψηφίζουν Ερντογάν αν δεχθούμε πως η πολιτική του κατρακυλάει ολοένα και περισσότερο σε σύγκρουση με τη Δύση και τις ΗΠΑ, υπό την έννοια πως τους Κούρδους γενικότερα τους συμφέρει να είναι ο μόνος αξιόπιστος και στρατηγικά χρήσιμος σύμμαχος στην περιοχή, όπως ήταν κάποτε η Τουρκία. Δυστυχώς η εξέλιξη εξαρτάται από τους τουρκικούς χειρισμούς κυρίως και μόνο. Με πολιτική Ερντογάν κι αν αυτή δεν αλλάξει δραματικά στο μέλλον το πιθανότερο είναι η σύγκρουση, ενώ η ιστορία έχει αποδείξει τι παθαίνει κανείς και το κράτος – καθεστώς του όταν σηκώνει δικό του …»μπαϊράκι».

    2) Περί κουρδικής εξόδου στη Μεσόγειο, και στο χάρτη του άρθρου φαίνεται ότι είναι πιο εύκολο να γίνει μέσω …Ντιγιάρμπακιρ παρά μέσω εδαφών Συρίας. Το Κουρδικό στοιχείο έχω την εντύπωση πως είναι πολυπληθέστερο και πιο έντονο εντός των τουρκικών εδαφών παρά των Β και ΒΔ συριακών εδαφών.

    3) Από το αμέσως προηγούμενο προκύπτει και ο λόγος που οι Τούρκοι μπόρεσαν / τους επιτράπηκε / δεν μπόρεσαν αντικειμενικά οι Κούρδοι να τους εμποδίσουν, να επιχειρήσουν στην περιοχή μεταξύ των δύο κουρδικών καντονιών. Από τα λίγα που γνωρίζω δεν υπήρχε ποτέ ισχυρό κουρδικό στοιχείο μεταξύ των δύο καντονιών, σε βαθμό που να ενώνονται. Αντιθέτως εκεί Β-ΒΑ από Χαλέπι υπήρχαν κωμοπόλεις με ισχυρό μουσουλμανικό στοιχείο σε βαθμό τέτοιο που αποτέλεσε τόσο τη γενέτειρα ηγετικών στελεχών των αντικαθεστωτικών (ισλαμιστών), όσο και το προπύργιο των αρχικών τους ομάδων που άντλησαν σημαντικό αριθμό ντόπιων εθελοντών μαχητών από το ξεκίνημα των συγκρούσεων και πριν ακόμα πλακώσουν οι μουχατζιρίιν, την ώρα μάλιστα που στα κουρδικά καντόνια γίνονταν προσπάθεια περαιτέρω οργάνωσης των ομάδων προστασίας των εδαφών τους. Αυτή η προσπάθεια δεν βρήκε έδαφος μεταξύ αυτών των δύο καντονιών ακριβώς επειδή δεν υπήρχε το αναγκαίο και ικανό ποσοστό κουρδικού στοιχείου.

    4) Σε σχέση με τα δύο προηγούμενα σημειώνω πως κατά τους ισλαμιστές, και ειδικά κατά την ακραία ιδεολογία που εκφράζεται σήμερα από το IS, η περιοχή αυτή Β-ΒΑ από το Χαλέπι, είναι η περιοχή όπου το κοράνι προβλέπει την τελική μάχη με τους παγανιστές σταυροφόρους. Μπορεί για εμάς να φαίνεται γραφική λεπτομέρεια, όχι όμως για αυτούς. Μην ξεχνάμε πως η διεθνής τζιχάντ κατά των ΗΠΑ κυρίως, και γενικότερα κατά της Δύσης (του δυτικού τρόπου ζωής, με αποκορύφωμα τον αμερικανικό) προήλθε από τη δυτική – αμερικανική εμπλοκή στα μουσουλμανικά καθεστώτα – ισλαμική παράδοση (Αίγυπτο, Ιράν και Σαουδική Αραβία) παρόλο που οι ΗΠΑ ήταν εκείνοι που ενίσχυσαν και υποστήριξαν τους τζιχαντιστές (Αφγανιστάν). Σε αυτό κολλάει και το 1), τότε μέχρι τη δεκαετία ΄80 ο όρος μουτζαχεντίν είχε θετική και ρομαντική σημασία στη Δύση με τον …Ράμπο να τους βοηθάει έναντι των σοβιετικών. Όταν οι Κούρδοι ξεκληρίζονταν από τους μεν και δε και τους «καθάριζαν» με χημικά οι ΗΠΑ σφύριζαν αδιάφορα. Το γεγονός πως οι ρομαντικοί μουτζαχεντίν υπό νέες ηγεσίες όταν βρήκαν νέο νόημα και σκοπό για τη τζιχάντ τους και έκαναν πράξη τις απειλές πολέμου κατά των ΗΠΑ με τα γνωστά αποτελέσματα, θα οδηγούσε στην πρόβλεψη πως οι ΗΠΑ δεν θα τους ενίσχυαν και υποστήριζαν ποτέ ξανά, όντας σοφότεροι, δεν εμπόδισε την αμερικανική πολιτική να χαιρετίσει και την Αραβική Άνοιξη και τα αποτελέσματα αυτής στη Συρία. Μπορεί να αναδιπλώθηκαν στην πορεία, όχι γιατί έγιναν σοφότεροι, αλλά επειδή κατανόησαν ή και πιέστηκαν να επενδύσουν στο ευρύτερο στρατηγικό τους συμφέρον, ήτοι καλύτερα με παράνομα στρατιωτικά – βασιλικά – αυταρχικά καθεστώτα, παρά με (ημι)παράφρονες, όμως δεν αναδιπλώθηκαν στα της Συρίας. Ακριβώς γιατί αυτό επιτάσσει το συμφέρον τους, ούτε επειδή είναι κουτοί, ή σοφότεροι ή λιγότερο σοφοί.

    Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ακριβώς τι θα επιδιώξουν οι ΗΠΑ, ή τι επιδιώκουν οι Κούρδοι, αλλά πως θα εξελιχθεί ο ευρύτερος συσχετισμός συμφερόντων όλων των εμπλεκόμενων και πως θα ιεραρχηθούν οι προτεραιότητες. Με το μεγάλο ερωτηματικό να παραμένει η εξελισσόμενη τουρκική πολιτική σε σχέση α) με τη Δύση, β) με τους Κούρδους εσωτερικά και εξωτερικά των συνόρων της και γ) και σημαντικότερο σε σχέση με το μουσουλμανικό κόσμο της Ανατολής τόσο το σουνιτικό όσο και το σιιτικό θέμα που συμπαρασύρει και το Παλαιστινιακό.

    Τέλος, περί κυρώσεων, αλλά και περί μουσουλμανικού κόσμου με την παραδοσιακή έχθρα σουνιτών – σιιτών, αλλά και τον εσωτερικό σουνιτικό ανταγωνισμό να θυμίσω την παράνομη τουρκική πρακτική υποστήριξης του Ιράν και ότι κάποιοι είναι σε αμερικανικές φυλακές που πληρώνουν το τίμημα.

    • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

      «2) Περί κουρδικής εξόδου στη Μεσόγειο, και στο χάρτη του άρθρου φαίνεται
      ότι είναι πιο εύκολο να γίνει μέσω …Ντιγιάρμπακιρ παρά μέσω εδαφών
      Συρίας. Το Κουρδικό στοιχείο έχω την εντύπωση πως είναι πολυπληθέστερο
      και πιο έντονο εντός των τουρκικών εδαφών παρά των Β και ΒΔ συριακών
      εδαφών.»
      Νομίζω ότι το θέμα δέν είναι ποσοτικό,αλλά ποιοτικό.
      Τί εννοώ:ἡ διαφορά στάτους της Τουρκίας και της Συρίας δέν χρειάζεται πολλές επεξηγήσεις.
      Ἡ Συρία δικαιούται να διαμελιστεί,όπως πρακτικώς το όμορο Ιράκ αλλά και ἡ «μακρινή» Γιουγκοσλαβία και μετέπειτα Σερβία.
      Ἡ Τουρκία όχι.
      Εάν ἡ κουρδική Ροζάβα αρκεί ὡς κρατική οντότητα,έστω και εικονική,για να φιλοξενήσει εκείνον τον αγωγό φυσικού αερίου που αρνήθηκε ὁ Άσσαντ,με αποτέλεσμα την διάλυση της Συρίας,τότε ἡ Ροζάβα έχει ουσιαστικώτατες πιθανότητες να πάρει το χρίσμα με κάποια μορφή συνομοσπονδίας.
      Ακόμη περισσότερο,ἄν ἡ ονομασία της νέας οντότητος δέν περιλαμβάνει το όνομα του Κουρδιστάν,αλλά κάτι πιό ουδέτερο.
      Ἡ δέ εμπειρία από την ύπαρξη του ντε φάκτο ανεξάρτητου ιρακινού Κουρδιστάν (KRG) θα μπορούσε να μεταφυτευθεί και στην Ροζάβα.
      Ἄς υπενθυμισθεί εδώ,ότι κάπως έτσι προέκυψε και ὁ Παναμάς,αποσχιζόμενος από την Κολομβία,προκειμένου να περιέλθει ἡ σχεδιαζόμενη διώρυγα στις ΗΠΑ.

      • Γεράκι

        «Ἡ Συρία δικαιούται να διαμελιστεί,όπως πρακτικώς το όμορο Ιράκ αλλά και ἡ «μακρινή» Γιουγκοσλαβία και μετέπειτα Σερβία.
        Ἡ Τουρκία όχι.»

        Γιατί όχι η Τουρκία; Το τουρκικό κράτος δαπανάει ετησίως πολύ χρήμα και αρκετό αίμα για να διατηρεί (!!!) τον κρατικό έλεγχο στην Α-ΝΑ επικράτειά της. Μια κατάσταση που κρατάει δεκαετίες και αυτό που έχουν καταφέρει είναι να ερημώσουν χιλιάδες χωριά, να κατασκευάσουν ένα εκτεταμένο, στρατιωτικό ουσιαστικά, δίκτυο μονάδων και φυλακίων επιτήρησης και μετά από όλο αυτό να μην έχουν καταφέρει να έχουν τον έλεγχο και να απαιτείται η περαιτέρω ανάπτυξή του ώστε να προστατευθεί το ίδιο το δίκτυο! Έχουν φτάσει στο σημείο να υποστηρίζουν τα φυλάκια τους με ελικόπτερα, να μεταφέρουν εφόδια και στρατιώτες με ελικόπτερα διότι είναι ασφαλέστερη μέθοδος από ότι οδικώς.

        Κράτος που καταντάει σε τέτοιες πρακτικές είναι κράτος καταδικασμένο. Χρόνο κερδίζει αλλά οι Κούρδοι γεννούν σαν τα κουνέλια κι είναι πολλά και παντελώς άλλη ράτσα από τους υπόλοιπους «Τούρκους». Θεωρώ αναπόφευκτο ότι οι Κούρδοι στο μέλλον θα δικαιωθούν. Με την απομάκρυνση από τη Δύση η τουρκική πολιτική ενδέχεται να πληρώσει το τίμημα της αλαζονείας όταν οι δυτικοί …θυμηθούν πως υπάρχουν Κούρδοι κι ότι έχουν δικαιώματα. Ο τουρκικός κομπλεξισμός και φόβος θα πέσει πολύ πιθανόν θύμα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

        • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

          «Γιατί όχι η Τουρκία;»
          Την απάντηση την δίνεις μόνος σου:
          «Μια κατάσταση που κρατάει δεκαετίες και αυτό που έχουν καταφέρει είναι να ερημώσουν χιλιάδες χωριά.»
          Στην Σερβία όρμησαν την πρώτη φορά με αφορμή μία Σρεμπρένιτσα,την δεύτερη για δυό ντουζίνες εξουδετερωμένους ουτσεκάδες.
          Στην Συρία,πρώτα έβαλαν ἤ άφησαν την Αλ Κάϊντα να ξεκινήσει αντάρτικο,μετά όρμησαν επειδή «το καθεστώς Άσσαντ χτυπούσε με χημικά τους αντιπάλους του».
          Με τα ίδια μέτρα και σταθμά,στην Τουρκια έπρεπε να ορμήσουν ἥδη από την κουρδική πρωτοχρονιά (Newroz) του Μαρτίου 1992.
          Ἡ Γερμανία τουλάχιστον επέβαλε εμπάργκο όπλων στην Τουρκία για τον λόγο εκείνο.
          Ἡ Τουρκία όμως,όχι μόνο δέν τιμωρήθηκε από τους γνωστούς ανθρωπιστικούς κύκλους,αλλά το 1999 συμμετείχε στους βομβαρδισμούς της Σερβίας,που καταπίεζε δύο εκατομμύρια Μουσουλμάνους.
          Τα δεκαπέντε,ἤ όσα περισσότερα εκατομμύρια των Κούρδων,και επίσης Μουσουλμάνων,προφανώς δέν απετέλεσαν αντικείμενο προβληματισμού για το ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΗΒ.
          Και το ΡΚΚ θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ-ΗΒ-ΝΑΤΟ,και όχι ἡ JITEM,Jandarma,Özel Tim,ἤ ΤΣ.
          Χώρια οἱ χαριεντισμοί της Άνγκελα και του Ντόναλντ με τον μεγαλύτερο διακινητή ανθρώπων του πλανήτη.
          Νομίζω ότι παραείναι ορατός ὁ ελέφαντας στο δωμάτιο,(ἡ προνομιακή αντιμετώπιση της Τουρκίας δηλαδή),για να μήν τον βλέπουμε.

          • victor

            Λοιπόν ε, όλα τα παραπάνω επιχειρήματα θα μπορούσαν να ακούγονται από το Λόρδο Βύρωνα σε ένα θυμωμένο μονόλογο του ένα απόγευμα στη βόρεια Σκωτία, από ένα σοφό γέροντα ιερέα σε κάποια πέτρινη στοά γύρω από ένα μαγκάλι, από κάποιον φλογερό κομμουνιστή επαναστάτη στη Μονμάρτη το 1970.
            Όλα καλά ηθικά και ωραία.
            Τώρα..
            Ground Control to Major Tom.
            Τί σχέση μπορεί να έχουν με τη στεγνή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων τώρα όλα αυτά?

            Δεν υπάρχει κανένας ελέφαντας γιατί δεν υπάρχει θέμα προνομιακής σχέσης της Τουρκίας.

            Η Τουρκία είναι αυτή που είναι,.. μια μεγάλη δύναμη για τη περιοχή από το 1453 μέχρι σήμερα, -τι να κάνουμε τώρα, έτσι είναι.

            Φυσικότατα όλοι θα κοιτάν να τα έχουν καλά μαζί της καθώς έχει το μεγαλύτερο όγκο και βάρος στη περιοχή. Όσο πιο βαριά τόσο μεγαλύτερες και οι καταστροφές άμα πέσει, γιατί να θες κάτι τέτοιο? Η Συρία των 15 εκ. διαλύθηκε και τα απόνερα κούνησαν το Βερολίνο, οι Ευρωπαίοι έπαθαν υστερία με μερικούς χιλιάδες πρόσφυγες, φαντάσου τώρα τη τούρκα των 70 εκ στο καπάκι με τόσο μιλιταριστικής νοοτροπίας κοινωνία.

            Τα λεφτά είναι πολλά και τα συμβόλαια μεγάλα με όλους, για ποια προνομιακή σχέση μιλάς, φυσική διαδικασία είναι. Εσύ με ποιόν θα μιλούσες και θα κοιτούσες να έχεις καλές σχέση με πολύ υπομονή,
            με έναν που κάνει μπίζνα δις. με όλους και για όλα?
            ή με τους ή με τους μπατίρηδες wannabe τσε γκεβάρες της Ροζάβα?

            Το ότι θα γίνει Κουρδικό κράτος μάλλον φαίνεται να γίνεται, έχει αποκτήσει δυναμική δύσκολα αντιστρέψιμη. Αλλά ο καλός(εκ της εσπερίας) διπλωμάτης κοιτά να έχει και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Θα γίνει κάποιου είδους κρατίδιο τέλος πάντων, και ο Ερντό θα το ψιλοελέγχει μία με τη βία, μία με τα φράγκα, μία με τις μυστικές υπηρεσίες κλπ. Θα υπάρξει ένταση σίγουρα και θα έχει ενδιαφέρον το έργο, μπορεί να πέσουν και πιστολιές, αλλά σιγά σιγά αυτό θα παγιωθεί.

            Έτσι η Τουρκία θα έχει ακόμη ένα πονοκέφαλο, οι άτλαντες θα έχουν βάλει ένα καινούργιο λουρί στο μαντρόσκυλο γιατί παρα είχε θεριέψει πρόσφατα, οι Ρώσοι θα πάρουν και αυτή το κομμάτι τους, και η ζωή συνεχίζεται..

          • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

            Λόρδος Βύρων σε θυμωμένο μονόλογο;
            Γέρων ιερέας σε πέτρινη στοά;;; (τρία τα ερωτηματικά εδώ.)
            Κομμουνιστική Μονμάρτρη του 1970;

            Ομολογώ ότι με «εξιτάρεις» που λένε και στο χωριό μου.

            Στο προκείμενο τώρα,
            «Η Τουρκία είναι αυτή που είναι,.. μια μεγάλη δύναμη για τη περιοχή από το 1453 μέχρι σήμερα, -τι να κάνουμε τώρα, έτσι είναι.»
            Χωρίς καμμία παρεξήγηση,έχεις παραλείψει ΠΟΛΛΑ ιστορικά κεφάλαια από το 1453 μέχρι σήμερα.
            Ἡ Οθωμανική Αυτοκρατορία μπορούσε να είχε σβήσει το 1523,μετά την πρώτη πολιορκία της Βιέννης.
            Ὧ του θαύματος,οἱ Ευρωπαίοι προτίμησαν να σχοληθούν με τις αντιζηλίες τους.(μόνο για να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη τις ξέχασαν-σύμπτωση)
            Το 1571,μετά την συντριβή στην ναυμαχία της Ναυπάκτου,ὁ σουλτάνος αρνήθηκε να δεχθεί τροφή επί μέρες,βλέποντας το τέλος της ΟΑ να έρχεται.
            Συνήλθε όταν έφτασε μαντάτο ότι οἱ συνασπισμένοι ευρωπαϊκοί στόλοι ανεχώρησαν για τις πατρίδες τους.
            Ὦ του θαύματος δύο.
            Μετά την δεύτερη Βιέννη,1683,μία από τα ίδια.
            Ὦ του θαύματος τρία.
            Μεταξύ 1919 και 1922 ἡ ΟΑ ήταν παρελθόν,με βάση το προηγούμενο της Αυστρουγγαρίας,θα περίμενε κάποιος ότι δέν θα απέμενε κανένα ισχυρό κράτος στην θέση της,λογικά οι νικητές θα μπορούσαν και να σπρώξουν σε μία κατάσταση με διαφορετικά μικρά κράτη στην θέση της,(τουρκικό,κουρδικό,αρμενικό)με την σύμμαχο Ἑλλάδα κάτοχο των στενών,και στενά συνδεδεμένη με τις ναυτικές δυνάμεις που είχαν κερδίσει τον Α΄ΠΠ.
            Το διαίρει και βασίλευε που εφάρμοσαν την ίδια εποχή στην Μέση Ανατολή,όχι τίποτε πρωτοφανές.
            Όμως όοοχι,και καλά μία ενιαία και κραταιά Τουρκία επεδίωξαν,(και με την «ένδοξη πρωτεύουσα τους,την Κωνσταντινούπολη»)στο πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ.
            Ὦ του θαύματος τέσσερα.(ἤ μήπως μου έχουν διαφύγει και κάποια ακόμη θαύματα;)

          • victor

            Καλά τώρα..εντάξει, απογοήτευση..περίμενα κάτι καλύτερο πραγματικά, πολύ καλύτερο..

            Μου λες στο προσκείμενο τώρα..και ενώ περιμένω το προσκείμενο μου μιλάς.. για τα ιστορικά θαύματα που έγιναν για να μείνει ζωντανή η Ωθ. αυτοκρατορία. ( Ακόμη και εκεί διαφωνώ σε όλα. Δεν συμφωνώ καθόλου με την υπεραπλουστευτική προσέγγιση σου στο ότι εύκολα θα διαλύονταν τότε και τότε, αλλά αυτά είναι άλλη συζήτηση καθαρά ιστορική)

            Το προσκείμενο είναι το τώρα. Το σήμερα και το τι σημαίνει για τον διεθνές περίγυρο η Τουρκία.
            Αποδέξου το ότι αυτή είναι και μετράει για πολλούς και ξέρει να διαπραγματεύεται. Δεν ωφελεί να θολώνουν τη κρίση οι συναισθηματισμοί και οι ρομαντισμοί για δίκαιο και άδικο.
            Καλώς η κακώς έχει το πρώτο λόγο στη περιοχή, και το χειρότερο δεν διστάζει -όπως το έχει αποδείξει- να πυροβολήσει άμα λάχει..

            Το ευχάριστο για μας στην όλη ιστορία είναι ότι προστίθεται ένας ακόμη πονοκέφαλος/μέτωπο σ’ αυτούς. Αυτό βέβαια μπορεί και να μας βγει σε κακό, αν κάποια στιγμή μπούμε στη ζυγαριά του παζαριού Τουρκίας-Δύσης. Δεν το πολυπιστεύω αλλά με τις ηγεσίες μας αποδεικνύουμε μια ιστορική συνέχεια που μας συνοδεύει, ότι είμαστε λίγοι και μικροί έναντι των περιστάσεων για να βασιστούν άλλοι επάνω μας.

          • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

            Victor,δέν ξέρω τί περίμενες να διαβάσεις,αλλά σου ξεκαθαρίζω ότι δέν γράφω για να αρέσω,ούτε για να δυσαρεστήσω.
            Ἄν και αυτό μπορεί να προκύψει.
            Και -ξανά- χωρίς παρεξήγηση,έχεις κάνει μία παντελώς αυθαίρετη παραδοχή,ότι δηλαδή γράφω συναισθηματικά.
            Δέν ξέρω από πού ορμώμενος το θεωρείς δεδομένο,το λές και το ξαναλές,αλλά λυπάμαι,είσαι απλώς δέσμιος κάποιας προσδοκίας -νεφελώδους θα έλεγα-που σε εμποδίζει να δείς τον κυνισμό των προηγουμένων σχολίων μου.
            Για να κλείσω,εσύ από την μία άνοιξες θέμα χρονικής διάρκειας από το 1453,σου έγραψα κάποια πράγματα,απλώς τα απορρίπτεις,και από την άλλη ταμπουρώνεσαι στο «σήμερα».
            Το «σήμερα»» όμως δέν προέκυψε από το πουθενά,είναι και χρήσιμο,αλλά και ενδιαφέρον να μελετήσεις και το χθές,ώστε να μπορείς να κάνεις και προβολές στο αύριο.
            Όταν ανοίγεις θέματα,θα δεχθείς και επέκταση της συζητήσεως σε αυτά,είναι θέμα και δεοντολογίας,και πληρότητος.

  • Γεράκι

    Πρέπει να επισημάνω το εξής επίσης: το καλοκαίρι του 2014 οι ΗΠΑ δεν επενέβησαν να διασώσουν την Βαγδάτη αλλά το Ερμπίλ!

    Ανέκαθεν είχαν πρόβλημα με την ιρακινή διακυβέρνηση και για αυτό ήθελαν να απεμπλακούν το συντομότερο δυνατό. Την κοπάνησαν από το τρελοκομείο το 2011 αν θυμάμαι καλά όταν συνειδητοποίησαν πως δεν μπορούσαν να αλλάξουν τη ρεβανσιστική και διεφθαρμένη διακυβέρνηση του Ιράκ, η οποία χαρακτηρίζονταν από ανοικτή φιλο-ιρανική πολιτική, σιιτικό σεκταρισμό και καμία επιθυμία να εμπιστευθεί οτιδήποτε μη σιιτικό συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δομής. Όπως στη Συρία του Άσαντ έτσι και στο Ιράκ η (σιιτική) μειονότητα έβγαζε απωθημένα δεκαετιών επί των σουνιτών. Το αποτέλεσμα το είδαμε στο μπλιτζκρικ του IS στο Ιράκ όπου ο διαλυμένος οργανωτικά και ψυχολογικά τακτικός στρατός, διεφθαρμένος σε όλα τα επίπεδα και με μηδενικό εθνικό κίνητρο διαλύθηκε και μόνο στο άκουσμα ότι έρχονται (μια χούφτα) αποφασισμένοι τζιχαντιστές.

    Κρίσιμες λεπτομέρειες: Το Δ-ΒΔ κομμάτι του Ιράκ α) είναι σουνιτικό, με ότι σημαίνει έναντι σε μια εκδικητική σιιτική διακυβέρνηση, β) είναι η περιοχή από όπου προέρχεται ένα μεγάλο μέρος των τζιχαντιστών του IS, όπως και ο ηγέτης του κι άλλα ηγετικά του στελέχη, γ) είναι η περιοχή που γεννήθηκε το IS ως μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα του Ιράκ, δ) είναι η περιοχή που γεννήθηκε η τρομοκρατία των τζιχαντιστών έναντι των εισβολέων σταυροφόρων.

    Από όλα αυτό το παρανοϊκό που απεμπλάκησαν οι Αμερικανοί δεν θα γυρνούσαν πίσω να τους σώσουν. Περισσότερο λάδι στη φωτιά των τρομοκρατών και της αντιαμερικανικής – αντιδυτικής ρητορικής θα έβαζαν χωρίς κάποιο όφελος, ενώ βεβαίως υπήρξε και ο ιρανικός παράγοντας που θα προστάτευε από τα χειρότερα, τουλάχιστον στην πρωτεύουσα, στη διατήρηση του κυβερνητικού ελέγχου και στις νότιες σιιτικές περιοχές. Οι ΗΠΑ θέλοντας να χτυπήσουν το IS ως φαινόμενο που γιγαντώνονταν και ως δύναμη που ενισχύονταν επικοινωνιακά και οικονομικά ήθελαν μια καλή επικοινωνιακή αφορμή για να εμπλακούν εκ του ασφαλούς. Οι Γεζιντί ήταν η καλή επικοινωνιακά αφορμή και οι αεροπορικές προσβολές η ασφαλής λύση που σηματοδότησε την αρχή του τέλους του IS όπως ανεξέλεγκτου φαινομένου.

    Ο κουρδικός παράγοντας ήταν και ο μόνος αξιόπιστος, μη παρανοϊκός σύμμαχος της όλης προσπάθειας.

    • spyrosthegreat

      Δεν διαφωνώ με την ανάλυσή σου! Εγώ θα ήθελα απλώς να προσθέσω πως από «ατυχήματα» όπως η εμφάνιση και εξάπλωση του ΙΣΙΣ και η εθνοκάθαρση εναντίον των Γιεζίντι σφυρηλάτησαν τη στρατηγική σχέση μεταξύ Κούρδων και ΗΠΑ. Ίσως ο σουλτάνος Ερντογάν να κάνει το θαύμα του πάλι και ένα ακόμη «ατύχημα» να ωθήσει τις ΗΠΑ στις αγκάλες των Κούρδων και όχι μόνο …

    • Alexandros

      Οι Σιίτες δεν ειναι μειονότητα στο Ιράκ και η πλειοψηφία των σουνιτών στη Συρία υποστηρίζει Άσαντ

  • victor

    «Όμως η Τουρκία έχει παύσει τα τελαυταία χρόνια να εκτελεί την «γεωπολιτική αποστολή» της – την ανάσχεση του Ιράν και της Ρωσίας.»

    Ναι όντως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά ας δούμε το θέμα κάπως ποιο γενικά. Το Ιράν είναι/προσπαθεί να είναι, μια ανερχόμενη δύναμη στη περιοχή. Αυτό από μόνο του το φέρνει σε τροχιά σύγκρουσης με τη Τουρκία σε όλα τα επίπεδα(+θρησκευτικό με τη γνωστή διαφορά τους).
    Όσο και να θέλουν να έρθουν κοντά είναι φυσική διαδικασία να βλέπονται ως αντίπαλοι. Είναι αυτό που λέμε δύο κοκόρια σε ένα κοτέτσι. Ακόμη και να μην έχουν πρόθεση σύγκρουσης αυτή υποβόσκει από μόνη της. Το ξέρουν και θέλουν να πάρουν από τώρα ο καθένας με το τρόπο του τη pole position.
    Το ίδιο με διαφορετικούς όρους και με τη Ρωσία θέλει δουλειά χρόνων για να γίνουν φίλοι αυτοί οι δύο.
    Οι τούρκοι ξέρουν ότι όσο το Ιράν και η Ρωσία θα είναι με τον οποιονδήποτε τρόπο αντίπαλοι των ΗΠΑ ακόμη και στις καλύτερες εποχές τους, οι ίδιοι θα απολαμβάνουν τη στήριξη τους.
    Το Ιράν και η Ρωσία θα είναι αντίπαλοι των ΗΠΑ ειδικά οι Ρώσοι για χρόνια ακόμη. Άρα οι Τούρκοι έχουν χρόνο και αισθάνονται ότι είναι απαραίτητοι.

    Γεωπολιτική επένδυση των ΗΠΑ, Ισραήλ, Αραβικές χώρες στους Κούρδους.

    Σίγουρα αναδύονται νέοι πόλοι, αλλά να επενδύσεις γεωπολιτικά σε ένα φτωχό, εκγλωβισμένο, με πρωτόγονες υποδομές κάθε είδους λαό, που πονοκεφαλιάζει τρία κράτη, δεν είναι και η καλύτερη υποσχόμενη επένδυση. Όχι ότι δεν θα γίνει, ειδικά το Ισραήλ ως πιο κυνικό το επιδιώκει ίσως περισσότερο, αλλά δεν είναι επένδυση μακροπρόθεσμη διότι κάτι τέτοιο θέλει χρόνο και χρήμα, πολύ χρήμα και ρίσκο καθώς πρέπει να τα χαλάσεις με πολλούς άλλους την ίδια στιγμή.
    Για να γίνει κάτι τέτοιο πάει να πει ότι κάποιοι σχεδιάζουν εντελώς από την αρχή το χάρτη. Δύσκολο το βλέπω, όχι ότι δε γίνεται. Αλλά έχουν επενδυθεί πολλά στη Τουρκία, και τα συμβόλαια είναι μεγάλα που θα δώσουν πολλά λεφτά. Δεν ακυρώνεις έτσι τέτοια επένδυση.
    Στο κάτω κάτω ο Ερντο δεν θα είναι για πάντα.

    Προσωπικά δεν έχω δει κάποια κίνηση από ΗΠΑ που να δηλώνει σοβαρή προσπάθεια στήριξης των Κούρδων, πέραν κάποιων τοπικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων. Η υψηλή διπλωματία των ΗΠΑ δεν φαίνεται πουθενά. Μισόλογα εδώ κ εκεί και λίγα όπλα όσο χρειάζεται για να βουρλίζεται ο Ερντο. Δεν έχουν δώσει στοιχεία ότι σκοπεύουν να στηρίξουν το κουρδιστάν μέχρι τέλους. Θα το υποστηρίξουν όσο τους χρησιμεύει σίγουρα, και θα το μπήξουν σαν μαχαίρι στα πλευρά της Τουρκίας αλλά όχι μέχρι τέλους.

    «Η ιστορία ενίοτε προχωρά μη γραμμικά – κυρίως λόγω ατυχημάτων.»
    +1 σε αυτό έχετε απόλυτο δίκαιο.. όλα είναι πιθανά Τίποτα δεν αποκλείεται και γιαυτό ο Ερντο τρέχει και γαυγίζει εδώ κ’ εκεί για να προλάβει τα χειρότερα

    ΥΓ
    Κάτι τελευταίο για το ΙΣΙΣ. Δεν θεωρώ ότι είναι πρωτεύων ή έστω και σημαντικός πόλεμος για τις ΗΠΑ. Περισσότερο αγγαρεία μου φέρνει. Δεν νοιάζονται ιδιαίτερα αν το ΙΣΙΣ θα υπάρχει για λίγα χρόνια ακόμη ή όχι. Ίσα ίσα που πιστεύω ότι τους εξυπηρετεί κ όλας, ένα καλό εργαλείο(κρυφό)όπως και οι Κούρδοι αλλά φανερό.
    Η μόνη ζημιά που ίσως πάθανε από αυτό είναι το ότι βρήκαν ευκαιρία οι Ρώσοι και τσουπ, νατοι από το πουθενά.

  • victor

    Για ένα ρημάδι Ιράκ υπήρχαν σχέδια τριχοτόμησης και δεν το κατάφεραν ή τα εγκατέλειψαν.
    Μια ρημάδα Συρία σχεδιάζουν να χωρίσουν και ακόμη βλέπεις τι γίνεται.
    Ο Ερντο δεν είναι ισόβιος, κάποτε θα φύγει.
    Το Ισραήλ μπορεί να είναι αυτό που είναι αλλά μην υπερβάλουμε δεν φτιάχνει και το κόσμο όπως θέλει. Ακόμη παρακαλά το θείο Σαμ να χτυπήσει το Ιράν, με τα παρακάλια θα μείνει.

    Για το θέμα της γεωπολιτικής που αναφέρεις.
    Μπορεί να ισχύουν κάποιοι σταθεροί κανόνες και συμφωνώ, αλλά αυτό που υποστηρίζω σε σχέση με τη Τουρκία και που όλοι όσοι θεωρείτε τη διάλυση της ως ένα σχέδιο στο τραπέζι νομίζω δεν του δίνεται την ανάλογη σημασία, είναι η οικονομία.
    Με απλά λόγια τα λεφτά. Ρίξε μια ματιά γιατί συμβόλαια μιλάμε και με πόσους και ποιους(στην ουσία με όλους)και θα δεις ότι η σημερινή πολυπλοκότητα του κόσμου δεν θα αφήσει κανέναν μα κανέναν αλώβητο. Το λέω όσο πιο λακωνικά μπορώ, όλοι θα χάσουν.
    Εξ ου και η παρανοϊκή σχεδόν υπομονή των Ευρωπαίων πχ να συνομιλούν όλο γλύκα με τον Ερντο που σχεδόν τους βρίζει κάθε μέρα.

    Πέρα από όλα αυτά όμως, να έρθω στο σκεπτικό σου.
    Αν όπως λες Ρώσοι-Τούρκοι γίνουν κολλητοί(μπίζνα)ακόμη πιο πολύ. Πως θα διαλύσεις τη τούρκα αν έχει καινούργιο φίλο;
    Θα μαλώσεις με τη Ρωσία;
    Αν οι μπίζνες με τις μοναρχίες του κόλπου γίνουν όλο και πιο στενές(που ήδη είναι) θα τα βάλεις και μ’ αυτούς;
    Θα διακυνδινέυσεις ένα νέο τζιχάντ που μπορεί ο Ερντο να προκαλέσει αν φτάσουν τα πράγματα στα άκρα;

    Και κάτι τελευταίο. Ποιός δυτικός ηγέτης σήμερα σου φαίνεται ικανός να βάλει μπρος και να διαχειριστεί τέτοιο σχέδιο?

    • Φτωχός και μόνος κάου – μπόυ

      Τα σχέδια υπάρχουν ήδη πριν την ελληνική επανάσταση και κατά καιρούς επικαιροποιούνται ως σενάρια από τους υπερατλαντικούς κληρονόμους της βρετανικής αυτοκρατορίας. Το 19 θα μπορούσαν να υλοποιηθούν αν δεν αποφάσιζαν κάποιοι φωστήρες να φτάσουν στην Αλμυρά έρημο αντί να παραμείνουν ως τα όρια της Φιλαδέλφειας.
      Το Ισραήλ δεν επιδιώκει γενικευμένη σύρραξη με το Ιράν, χτυπήματα που θα κατέστρεφαν τις πυρηνικές υποδομές του Ιράν επιδίωκε. Δεν αποκλείω να το κάνει κάποτε έστω και χωρίς βοήθεια, είναι εξαιρετικά σταθεροί στις επιδιώξεις τους. Κατά τα άλλα, όταν υπάρχουν τα σχέδια (τα επιτάσσει η γεωπολιτική) θα βρεθούν και αυτοί που θα τα εφαρμόσουν. Νομοτελειακά.
      Τα χρήματα βρίσκονται στα παράλια, η ενδοχώρα είναι μόνο εργατικό δυναμικό ανειδίκευτων εργατών. Για την κοσμική Τουρκία ο θρίαμβος των ταλιμπάν της ενδοχώρας που «βγάζουν» Ερντογάν καθώς και το απολυταρχικό πολίτευμα που έχει επιβάλει, απλώς βαθαίνουν το χάσμα και μεγαλώνουν την απόσταση κοσμικής- ισλαμικής Τουρκίας. Τόσο που (εκτιμώ ότι) θα δοκιμαστεί και η εθνική συνοχή της χώρας. Άλλωστε η σύγχρονη Τουρκία ως κρατική ύπαρξη στηρίχτηκε από την εποχή του Κεμάλ σε έναν (διακριτικό αλλά φανερό) διαχωρισμό κράτους – θρησκείας. Η βίαιη αποκεμαλοποίηση δε θα περάσει, όσα χρόνια και να ζήσει ο Ερντογάν. Και δεν είναι και απαραίτητο να πεθάνει στο κρεβάτι του πλήρης ημερών… Τέλος τα μπερεκέτια τελειώνουν, Μέσα στην τελευταία δεκαετία η ισοτιμία λίρας – ευρώ ανέβηκε από το 1,6 στο 4,3 περίπου. Θεωρητικά μπορεί να βγάλει και μια δεκαετία ακόμη αλλά πάντα θεωρητικά. Ας μην ξεχνάμε ότι την ενδοχώρα μπορεί να την ταΐζεις Ισλάμ επ’ άπειρον αλλά αυτόν που έχτισε ένα επίπεδο ζωής και συνήθισε να έχει τουαλέτα μέσα στο σπίτι και να μη σφάζει την κόρη του άμα την δει με αγόρι, μάλλον δεν θα τον πείσεις να γυρίσει στη σαρία και στην ηπατίτιδα.
      Τέλος, η φιλία με τη Ρωσία έχει όρια τα οποία κανείς από τους δυο δε θα υπερβεί. Η Ρωσία από δυσπιστία και η Τουρκία από ανάγκη. Θα φύγει από το ΝΑΤΟ; Ούτε κατά διάνοια. Θα τα σπάσει με τους Αμερικάνους; διάλεξε τι χρώμα θα έχει η «επανάσταση» απέναντι στον δικτάτορα. Προς το παρόν τον ανέχονται, είναι ένας γραφικός γεράκος που ξεστομίζει διάφορες αλαχακμπαριές, γίνεται σπαστικός και αγενής αλλά ακόμα δεν έχει γίνει πολύ ενοχλητικός. Οι Γερμανοί, όπως και κάθε κράτος που σέβεται την ιστορία του, δε θα τα σπάσουν εύκολα μαζί του όχι μόνο για οικονομικούς αλλά και ιστορικούς λόγους καθώς και επειδή γνωρίζουν ότι κανείς δε ζει αιώνια. Οι Αμερικάνοι παρακολουθούν ενοχλημένοι την κατάσταση αλλά ως τώρα δεν τους πάτησε πολύ χοντρά τον κάλο (αν και οι σοβαροί λαοί κρατάνε τεφτέρι με τις μαγκιές που τους πούλησες κάποτε και σου φέρνουν όποτε τους βολέψει το λογαριασμό). Οι μοναρχίες του Κόλπου θέλουν υπηρέτες, όχι συνεταίρους. Και η στήριξη του Κατάρ από τον Ερντογάν σημειώθηκε στα τεφτέρια τους. Τον χρειάζονται για τις προσβάσεις του στα Βαλκάνια και την Ευρώπη αλλά ως εκεί.

      • victor

        Φίλε μου, μέσα σε όλα, συμφωνώ,
        απλά εγώ για την ώρα θεωρώ ως- το πιο τελευταίο σενάριο τη διάλυση της τουρκας-
        όχι αδύνατον, αλλά πιο μακρινό.
        για μένα το κεντρικό πρόσωπο στην όλη ιστορία είναι ο Ερντο
        όλη αυτή η μεταμφόρφωση της τουρκας είναι προσωποκεντρική.
        όλοι κάνουν υπομονή μέχρι να πεθάνει…
        …και thanx για την ανάλυση…

        • Φτωχός και μόνος κάου – μπόυ

          Πράγματι, με τον Έρντο όλοι κάνουν τεράστια υπομονή. Τον περιμένουν πολλοί βέβαια στη γωνία αλλά και πάλι δύσκολα θα του βάλουν χοντρό χέρι – όπως είπες πριν είναι πολλά (ακόμη) τα λεφτά. Όντως επίσης το σενάριο διάλυσης δεν είναι στην παρούσα φάση το πλέον κυρίαρχο. Αλλά και να ήταν, ο δικός μας ρόλος ήταν και θα είναι πάντα από δευτεραγωνιστή και κάτω – ως και στον Α΄ Βαλκανικό μας είχαν στην αρχή απ’εξω αλλά μας χρειάζονταν κυρίως για το ναυτικό που δε διέθετε κανένας από τους συμμάχους σε επάρκεια και θέση στρατηγική. Η δικιά μας δουλειά είναι απλή: σε κάθε περίπτωση και με κάθε τίμημα πρέπει να διατηρούμε καμιά 400 άρματα πρώτης γραμμής, κοντά στα 150 μαχητικά αεροσκάφη, οχτώ τουλάχιστον φρεγάτες και τόσα ακόμη υποβρύχια. Και περιμένουμε. Πρώτα μην πάθουμε εμείς τη ζημιά και έπειτα ό,τι θέλει προκύψει αν απέναντι αρχίσουν κάποτε τα όργανα.

          • Alexandros

            Τι να τα κανουμε να τα βγάζουμε για παρέλαση; Γιατί για τιποτα άλλο δεν φτάνουν

  • ΑΧΕΡΩΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΟΣ

    Επί τροχάδην,και τέλος από εμένα,πρίν εκτροχιαστούμε.
    «Το 1571 ο τουρκικός στόλος διαλύθηκε.
    Τον επόμενο χρόνο, το 1572 δηλ υπήρχε ένας έτοιμος ολοκαίνουργιος στη θέση του.(στάσου εδώ στο τι σημαίνει αυτό για ένα κράτος)»
    Στάσου εδώ στα εξής
    α)πόσο είχε απομείνει από τον οθωμανικό στόλο,για να χρειαστεί ένας νέος στην θέση του;
    β)πόσο μούφα νίκη μπορεί να είναι μία ναυμαχία,της οποίας δέν επιζεί ὁ αντίπαλος στόλος;
    γ)πόσο πραγματικά ενδιαφέρθηκαν οἱ Ευρωπαίοι να αξιοποιήσουν την νίκη τους;
    Διάολε,το 1814,και μετά την νίκη επί του Ναπολέοντα μετά την ρωσική εκστρατεία του,οἱ συνασπισμένοι Ευρωπαίοι μπήκαν στο Παρίσι.
    Και ὁ γνωστός τύπος καταστήματος με το όνομα «bistro»,λέγεται ότι προέκυψε από την επιτακτική λέξη «быстро» (γρήγορα) που έλεγαν οἱ Ρώσοι στρατιώτες όταν παρήγγειλαν.
    Στην Κωνσταντινούπολη,κανείς δέν πλησίαζε.
    Τυχαίο;

    «Για τις δυό πολιορκίες της Βιέννης δεν θα αναφερθώ καν, δηλ sorry με το συμπάθιο και κάθε σεβασμό, αλλά έλεος.»

    Έλεος και εκ μέρους μου,αλλά ἄν και εδώ βλέπεις μούφες,κάνε πρώτα φροντιστήριο περί Ναυπάκτου.

    «Για το 1919-1922 έχεις ένα δίκαιο, αλλά δεν λογάριασες το ξενοδόχο στην όλη υπόθεση, Κεμάλ Ατατούρκ και τουρκικός εθνικισμός.»
    Εγώ δέν λογάριασα τίποτε,αφού εκ των υστέρων τοποθετούμαι.
    Αυτό έπρεπε να το λογαριάσουν αυτοί που έστειλαν τον Στρατό στην Μικρά Ασία και τον Στεργειάδη στην Σμύρνη.
    Το θέμα είναι τί μπορούσε να κάνει ὁ οποιοσδήποτε Κεμάλ και ὁ τουρκικός εθνικισμός,ἄν δέν του έκαναν όλες τις χάρες οἱ «σύμμαχοι»,αλλά με τον τρόπο τους,και οἱ Ἕλληνες.